Ik las op de site van De Telegraaf hoeveel geld mensen in huis moeten hebben voor het geval een hacker of iemand anders met een onbegrijpelijk beroep maar een duidelijke missie het betalingsverkeer stillegt.
‘Om voorbereid te zijn om drie dagen te kunnen overleven in het geval dat elektronisch betalen voor langere tijd uitvalt, zouden huishoudens altijd €70 per volwassene en €30 per kind aan contanten in huis moeten hebben’, stond er stellig in het stuk. Allerlei instanties hadden dat samen uitgerekend.
Hoewel ik dol ben op adviezen over noodrantsoenen, of het nu om bonen, dekens of geld gaat, heb ik nog niets van een rantsoen in huis. Aan de andere kant heb ik vanzelf al veel in huis, want als ik alle vage kommetjes afga, verzamel ik veel muntjes, in mijn voorraadkast staat genoeg al dan niet verlopen passata voor zeven jaar pastasaus en ik heb een hele verdieping in de ijskast die is gewijd aan aangebroken potjes augurken.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Waarom drie dagen, vroeg ik me af. Wie zegt dat de gemiddelde hacker het betalingsverkeer drie dagen wil stilleggen? Waarom niet tien dagen, of een jaar? En als die hacker dat stuk leest, breng je hem op ideeën. ‘Ik ga het betalingsverkeer sowieso langer dan drie dagen stilleggen, want dan is die 70 euro op.’
Het advies deed me denken aan mijn vader, die in het cashtijdperk opgroeide en zich, ook toen de pinautomaten opkwamen, nooit liet overreden om tot pinnen of ander elektronisch verkeer over te gaan.
Zijn echte geld haalde hij bij de echte balie van het echte postkantoor, dat toen nog bestond. Vervolgens stopte hij het geld in een boek in zijn kast. Hij had de irritante gewoonte om heel grote coupures op te nemen, en gaf mij dan een briefje van 1000 gulden mee om een brood te gaan halen. Of ‘om te wisselen’. ‘Wissel het maar bij De Logie’, zei hij dan (De Logie was een chique wijnhandel om de hoek, ik neem aan dat hij veronderstelde dat zij behoefte hadden aan duizendjes, en zeer veel wisselgeld in kas).
Een kind van 12 dat een briefje van 1000 gulden gaat wisselen in een wijnwinkel – het is nu überhaupt niet meer voor te stellen, of legaal.
Toen mijn vader stierf, liet hij een stuk of tienduizend boeken na (misschien wel honderdduizend), die wij onmogelijk konden overnemen, want dan hadden we allemaal andere huizen moeten kopen, speciaal om die boeken in op te bergen.
De meeste boeken lieten we ophalen door een antiquariaat.
Ik heb nog overwogen om te kijken in welke boeken er biljetten zaten, maar dat was onbegonnen werk. Ik hoop dat er af en toe briefjes uitfladderen als iemand voor een euro een oud boek koopt bij een antiquariaat. Misschien is het net de cash die die klant nodig heeft.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.