Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Het Duitse hotel waar we overnacht hebben is te Duits. Het riekt naar zuurkool en worst, de meubels zijn opgetrokken uit zwaar donker hout, het ontbijt bestaat voor een groot deel uit vleeswaren en er hangt een vreugdeloze DDR-sfeer die me een verlammend schuldgevoel bezorgt elke keer als ik ergens om moet lachen. Naast de deur van onze hotelkamer hangt een oude, kunststof telefoon met één enorme knop. Als ik de hoorn oppak en die knop indruk, krijg ik Erich Honecker aan de lijn. Geen behoefte aan vanochtend.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Wat ik wel wil, is koffie. Die haal ik, als we weer op weg zijn, bij het dichtstbijzijnde tankstation. Mijn lichaam is een efficiënte machine. Koffie erin, urine eruit. Het gebeurt allemaal in een mum van tijd en gaat van slok-slik-oh lekker-plons-pssssssssst – precies met die geluiden ook. Een tiental kilometers verder vraag ik: ‘Moet er iemand plassen?’ Dit kan op een ochtend zomaar een paar keer gebeuren, daar ik een kleine blaas heb (meer medische gegevens zal ik voorlopig niet delen).
Toiletten langs de Duitse Autobahn zijn een spektakel. Je moet een euro betalen om binnen te komen (overigens: toiletten – evenals drinkwater – zouden altijd en overal gratis moeten zijn. Ja maar je krijgt een voucher zodat je een euro korting krijgt op artikelen in de winkel. Ik wil geen korting op artikelen die ik in de winkel wil kopen. Ik wil gratis kunnen plassen, zeker als ik net 50 euro heb betaald aan benzine). Voor dat geld krijg je toegang tot gore urinoirs, lege zeeppompjes en een automaat waar je een kunstvagina kunt kopen, de zogenoemde Travel Pussy. Het is een soort plastic zakje dat je moet vullen met (warm) water en daarna kun je er je gang mee gaan. Ik had graag een exemplaar aangeschaft, ware het niet dat ik de vereiste twee munten van 2 euro niet bij me had.
Daarom moeten we het voor nu even doen met recensies van andere gebruikers, die ik – eenmaal thuis – op internet vind. ‘Veel te duur’, schrijft een Duitse recensent. ‘De prijs is Unverschämtheit’, en het materiaal niet anders dan dat van een vuilniszak. ‘Eén ster voor het gevoel’. Een andere gebruiker geeft de Travel Pussy vijf sterren en schrijft dat hij het niet verwacht had. ‘Ik kan het alleen maar aanraden. Als het noppen zou hebben, zou het nog beter zijn.’
Toch er is ook een vernietigende kritiek van een Engelsman: ‘Ik kocht er eentje omdat ik me vaak eenzaam voel als ik voor werk weg ben van huis en mijn kat Boris mis. Dit was troep. Het voelt in niets als een kat en moest ook niets hebben van de Whiskas die ik het probeerde te voeren. Het is niet eens harig! Totale tijdverspilling’.
De meningen zijn weer eens verdeeld. Er rest mij niets anders dan zelf weer koers te zetten richting de Autobahn.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant