Het hitduo zingt heel gewoon en verstaanbaar bovendien. De ongekunsteldheid is hun grote geheim, blijkt ook in de uitverkochte Ziggo Dome in Amsterdam, waar nog vijf shows volgen.
is redacteur popmuziek van de Volkskrant. Hij schrijft ook over gamecultuur.
Er is een wereld van vreselijk nieuws, van oorlog, geweld en algehele boosheid. We kennen die wereld allemaal en hebben er waarschijnlijk ook allemaal weleens genoeg van.
Gelukkig is er ook een wereld waar de ellende helemaal niet bestaat. Waar mensen elkaar de hele dag knuffelen, waar iedereen verliefd is en lekker danst en zingt en met lichtgevende armbandjes zwaait. Dat is de wereld van Suzan & Freek.
Hun Rijk van de Blijheid huist deze dagen in de Amsterdamse Ziggo Dome. Het zeer succesvolle Nederlandse popduo geeft er zes aaneensluitende shows, ook in de vroege middag, om alle fans een kans te bieden even te ontsnappen aan de bittere realiteit.
Het podium is er prachtig, een fluorescerend sprookje. Als Suzan Stortelder en haar echtgenoot Freek Rikkerink er de eerste stappen zetten, gekleed in huiselijke groen-paars-blauwe kostuums, wordt al gelijk een confettikanon ontstoken. De glitters dwarrelen door de zaal en daar begint het meezingen ook al: ‘Ineens was ik nog maar de helft van mij, woe-hoe-hoe.’
Suzan & Freek gooiden nog geen tien jaar geleden hun eerste covers op Facebook. Ze werden snel groot, ook met eigen liedjes, gemaakt met behulp van de hit-componist Arno Krabman. Het duo wordt nu op de streamingdiensten gevolgd door miljoenen liefhebbers, die houden van muziek waar je je hersens niet over hoeft te breken. En van duetten natuurlijk: alle liedjes van het echtpaar worden in opgewekte samenzang vertolkt.
Die zang is niet heel bijzonder, ook dat hoor je vrijdagavond luid en duidelijk. Suzan zingt soms best een beetje schel en probeert niet overdreven kunstig te doen, met vibrato en zo. De stem van Freek past daar prima bij, want is warm en ook al bijzonder menselijk.
De ongekunsteldheid, blijkt gedurende het avondvullende programma, is hun grote geheim. Suzan & Freek zijn geen sterren. Ze staan heel dicht bij het publiek: veel erg jonge kinderen, een avondje op stap met hun ouders. Of al met een eigen, beginnend vriendinnenclubje.
Ze zingen hun dancepop-achtige levensliedjes zachtmoedig en helder gearticuleerd: ook weleens prettig, om een songtekst vanaf woord één te kunnen verstaan. En ze sporen de zaal steeds aan mee te leven en vooral mee te doen. Freek, tussen twee liedjes door: ‘Is er weleens iemand verliefd? Ga maar lekker samen zingen. Dat kan heel romantisch zijn, heb ik gehoord.’
De band, een beetje verstopt achterop het podium, speelt de grootste hits met de ogen dicht; slaggitaartje, drums op wandeltempo. De lichtshow, vol glitterbollen en vuurwerk, moet de aandacht pakken. Net als een opgetrommelde gast als Claude, die juichend wordt onthaald en de gezamenlijke hit Vas-y zingt met gepaste emotie.
De show blijft warm en lief, krijgt nergens een kartelrand en wordt daardoor ook nooit echt opmerkelijk. Tot de twee doodgewone hitzangers links en rechts een trap oprennen en rondjes gaan lopen over de tribunes, om high fives te geven aan iedereen die daar op een stoeltje zit.
We zien glunderende kinderen, en daarachter nog harder glunderende ouders. Voor even heel gelukkige mensen dus. Niets meer aan doen.
Pop
★★★☆☆
23/5, Ziggo Dome, Amsterdam. Herhaling: 24 t/m 25/5, 30/5 t/m 1/6.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant