Hettie Geenen, de kapitein van het iconische Greenpeace-schip Rainbow Warrior, zit vast in Zuid-Korea vanwege een actie tijdens een plastic-conferentie. Vrijdag komt ze voor de rechter. ‘Onze Hettie is net een vis, die begint te rotten als ie te lang zonder de zee is.’
is verslaggever binnenland van de Volkskrant.
Om de tijd door te komen is Hettie Geenen gaan tuinieren op een eco-boerderij. Inmiddels is de kapitein van de Rainbow Warrior al meer dan vijf maanden aan Zuid-Korea gekluisterd. Desondanks maakt ze het goed, zo laat ze collega’s, familie en vrienden geregeld weten. Collega Manuel Pinto is er minder gerust op. ‘Onze Hettie is net een vis, die begint te rotten als ie te lang zonder de zee is.’
Vijf activisten van Greenpeace worden eind november opgepakt in de Zuid-Koreaanse stad Busan, waar op dat moment een grote plastic-conferentie van de Verenigde Naties aan de gang is.
Om te laten zien hoe vervuilend en alom aanwezig de plasticindustrie is – ‘we vinden zelfs microplastics in ons bloed’, aldus Geenen – zou iemand een spandoek kunnen ophangen. Maar dat past niet bij Greenpeace, dus zet de Rainbow Warrior koers richting een tanker die in de buurt van de top klaarligt om propyleen te laden. Die stof wordt gemaakt van fossiele brandstoffen en gebruikt om plastic van te maken.
Want om de top te laten slagen, zo stelt de actiegroep, moeten vooral de vervuilende bedrijven die steeds meer plastic produceren worden aangepakt.
Eenmaal aan boord schilderen activisten ‘Plastic Kills’ op de boeg. Vier van hen klimmen in een voormast van de 96 meter lange Buena Alba, en weigeren te vertrekken. Twaalf uur houden ze het vol. In de vrieskou. Als de druk van de bemanning en de kustwacht toeneemt, komen ze naar beneden, om direct aangehouden te worden. Ook Geenen wordt gearresteerd.
De top mislukt. De invloed van olieproducerende landen blijkt te groot om tot een overeenkomst te komen. De demonstranten worden ruim twee dagen vastgehouden en mogen daarna in afwachting van hun proces het land niet verlaten. Vrijdag 16 mei staat de eerste zitting op de rol.
Manuel Pinto is ergens blij dat het Geenen is, die haar vier collega’s uit Duitsland, Mexico en het Verenigd Koninkrijk vergezelt. ‘Begrijp me niet verkeerd. Ik zou haar liever hier hebben’, zegt hij. ‘Maar met haar ervaring sleept ze de andere activisten, die een stuk minder lang meelopen, er ook doorheen.’
Geenen vaart al sinds 2011 mee op de Rainbow Warrior, alweer het derde schip dat deze iconische naam draagt. De Fransen schakelden het eerste exemplaar in 1985 uit met een bom, toen Greenpeace demonstreerde tegen nucleaire proeven bij de eilandengroep Mururoa. Het tweede fungeert sinds zijn pensioen als ziekenhuisschip.
Kapitein worden was niet iets wat ze altijd al ambieerde. Liever bleef ze praktisch bezig op de achtergrond, in plaats van ‘in de spotlights’. Maar na meer dan 27 jaar als schipper en eerste stuurvrouw te hebben gewerkt, vond Geenen het toch tijd om naar voren te stappen en te kiezen voor meer verantwoordelijkheden.
Een gewone baan, noemde ze het in 2018 in een interview. ‘Zoals iedereen die heeft.’
Maar zo normaal is het niet, stelt Pinto, die al tientallen jaren nauw met Geenen samenwerkt. ‘Ze is pas de derde vrouwelijke kapitein bij Greenpeace.’
Als Geenen met een man in de stuurhut staat, gaat de loods – die schepen de haven in begeleidt – er automatisch van uit dat hij de kapitein is. ‘Meestal is het voor het eerst dat ze een vrouwelijke kapitein zien.’
Dat levert volgens haarzelf vaak interessante discussies op. ‘We moeten allemaal wennen aan verandering.’
Toen de Rainbow Warrior absoluut niet welkom was bij de klimaattop in Glasgow, besloot Geenen daar maling aan te hebben. ‘Het schip zou volgens de autoriteiten niet onder een brug door passen’, memoreert Pinto. ‘Maar Hettie had alles heel precies uitgerekend en voer er met het juiste getij zo onderdoor.’
Hij ziet dat ze het belang van haar team – tot zijn ergernis – altijd vooropstelt. ‘Als er moeilijke beslissingen moeten worden genomen staat ze altijd voor haar bemanning’, zegt Pinto, die als operationeel manager haar baas is. ‘Maar soms moet ze gewoon naar mij luisteren.’
Aan het eind van het jaar wordt de dertigste klimaattop in de Amazone gehouden, in Belém. De Rainbow Warrior, die Zuid-Korea wel mocht verlaten, zal weer van de partij zijn. Met Geenen aan het roer, als het aan Pinto ligt.
Het gebied gaat haar aan het hart sinds ze er in 2012 actievoerde tegen ontbossing. ‘Een van haar beste werkervaringen’, noemt ze het in een interview met YouTubekanaal Wazzup Pilipinas. ‘Het is zo ontzettend belangrijk is om op te staan tegen wat daar gebeurt.’
Aan boord van de Rainbow Warrior vraagt de presentator Geenen hoe het is om de wereld rond te reizen en telkens weer nieuwe plekken te ontdekken. Ze wijst hem subtiel terecht. ‘We zijn hier om te werken. Niet om aan sightseeing te doen.’ De recente aandacht vindt ze maar niets. ‘Het moet niet over mij gaan, maar over plastics.’
Geenen zeilt al sinds ze jong is en begon als charterschipper. Ze is het gewend om lang van huis te zijn. Drie maanden op zee, drie maanden thuis, is normaal gesproken het ritme.
Voorheen had Geenen meer met mensenrechten dan met het milieu. ‘Maar als je meevaart op een Greenpeace-schip is het bijna onvermijdelijk dat je verandert in een milieuactivist. Je ziet met eigen ogen wat er gebeurt.’
Greenpeace verwacht dat Geenen en de andere activisten een boete van een paar duizend euro krijgen.
Luister hieronder naar onze podcast de Volkskrant Elke Dag. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Wilt u belangrijke informatie delen?
Mail naar tips@volkskrant.nl of kijk op onze tippagina.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant