Tienduizenden deelnemers worden zondagmiddag verwacht, in rode kleding, om een rode lijn door Den Haag te trekken en zo te protesteren tegen de oorlogsacties van Israël in Gaza. NRC sprak vooraf vier deelnemers. „Als Nederlandse belastingbetaler ben ik medeplichtig aan de genocide die mijn eigen volk uitroeit.”
Meer dan dertigduizend mensen worden er verwacht op de grote demonstratie tegen het oorlogsgeweld in Gaza, deze zondag in Den Haag.
In rode kleding zullen de deelnemers als een symbolische ‘rode lijn’ optrekken van het Malieveld naar het Vredespaleis, het onderkomen van het Internationaal Gerechtshof. Dat oordeelde in januari vorig jaar dat mogelijk sprake is van genocide en dat Israël alles in het werk moet stellen om daden van genocide te voorkomen.
Opvallend: meer dan tachtig organisaties organiseren de demonstratie. Van Amnesty International en Oxfam Novib tot vakbond FNV, het Humanistisch Verbond, kerkgenootschappen en samenwerkingsverbanden van moskeeën.
Zij roepen het kabinet-Schoof op om de politieke, economische en militaire steun aan Israël stop te zetten „zolang het de toegang tot hulpgoederen blokkeert en zich schuldig maakt aan oorlogsmisdaden en structurele mensenrechtenschendingen”.
Nog slechts 15 procent van de Nederlanders steunt het Israël-standpunt van het kabinet, volgens recent onderzoek van het bureau I&O. Aan het begin van de Gaza-oorlog, die een reactie was op de Hamas-aanval van 7 oktober 2023, bedroeg die steun bijna 30 procent. Ruim zes op de tien Nederlanders maakt zich zorgen over het conflict, al is dat aandeel dalende. Anderhalf jaar geleden maakten nog acht op de tien Nederlanders zich zorgen.
Wie komen er deze zondag demonstreren? Vier demonstranten doen hun verhaal.
„Mijn vader is Palestijns, mijn moeder komt uit Katwijk. Van jongs af aan ken ik de verhalen van het Palestijnse volk. De rijke beschaving voor de bezetting. Hoe Palestijnen tijdens de Nakba [‘catastrofe’] van 1948 werden verdreven. Mijn vaders familie belandde in Koeweit, waar ik geboren ben. Tijdens de Golfoorlog moesten we daar weg.
Iedere Palestijn weet: ik had ook in Gaza kunnen leven, waar Israël al decennia mensen uithongert en platbombardeert. Die pijn is moeilijk te verwoorden. De beelden die ik nu zie, zullen mijn geheugen nooit verlaten. Van het eerste gebombardeerde ziekenhuis bijvoorbeeld. En de vader die daar liep met in een plastic zak stukjes van zijn kind.
„Nog moeilijker is dat ik als Nederlandse belastingbetaler medeplichtig ben aan de genocide die mijn eigen volk uitroeit. Door onze politieke, economische en militaire steun aan Israël. Het is pijnlijk om het verschil te zien met de snelle sancties na de Russische invasie van Oekraïne. Wat we nu allemaal níét doen, nu het om Arabieren, moslims, Palestijnen gaat.
„Ik heb de plicht om alles te doen wat in mijn macht ligt, daar hoort deze demonstratie bij. Zodat ik weet wat mijn antwoord is als later gevraagd wordt: wat deed jij tijdens de Gaza-genocide van 2023 tot 2025?”
„Dit is mijn eerste demonstratie, op een in mijn studententijd na. Ik onderzoek daders van internationale misdrijven zoals genocide en misdaden tegen de menselijkheid. Waarom doen mensen dit? Hoe moeten zij vervolgd worden? Vaak wordt gedacht dat de daders sadisten zijn, maar meestal zijn het normale mensen met uiteenlopende motieven: ideologie, extreme gehoorzaamheid of het behouden van macht.
„Onderzoek is mijn manier om iets bij te dragen, demonstreren ligt mij minder. Maar wat er nu gebeurt is zo extreem en wordt steeds erger. De hongersnood, het bombarderen van ziekenhuizen, Israëlische ministers die zeggen: we willen ze allemaal weg hebben uit Gaza. Een Nederlandse regering die wegkijkt. We moeten als burgers massaal laten zien dat we het hier niet mee eens zijn.
„Dit voelt als een omslagpunt. Minister Veldkamp van Buitenlandse Zaken is al iets opgeschoven, gemeenten nemen stelling. Een grote demonstratie als deze kan invloed hebben. Ik help graag om dat zetje te geven.
„Wat in Gaza gebeurt is afschuwelijk. Het stuit mij tegen de borst dat het recht voor sommigen wel geldt en voor anderen niet. Toen er vreselijke dingen in Syrië gebeurden, sprak Nederland zich uit, toen Rusland Oekraïne binnenviel ook. Israël is een bevriende natie. Maar die zou je juist moeten aanspreken en zeggen: tot hier en niet verder.”
„Ik groeide als christen op met het Israëlische perspectief, maar in mijn studietijd ben ik het onrecht tegen Palestijnen gaan zien. Met de escalatie sinds ‘7 oktober’ groeien mijn wanhoop en betrokkenheid.
„Als Nederlander, omdat ons land nauwe banden heeft met Israël en daarmee ook een verantwoordelijkheid. En als christen vind ik het mijn taak om zo actief mogelijk op te komen vóór rechtvaardigheid en tegen onderdrukking.
„Veel mensen om mij heen zijn kritiekloos pro-Israël of willen zich in ieder geval niet uitspreken. Onder christenen is dit onderwerp polariserend. Ik vind het bijvoorbeeld lastig als er in de kerk wel gebeden wordt voor Israël en niet voor Gaza. Dat staat haaks op hoe ik Jezus beleef: naar zijn voorbeeld wil ik mij uitspreken tegen onrecht. Veel christenen voelen zich verbonden met het volk Israël, maar dat is niet hetzelfde als de staat Israël.
„Als je weet hoeveel kinderen er al zijn doodgegaan, als je dat echt tot je laat doordringen, dan word je bijna panisch. Ik heb ook twee zoontjes. Als ik hier niets tegen doe, al is het maar iets kleins als een demonstratie bezoeken, hoe zou ik dan kunnen slapen ’s nachts?”
„Als tiener had ik een Israëlische vriendin. Haar vader zei dat alles de schuld is van Hamas. Die verschuilen zich achter Palestijnse burgers. Toen dacht ik al: dat is toch geen excuus om zoveel onschuldige mensen te vermoorden? Maar ik vond het ook ingewikkeld en wilde loyaal zijn aan mijn vriendin.
„Pas sinds oktober 2023 ben ik me gaan verdiepen in wat daar speelt en nu kan ik niet anders dan mij uitspreken. Dit wordt mijn vierde demonstratie. Ik praat er veel over, ik deel erover op Instagram: het zit me hoog.
„Dan zie ik al die kinderen met honger en denk ik: waarom zou er geen babymelk naar Gaza mogen? Wat moet Hamas met Nutrilon? En hoe kan onze regering nog steeds geen rode lijn zien? Ik word daar zo boos van.
„Mijn familie vindt dat ik een beetje wappie geworden ben. Van vriendinnen mag ik er wel over praten, maar niet te lang. Ze zeggen: trek het je niet te veel aan en denk aan jezelf. Maar ik denk aan mijzelf én aan de wereld. Ik wil mijn kinderen leren dat je moet opkomen voor andere mensen. Alleen mijn vriend en één goede vriendin staan hier hetzelfde in. Zij begrijpen waarom ik dit doe.”
Source: NRC