Steeds meer mensen vragen hulp aan bij schuldhulpverleners, bleek vorige week. In 2024 kwamen er 82.000 aanvragen binnen. Hulp bij schulden kan rust bieden, maar daar zitten haken en ogen aan. De 68-jarige Wim doet zijn verhaal.
In 2017 belandde Wim* in de schuldsanering, nadat hij scheidde van zijn partner. Onder druk van de bank moesten ze hun huis voor een veel lager bedrag verkopen dan ze ervoor hadden betaald. Wim, die op dat moment als teamleider van een schadeafdeling werkte, bleef achter met een schuld van 80.000 euro.
Dat had verregaande gevolgen. Zo legde de deurwaarder beslag op zijn loon: daarbij wordt een deel van je loon opgeëist omdat je niet aan je schulden kan voldoen. En in dezelfde periode raakte Wim zijn baan kwijt. Ook op zijn ontslagvergoeding van ruim 34.000 euro werd beslag gelegd. "Toen stond ik er letterlijk helemaal alleen voor", vertelt hij. "Ik liep financieel volledig vast."
Op advies van zijn echtscheidingsadvocaat vroeg Wim in 2017 schuldsanering aan. Daarbij wordt via de rechtbank een betalingsregeling getroffen met de schuldeisers, die in principe enkele jaren duurt. In die periode kom je onder curatele te staan en krijg je een vast bedrag om van te leven. Al het andere geld wordt gebruikt om je schuld af te lossen. Wim kreeg 50 euro leefgeld per week.
Omdat hij zijn woning moest verkopen vanwege de scheiding, zat Wim zonder dak boven zijn hoofd. Andere woningen waren te duur en zo woonde hij vijf jaar lang antikraak. "Ik ben nogal wat adressen af geweest." En dat was een afschuwelijke periode, vertelt hij geëmotioneerd.
Op de meeste plekken kon Wim niet langer dan een paar maanden verblijven. Hoorde hij dat hij ergens weg moest, dan kreeg hij tien dagen de tijd om een nieuwe plek te vinden. "Het heeft me heel erg geraakt", zegt Wim. "Je moet nagaan: je bent een volwaardig jurist en door de schulden klap je in één keer op de bodem."
Het enige wat hij had, waren een koffertje en een luchtbed. Tussen de verschillende antikraakadressen door, moest hij ook twee weken bij het Leger des Heils slapen.
Uiteindelijk zat Wim drie jaar in de schuldsanering. Daarna kreeg hij van de rechtbank een zogeheten schone lei. Dat houdt in dat hij aan al zijn verplichtingen had voldaan en schuldeisers niets meer van hem konden afdwingen. Hij was niet meer verplicht om de schulden te betalen die onder de saneringsregeling vielen.
Maar daarmee was de kous nog niet af. Wie zulke schulden heeft gemaakt, krijgt een negatieve BKR-registratie. Het Bureau Krediet Registratie houdt je leningen en schulden bij. Een negatieve BKR-registratie wil zeggen dat je achterloopt met het betalen van je rekeningen. Met de negatieve BKR-registratie in het achterhoofd kunnen geldverstrekkers afwegen of ze je geld willen lenen. Iemand met een negatieve BKR-registratie kan daardoor bijvoorbeeld minder makkelijk een hypotheek afsluiten.
Met "heel veel geluk" vond Wim een sociale huurwoning, maar het lukte hem niet om contracten af te sluiten voor water, stroom en gas. Leveranciers durfden dat niet aan vanwege zijn negatieve BKR-registratie. Daarom zit Wim nu nog steeds in een woning zonder stromend water en elektriciteit. "Ik was erg verrast, want ik dacht dat ik er eindelijk van af was", vertelt hij.
Gelukkig schoten zijn buren te hulp. Zo legden ze een verlengkabel, waardoor Wim zich kan opwarmen met een elektrisch kacheltje. Ook mag hij zijn kleren bij ze wassen. "Ik ben gelukkig energiek en gezond, ik kan het nog wel aan", zegt hij. "Het is niet comfortabel, maar ik heb in elk geval een vaste plek. Ik hoef niet meer met mijn koffertje te slepen."
Wim is blij met de regeling van de schuldsanering, maar de BKR-registratie vindt hij onnodig hard. "Is het nodig om mensen zo te straffen? Die registratie is afschuwelijk funest als je een nieuwe stap wil zetten na je schuld", merkt hij op. De oud-jurist kijkt enorm uit naar maart volgend jaar; dan vervalt de aantekening in het register. Dan kan hij eindelijk stroom en water regelen voor in zijn woning.
Meer dan dat schaft hij waarschijnlijk niet aan. "Ik ben nu zo afschuwelijk streng voor mezelf. Ik koop niks meer. Ook geen nieuwe kleding. Ik moet er niet aan denken dat ik ooit weer in de financiële problemen kom." Voor Wim is de rust het allerbelangrijkste. "Ik ben nu 68 jaar. Ik wil het laatste traject van mijn leven zorgeloos door."
*Om privacyredenen wil Wim alleen met zijn voornaam in het artikel. Zijn volledige naam is bij de redactie bekend.
De foto boven het artikel is ter illustratie.
Source: Nu.nl economisch