De lezersbrieven! Over meel, pesticiden, morele verontwaardiging, de belangen van Poetin, hortensia-snoepende herten en het woordgraptogram.
Zondag raakten 14 agenten gewond bij voetbalrellen, want PSV is kampioen. Bij het lezen daarvan moest ik denken aan de politiestakingen voor vroegpensioen vorig jaar en de woorden van PSV-trainer Peter Bosz daarover: ‘Ik vind het jammer dat zij (de politie) het voetbal aangrijpen om hun punt te maken’. En wat later: ‘Je haalt de sympathie bij de bevolking weg’.
De omgekeerde wereld. ik denk dat voetbal juist een reden was voor de politie om te staken. Waarvan akte met de ‘festiviteiten’ in Eindhoven. Politie-inzet lijkt nu vanzelfsprekend bij voetbalwedstrijden. Het zou beter zijn als dat überhaupt niet nodig was. Bij andere sporten kan dat namelijk ook.
De gewonde agenten wens ik een spoedig herstel. En PSV’ers: van harte gefeliciteerd dat jullie, van alle volwassen mannen in Nederland, het beste tegen een bal kunnen schoppen.
Bas van Lammeren, Nijmegen
Met de hoeveelheid meel die Dick Schoof in de mond heeft als hij het over de genocide in Gaza heeft, kunnen ze daar vele monden voeden.
Marc Theeuwes, Nijmegen
Met enige vermoeidheid lees ik het stuk waarin Hidde Boersma beweert dat bestrijdingsmiddelen in de landbouw niet schadelijk zouden zijn voor de mens. Hij slaat de plank mis.
Zo vergeet hij het effect van stapeling in ons lichaam van de voortdurende inname van kleine hoeveelheden van die bestrijdingsmiddelen. Daar komen de pfassen nog bij. Ik begrijp dat ieder mens een hoeveelheid plastics in zijn/haar hersens heeft ter grootte van een lepel.
Ook vergeet hij te noemen dat pesticiden en herbiciden grote schade aanrichten aan de natuur, met als gevolg dat er veel minder insecten en vogels zijn in Nederland. Ten slotte is het zo dat het merendeel van de landbouwproducten in Nederland bestemd zijn voor de export. Dat kan, nee dat moet een tandje minder.
Freddy Braaksma, Deventer
Arnout Brouwers doet in zijn column een oproep om de als een wervelstorm gierende polarisatie in te tomen. Tegelijkertijd polariseert hij zelf stevig, door zijn pijlen uitsluitend te richten op de progressieve morele elite die met ‘moral grandstanding’ en minachting neer zou kijken op het plebs. Hij ziet de Volkskrant, waar hij redacteur is, als deel van die elite en lijkt met deze column een disclaimer te formuleren: ik doe niet mee.
Een pleidooi voor het intomen van polarisatie klinkt sympathiek: ik hou ook niet van extremiteiten. Maar hoe ver moet je gaan, wanneer je met notoire aanstichters van polarisatie te maken hebt, die tot geen enkel compromis bereid zijn? Brouwers citeert The New York Times, die ook de goede kanten van Donald Trump laat zien. Ik begeef me nu op gevaarlijk terrein, maar zo ken ik er nog een paar. Viktor Orbán is een stuk beter dan zijn communistische voorgangers; Elena Ceausescu heeft echt wel iets betekent voor de schoenindustrie; en Adolf Hitler heeft voor een goed wegennet gezorgd.
Brouwers heeft het over ‘morele zelfbevrediging’. Maar wanneer protest stoelt op onweerlegbare feiten, waartoe ik die in Gaza reken, dan is het te gemakkelijk om te beweren dat er in ‘de opinieoorlog’ maar een ding geldt: ‘Je morele superioriteit bewijzen door openlijk je grenzeloze verontwaardiging te delen.’ De 100 duizend mensen die zondag in Den Haag hun verontwaardiging deelden, waren denk ik met heel iets anders bezig dan morele superioriteit.
Mat Smeets, Nuth
Als je het boek De mannen van Poetin van Catherine Belton hebt gelezen, is er maar één conclusie over de oorlog in Oekraïne mogelijk: Poetin heeft geen enkel belang bij vrede. Waarom laten wereldleiders zich in de luren leggen door deze leugenaar?
Peter Corbeel, Roermond
Wolven in Nederland. Iedereen heeft er een mening over en er verschijnen artikelen over dit dier in de media. Zo ook in de Volkskrant. Wat ik hypocriet vind, is dat velen nogal heftig reageren als men besluit een wolf af te schieten omdat dit dier agressief gedrag vertoont. Dat terwijl het afschieten van tientallen vredelievende herten in duingebieden, omdat ze wel eens van een hortensia snoepen, vrijwel geen protesten oplevert. Dat geldt ook voor het afschieten van jaarlijks honderden, mogelijk duizenden ganzen. Ook dat accepteert men als noodzakelijk. Vreemd.
J.W. Nieuwpoort, Alkmaar
Mijn echtgenote en ik hopen dat de maandagpuzzel nog lang op de achterpagina mag blijven staan, want wij beleven er veel plezier aan. Geen idee hoe u meet hoeveel mensen deze puzzel proberen op te lossen, maar wij doen wekelijks een verwoede poging. En soms lukt het ons, soms, de hele puzzel in te vullen.
Willem Kuiper, Zaandam
Terwijl mijn leerlingen zich onder meer gebogen hebben over de opkomst van het fascisme en de vraag hoe racisme en discriminatie in de vorige eeuw konden leiden tot genocide, vindt er op dit moment hetzelfde proces plaats’, deelt Joost van Oort, ook we de ‘geschiedenisleraar des vaderlands’ genoemd, op zijn sociale media tijdens het nakijken van het eindexamen geschiedenis 2025.
De krant staat vol met historische herhaling. Van de reïncarnatie van de Dolle Mina’s tot een nieuwe Hitler groet. Is München 2025 net zoals München 1938? De geschiedenis herhaalt zich niet, stelt de Americaanse historicus Timothy Snyder, maar bevat wel lessen. Of, zoals mooier verwoord door Spinvis: ‘geschiedenis herhaalt zich nooit, maar rijmt altijd een keer.’
‘Nooit meer’ leren onze examenkandidaten uit het hoofd in ruil voor een schooldiploma. En kijk nu: die foto’s, die video’s. Die beelden van kinderen in de leeftijd van onze leerlingen, ondervoed en met ontbrekende ledematen. Slaapkamers verdwijnen in maandlandschappen met de kraters die we herkennen uit de Eerste Wereldoorlog. Mensen onder het puin, zoals tijdens de Tweede. De geluiden van bominslagen uit de documentaires die we in de klas tonen met de boodschap: nooit meer.
Het is 2050. Onze leerlingen zijn nu werknemers en zien hun kinderen schoolkinderen worden. En die verse schoolkinderen vragen tijdens het avondeten aan hun ouders: hé, wat leerden jullie op school eigenlijk over de genocide in Gaza?
Daan Krahmer, leraar geschiedenis Eindhoven
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant