is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant.
Toen Dick Schoof donderdagavond in de grote vergaderzaal van de Tweede Kamer ‘ik heb op geen enkele manier geprobeerd om knollen voor citroenen te verkopen’ zei, wist je: hopeloos.
Niemand had hem die oplichtersmetafoor aangereikt. Niemand had hem gewaarschuwd dat als je ‘ik ben géén bedrieger zegt’, de mensen niet het woord ‘geen’ onthouden, maar het woord ‘bedrieger’. Zonder enige aansporing was hij geheel zelfstandig naar de hoek gelopen waar de geslagen hondjes zich zachtjes jankend heen laten dirigeren. Uit eigen beweging was hij daar hulpeloos met zijn armen gaan fladderen en over knollen begonnen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Hij was voorbereid op boosheid en verbijstering, want sinds het presenteren van het nieuwe stikstofplan, dat verrassend veel lijkt op nietsdoen en eeuwig rondjes draaien, is vrijwel iedereen boos en verbijsterd. Bouwers die huizen willen bouwen, ondernemers die willen ondernemen, de natuur die wil overleven en iedereen die namens haar spreekt, en ook boeren die willen boeren, juist boeren want zij worden al decennia aan het lijntje gehouden, de rest van het land die door wil met het leven.
Het is de premier niet gelukt om iets in beweging te krijgen in het stikstofdossier. Hij had zich de kwestie met veel aplomb toegeëigend, dit was chefsache en hij is de chef, hij zou dat varkentje wel even wassen, maar het varkentje had zich niet laten wassen. Niemand had naar hem geluisterd, ook al zei hij nog zo vaak dat hij hier de leiding had genomen. Dan keken ze hem aan en zeiden: ‘Ga jij maar leuke foto’s voor Insta maken.’
Stikstof bleek ook heel erg ingewikkeld te zijn, daar was hij inmiddels achter gekomen, zei hij tegen de Kamerleden, het liet zich niet zomaar een-twee-drie oplossen, al had hij eerder gedacht van wel. De Kamerleden keken in stille verbazing terug. Schoofs stikstofclubje leek eerder ‘een collectief bewustwordingsproces van ministers die geen idee hadden van de stikstofproblematiek die al jaren speelt’, zei het Kamerlid Bromet (GroenLinks-PvdA).
Op zijn Instagramaccount heeft Dick Schoof een heel ander leven. Daar vaart hij in een speedboot door de Caribische wateren tijdens een werkbezoek aan Curaçao. Hij ontmoet er wereldleiders, begraaft de paus, rent marathons in grote steden, omhelst de secretaris-generaal van de Navo, bezoekt ondernemers of scholen of boeren, veel dingen met innovatie, en wuift daarbij dan minzaam alsof hij prinses Beatrix is.
Dat is dus wat we krijgen met een premier zonder divisies, zonder eigen achterban, zonder politieke skin in the game, zonder idee, visie of motivatie, zonder gezag, zonder moreel of inhoudelijk overwicht, zonder heldere opdracht, zonder politiek vernuft.
Waar dat toe leidt valt dagelijks te zien. Tot een stikstofclubje dat niets kan en vermag. Tot een regeerploeg die zich laat voortdrijven door het humeur van Geert Wilders. Tot een almaar chagrijniger land. Tot vier fractieleiders die amateuristische politieke akkoorden in elkaar timmeren, bijvoorbeeld, met gevolgen die zo onvoorzien en zo groot zijn, dat de eigen woonminister moet zeggen dat het plan om de sociale huren te bevriezen bezopen is. De premier is in geen velden of wegen te zien; hij was er niet bij toen het bedacht werd, hij greep niet in toen duidelijk werd dat er ingegrepen moest worden. Wellicht heeft hij op enig moment z’n stem verheven, toen niemand het kon horen.
En nu stond hij tegenover de volksvertegenwoordiging en hij wist niet zo goed waar hij het over had en hij wist dat ze dat wisten. ‘Knollen!’, riep hij. ‘Eh, ik bedoel citroenen!’
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Luister hieronder naar onze politieke podcast De kamer van Klok. Al onze podcasts vind je op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant