Wanneer ze met z’n tweeën waren, was Marleen gelukkig met haar vriendin. Maar in het openbaar voelde ze de constante afkeuring van de buitenwereld. Daar ging ze zo onder gebukt, dat de relatie erop stukliep.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Marleen (44): ‘Ik ben in de rouw, het is uit met mijn vriendin. Het vaste patroon waarbinnen onze relatie zich voltrok werd steeds hachelijker en onleefbaarder, en dat kwam door mij. Ik schaam me omdat ik op vrouwen val en voel me slecht. Wanneer ik met mijn vriendin in het openbaar was, lukte het me nooit me vrij te voelen. Altijd voelde ik de afkeurende blikken van de buitenwereld in mijn rug, van mensen die me niet kennen en alleen dat ene kenmerk zien, niet weten dat ik nog veel meer ben dan lesbisch, dat ik ook grappig ben en slim. Hun blikken ketsten niet af op mijn rug, maar drongen diep door tot in mijn binnenste. Zo diep dat ze deel van mezelf zijn geworden. Ook als daar geen enkele aanleiding voor is, voel ik de constante afkeuring.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Het sterkst was het op momenten dat we ons als stel presenteerden in een onbekende omgeving, tijdens vakanties bijvoorbeeld. Vorig jaar zomer waren we op pad met de camper, ik had me er enorm op verheugd, drie weken alleen met haar. Maar al bij het vertrek voelde ik buikpijn opkomen en twee, drie uur later, tijdens de eerste stop bij een benzinestation, ging het helemaal mis. Mijn vriendin gooide het portier open en stapte uit, een man wilde erlangs en zonder dat hij iets zei of op een bepaalde manier keek, voelde ik zijn afkeuring en kromp ineen. In feite was er dus niets gebeurd, geen dialoog, geen gesprek, er werd geen verwijt gemaakt, mijn vriendin opende alleen het portier en een man deed een pas opzij en liep verder. Voor mij was dit al genoeg om het beeld van mezelf te bevestigen. ‘Ik ben niet oké.’
‘Wanneer een gewone vriendin mij op straat een kus geeft, is er niets aan de hand. Maar zodra ik met mijn vriendin buiten was, voelde ik me gereduceerd tot een verfoeilijke lesbische vrouw. Voorbijgangers, en daar heb je er nogal wat van tijdens vakanties, zagen volgens mijn hoofd alleen dat ene. En dus mislukte vorig jaar de vakantie bij de eerste de beste benzinepomp, nog voor die was begonnen. Door toedoen van mijn eigen brein, dat in de slipstream andere lesbische stellen even hard veroordeelt als mijzelf.
‘Toen we daarna verder reden, was de stemming in de auto verstoord. Ik was stil en zweeg over wat ik net had ervaren, ik wilde mijn vriendin niet lastigvallen met mijn plots opgekomen zwaarmoedigheid, een gevoel waarvan ik wist dat het de rest van de reis niet meer weg zou gaan. Nee, dacht ik, niet wéér iets wat leuk en gezellig had kunnen zijn verpesten, please, niet wéér.
Drie weken lang was het snoeihard werken om de demonen onder controle te houden. Zonder resultaat. Vakantievieren werd een soort corvee. Spontaan in Zuid-Frankrijk de boot boeken naar Corsica, over dat beeldschone eiland rijden zonder de blijheid daarover te kunnen voelen. Zullen we hier wat eten, hoorde ik mezelf zeggen, zullen we daar even stoppen, hoe bevalt die nieuwe collega? Maar mijn stem klonk emotieloos en haar antwoorden gingen langs me heen. Zelfs muziek drong niet langer tot me door.
‘Wanneer we aan het einde van de dag op een camping aankwamen, werd de sfeer even iets lichter. Met een biertje voelde ik opluchting, het einde van weer een dag was nabij en straks zouden we samen in onze knusse camper gaan koken. Zolang we met zijn tweeën waren, was alles goed, dan verdwenen tijdelijk de zorgen, de ingebeelde blikken. Dan bleek weer hoe ontzettend goed we bij elkaar pasten, we dronken de wijn die zij had uitgezocht en waren gelukkig. Iedere ochtend ging ik hardlopen, dat was ook fijn. Al rennend miste ik mijn vriendin, keek ernaar uit haar straks weer te zien. Maar wanneer we de boel opbraken en de reis voortzetten, opnieuw moesten stoppen bij winkels en restaurants en tankstations, was de beklemming er weer.
‘Ik heb geen idee hoe dit is ontstaan. Ik val al sinds mijn 16de op vrouwen, heb drie langdurige relaties gehad en ben zelfs zes jaar getrouwd geweest. Het ligt voor de hand het antwoord in mijn jeugd te zoeken. Maar mijn moeder heeft geen moeite met mijn geaardheid en mijn overleden vader noemde lesbische vrouwen weliswaar trutten, maar was tegenover mij gewoon neutraal. Zijn reserves stonden in geen verhouding tot mijn zelfhaat. Het zit allemaal in mijn kop. Als twintiger nam ik op een dag een neuspiercing, mijn vader moest huilen en ik dacht, arme papa, nu heeft hij niet gewoon een lesbische dochter maar een ordinaire lesbische dochter. Zelf zei hij later dat hij die twee nooit met elkaar in verband heeft gebracht.
‘Hoe kom ik af van dit levensverwoestende gevoel? Ik heb van alles gedaan, systeemtherapie, cognitieve gedragstherapie, traumatherapie, EMDR, noem maar op. Maar er is altijd een moment dat zo’n therapeut zegt: nu kun je het weer alleen. En dat lukt dan niet, het wordt eerder erger naarmate ik ouder word dan minder. Hoe uitzichtloos alles is, merkte ik al een paar maanden voor die vakantie, toen mijn vriendin en ik naar Wende Snijders in Amsterdam gingen. We deden het tofste wat we maar konden bedenken: naar een concert van Wende in de stad waar we zo van hielden. Maar ik voelde me alleen maar slecht dat ik daar met een vrouw was, en aan het einde van de dag was ik blij dat ik weer naar huis kon.
‘Mijn vriendin is de liefste van de wereld en bleef begripvol. Ze heeft alles geprobeerd om me te helpen, maar op het laatst voelde ze zich net zo gevangen als ik. Ik had geen oog meer voor haar. Dat was het moment dat ze een paar maanden geleden zei: ik kan dit niet meer. We waren plannen aan het maken om te gaan samenwonen, met zijn tweeën onder een dak leek me het summum, maar die plannen stokten om dezelfde redenen waarom het plezier over de vakantie en Wende stokte. Even uithuilen hielp niet meer, op het laatst was het alleen maar volhouden tegen beter weten in.
‘Ik ga nu alleen op vakantie en mis mijn vriendin enorm. Toch is dit verdriet makkelijker te verdragen dan het monster dat in mij zat toen we nog samen waren. Nu ben ik een vrouw met liefdesverdriet. Dat is erg, maar in ieder geval niet iets om je voor te schamen.’
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Marleen gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant