Nieuwe poezen hebben nieuwe hobby’s, en de twee Griekse ex-straatkatjes die ik in huis heb genomen, maken graag dingen kapot. Ze doen dat per ongeluk en expres, heb ik gemerkt. Zo neemt Dora, de avontuurlijkste van de twee, vaak een aanloop, vliegt dan als een ninja langdurig door de lucht en scheert over de salontafel, waardoor alles wat daarop staat, er in een klap door haar afgeveegd wordt.
Het is eigenlijk best knap, en ook bijzonder dat een jonge kat met voorbedachten rade zoveel kapot maakt met één trap, maar ook jammer dat vele bekers en glazen zo stuk gaan.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Nu had ze haar ninjatrap midden in de nacht uitgevoerd, want de theepot, toch best een zwaar ding, lag ’s ochtends ineens aan diggelen op de grond. Mijn dochter had alle stukken lief weer in elkaar gezet, zodat de pot als een fragiel bouwwerk weer op het aanrecht stond, maar ik geloof niet in fragiele theepotten. Te gevaarlijk.
Ik bestelde na enige studie een nieuwe theepot van Britse makelij op internet. Hij had een vertrouwenwekkende Engelse naam en er stond een mooi ouderwetsig logo op de onderkant, kortom, ik had alle fiducie in deze nieuwe pot.
Hij werd bezorgd, ik vulde hem, en schonk. Het enige wat een theepot moet kunnen, is schenken, en het wonderlijke is dat dat de meeste theepotten niet lukt. Ook deze theepot, hoe Brits ook, bleek niet te kunnen schenken.
We kunnen echt veel op deze wereld, maar een theepot boetseren met een tuit die niet morst, is iets heel lastigs. Ik heb het altijd een zwaktebod gevonden als mensen dan zo’n tuit-op-tuit hebben: een losse, rubberen schenktuit die je op je niet-functionerende tuit moet zetten zodat hij wel goed schenkt. Waarom gaat dat niet meteen goed? Waarom moet daar een lelijk, rubberen stuk op?
Tegen beter weten in bleef ik met de kwalijke theepot schenken, waarbij ik verschillende schenktechnieken probeerde: vanuit een hoog punt, of juist heel laag inzetten, angstvallig stil houden, maar altijd weer moest de halve keukenrol eraan te pas komen om liters thee op te dweilen.
Inmiddels hebben mijn kinderen het ook gehad met de nieuwe pot, dus ik moet zorgen dat ik het oude model weer in huis krijg. Die pot schonk fantastisch, en ergens wist ik dat dat een groot goed was, maar even de merknaam noteren voor ik hem weggooide: nee, dat heb ik niet gedaan.
Maar ik ga die goeie theepot opnieuw vinden, en de theepot met de slechte tuit zal dan ook in mijn huis blijven rondhangen, en ik weet zeker dat de katten dan binnen een kwestie van weken de nieuwe, goeie theepot zullen stukmaken en de slechte voor eeuwig heel zullen houden.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant