Paul Onkenhout en John Schoorl schrijven elke week over een liedje waarvan de titel bestaat uit alleen een voornaam. Frank Sinatra liet geen gelegenheid voorbijgaan om Nancy te zingen – ongetwijfeld uit schuldgevoel tegenover zijn gezin.
No angel could replace
my Nancy with the laughin’ face
Nancy, Frank Sinatra (1963)
Frank Sinatra was verkouden en als The Voice zich ziek voelde, leek het alsof het einde der tijden nabij was. Het idee alleen al dat zijn ‘onverzekerbare juweel’, zijnde zijn stem, het zou laten afweten, bezorgde hem een depressie en een paniekaanval.
‘Een verkouden Sinatra is als Picasso zonder verf, een Ferrari zonder benzine – maar dan erger’, schreef Gay Talese in zijn klassieke Esquire-verhaal Frank Sinatra has a cold (1966). De sniffende Sinatra stond in het najaar van 1965 in de studio te wachten op opnamen voor de CBS-documentaire Sinatra, A Man and His Music en was niet te harden. Dat zijn vriendschap met maffia-kopstukken onder een vergrootglas lag, deed zijn humeur ook geen goed, net als dat hij zijn buik vol had van de publiciteit over zijn relatie met de dertig jaar jongere actrice Mia Farrow.
En toen zette hij in de studio de eerste regels van Nancy in, en alles werd anders, zag Talese. ‘Hij zong, verkouden of niet verkouden, met kracht en warmte.’ Sinatra leverde zich volledig over aan de ode aan zijn oudste dochter, ‘de enige persoon op aarde bij wie hij onbeschaamd zichzelf kon zijn’.
Nancy (1940) was één van de drie kinderen die Frank Sinatra had met Nancy Barbato, de vrouw van wie hij in 1951 scheidde. Hun dochter stond in 1965 aan de vooravond van haar grote doorbraak als zangeres, met These Boots Are Made For Walking. De wereldhit werd geschreven door Lee Hazlewood, met wie ze later talloze duetten aanging.
Omdat Frank Sinatra (1915-1998) meende dat altijd alles om hem draaide, dacht hij dat Jimmy van Heusen (muziek) en Phil Silvers (tekst) Nancy speciaal voor hem (en zijn dochter) hadden geschreven. Dat was niet zo.
Oorspronkelijk heette het nummer Bessie (With The Laughing Face). Van Heusen en Silvers schreven het al in 1942 om Bessie, de vrouw van tekstschrijver Johnny Burke, te feliciteren met haar verjaardag. Door de naam aan te passen, kon het liedje vaker worden gebruikt. Toen Nancy Sinatra 4 jaar oud werd, speelde Van Heusen op haar verjaardag Nancy (with the laughing face). Vaderlief was in tranen.
Sinatra nam in 1944 het nummer in drie verschillende versies op en zong het bij elke denkbare gelegenheid. Zijn biograaf James Kaplan schreef dat toe aan de schuldgevoelens die Ol’ Blue Eyes had tegenover zijn gezin, aangezien hij aanhoudend in de weer was met andere vrouwen. Vanaf 1963 werd het nummer opgenomen als Nancy op Sinatra’s eigen label Reprise Records, waarschijnlijk om financiële redenen.
Nancy zelf is inmiddels 84 jaar. Ze kan terugkijken op een magnifieke loopbaan, zingend en acterend. Voor het blad Furore zette Vic van de Reijt in 2024 haar oeuvre op een rij aan de hand van de truien die ze droeg op de platenhoezen, zoals ‘de Boots-trui’ en ‘de Grab-trui’. Toen ze in 1969 de trui inruilde voor een wit jurkje, was het volgens Van de Reijt gedaan met Nancy, helemaal toen ze het nummer My Dad uitbracht, ‘een onnozele hommage’ aan haar pa.
John & Paul
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant