Hij is er nog, liet acteur Kevin Spacey weten terwijl hij een lifetime achievement award in ontvangst nam in Cannes. Huh?! Het filmfestival wist van niets.
‘Kevin Spacey krijgt oeuvreprijs op filmfestival Cannes’ – het bericht gierde deze week rond op allerlei nieuwssites. Het deed wel wat denken aan zijn rol in The Usual Suspects, waarin ‘Keyser Söze’ de detectives die hem verhoren een grandioos onzinverhaal op de mouw speldt.
Geografisch gezien was het nieuws correct: Spacey kreeg zijn prijs in Cannes. Alleen niet op het festival, maar in de strandtent van een hotel. Daar, uit zicht van de rode loper, werd de lifetime achievement award for excellence in film and television uitgereikt door het Better World Fund, een ooit door miljardair Ted Turner opgezette charitatieve instelling. Wie doorklikte op het nieuws zag de acteur ook nog speechen: ‘Om mijn vriend Elton John te citeren: I’m still standing!’
Nu het einde van de 78ste festivaleditie in zicht komt, begint ook het speculeren over de prijzen – de échte prijzen. Dat is dit jaar, waarin de competitie vooralsnog geen breed gedragen favorieten kent, nog niet zo makkelijk. Een titel die zeker aanspraak maakt op een prijs (de jury deelt er zeven uit, waaronder de Palme d’Or) is het mystieke Sound of Falling (In die Sonne schauen) van Mascha Schilinski, waarin de trauma’s van de Duitse geschiedenis drukken op de levens van vier meisjes op dezelfde boerderij, in verschillende tijdsgewrichten. Ook kansrijk: het thrillerachtige The Secret Agent (O agente secreto) van Kleber Mendonça Filho, dat zich afspeelt tijdens het Braziliaanse militaire regime (en het carnaval) van de jaren zeventig. Of anders Sirāt, de zotte derdewereldoorlogwoestijnroadmovie van de Spaanse cineast Oliver Laxe.
Wat ook kan: dat de programmeurs het allerbeste voor het laatst hebben bewaard. Vrijdag gaat Jeunes mères in première, een nieuw drama van Jean-Pierre en Luc Dardenne. De Waalse broers kunnen geschiedenis schrijven door als eersten ooit een derde Palm te winnen.
Bij het speculeren over de prijzen horen ook de diepte-analyses van de negenkoppige jury, dit jaar onder leiding van Juliette Binoche. Hier mengt de top van Hollywood zich met in kleinere kring aanbeden filmmakers uit alle delen van de wereld. Zal er consensus ontstaan tussen de rigide Mexicaanse cineast Carlos Reygadas en zijn bedachtzame Indiase collega Payal Kapadia? Valt er een brug te slaan naar de smaken van medejuryleden Jeremy Strong en Halle Berry?
Jureren in Cannes is niet vrij van risico. Dat hij de Palm niet gunde aan Do the Right Thing leverde Wim Wenders een levenslange vete op met regisseur Spike Lee, die zei dat hij een honkbalknuppel klaar had liggen voor een volgende ontmoeting met de toenmalige juryvoorzitter.
Zaterdagavond, tijdens het slotgala, wordt bekend wie de winnaars zijn. Voor de zekerheid liet het festival in een officiële reactie wel nog weten dat Kevin Spaceys achievement award geheel niks te maken had met de reguliere filmfestiviteiten in Cannes; de Fransen wisten niet eens dat de gevallen Amerikaanse ster zou worden geëerd in hun badplaats.
Ach, zal Spacey hebben gedacht, een prijs is een prijs. En Cannes is toch Cannes.
Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof, Anna van Leeuwen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns