is columnist voor de Volkskrant.
Een jaar of tien geleden werd Frida Kahlo, toen allang overleden, tot het centrale product van elke cadeauwinkel gemaakt. Ze werd een oorbel, een sok, een notitieblok, ongetwijfeld deel van een kwartetspel. Zelfs losse onderdelen van haar, bijvoorbeeld haar bloemenkrans, waren te koop, die dan weer bij de feestwinkel, zodat je jezelf, met wat bijtekenen van wenkbrauwen en snor, op partijen kon verkleden als Frida.
Ik was daar altijd een beetje boos over, want ik had lange tijd daarvoor, op een gevoelige leeftijd (begin twintig) en op een gevoelig moment (onbeantwoord verliefd) Frida Kahlo’s knalblauwe huis in Mexico bezocht, en was daar door haar bevangen geraakt.
Zij had mijn probleem – onbeantwoorde liefde – uitgebreid beschilderd, en dan nog een berg problemen erbovenop: ze had als kind polio, daarna een ernstig busongeluk, waarbij een stoelleuning haar flank doorboorde en er bij haar vagina weer uitkwam, nog meer hopeloze liefdes, alcoholverslaving, et cetera, et cetera. Logisch dat Frida haar snor en wenkbrauw niet epileerde: die vrouw had echt wel andere kwesties om mee te dealen.
Daarom was ik zo blij toen ik haar levensverhaal eindelijk weer eens heel volledig beschreven zag in het boek Ik ben mijn muze, eigenzinnige vrouwen die de kunstgeschiedenis veranderden, van kunstenaar en illustrator Loes Faber. (‘Ik ben mijn muze’ is trouwens een uitspraak van Kahlo.)
Het boek gaat over acht verschillende kunstenaars, onder wie ook Charley Toorop en Artemisia Gentileschi, en houdt het tussen een graphic novel en een geschreven boek. Faber heeft alle levensverhalen prachtig getekend, het boek staat vol tekeningen, en er staan ook aanzienlijke stukken tekst in, zodat niet alle belangrijke info in tekstballonnetjes hoeft. Sommige teksten, meestal de citaten, staan heel groot, in Fabers eigen, coole belettering. ‘Ik wil in je donkerste alles zijn’ staat er in grote, druipende letters in het hoofdstuk over Kahlo, een uitspraak gericht aan haar grote moeilijke liefde Diego Rivera of misschien toch aan een van haar minnaressen.
Het boek gaat over het maken van kunst, nog steeds lang niet altijd voor de hand liggend of makkelijk voor vrouwen, maar ook over de liefdes, kinderen, geldzorgen en families van de acht kunstenaars. We zien Charley Toorop op de rug eenzaam het schilderij Maaltijd zonder vrienden maken. Erboven staan de kinderportretten die ze in een arme tijd en in arren moede in opdracht maakte, waarbij ze van de opdrachtgevers achteraf vaak te horen kreeg dat ze te kil en star waren. Faber tekent die portretten na, en dan zie je het zelf ook.
Loes Faber tekent vaak ook werken van de kunstenaars na, en legt met teksten eromheen uit wat wat is. Eigenlijk zouden alle boeken over kunst door een kunstenaar gemaakt moeten worden, en uit tekeningen moeten bestaan en minder woorden, want bijna niks is zo erg als mensen die lange lappen tekst schrijven over beeldende kunst.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant