Eagle Simrax in Kerkrade maakt precisieonderdelen voor pompen in auto’s en is hiermee een spil in de wereldwijde choreografie die de auto-industrie kenmerkt. Die liep gesmeerd tot Donald Trump zand in de raderen begon te strooien.
is economieredacteur voor de Volkskrant en sinds 2021 specialist op het gebied van de energietransitie.
Tsjak, tsjak, tsjak, tsjak – de robotarm pakt razendsnel metalen ringetjes van de lopende band, waarna een volgend machineonderdeel er een rubber afdichting in perst, waarop het onderdeeltje verder schuift naar de volgende machine in de meterslange productielijn.
In een hypnotiserende choreografie worden in de hoge fabriekshal afdichtingen en regelventielen geproduceerd, die worden gemonteerd in water- en oliepompen en airco’s voor auto’s. Kleine componenten, die met extreme precisie gefabriceerd worden, om onder de motorkap gassen en vloeistoffen te keren. Een autoleven lang, onder heftige temperatuurwisselingen en onder zware belastingen.
In de Limburgse vestiging van Eagle Simrax worden jaarlijks miljoenen componenten als deze gemaakt, allemaal bedoeld voor de auto-industrie en allemaal gemaakt voor de export. Ze worden verwerkt in weer andere auto-onderdelen van automerken die wereldwijd opereren.
Hiermee is het Limburgse bedrijf onderdeel van een nog veel grotere choreografie, die van een wereldwijde logistiek waarbij onderdelen van de ene fabriek naar de andere gaan, van land naar land, van continent naar continent, om telkens te worden geassembleerd in weer een ander onderdeel, tot uiteindelijk ergens ter wereld een complete auto van de band rolt.
De productie is specialistisch en vereist constante innovatie: betere materialen, minder milieubelasting. En dan wijzigen fabrikanten ook nog eens constant de specificaties van hun pompen, al was het maar omdat de industrie in transitie is van fossiel naar elektrisch. Dus verdwijnt langzaamaan de oliepomp en komen er andere pompjes voor in de plaats, die bijvoorbeeld de warmtehuishouding regelen in de accu van een elektrische auto.
Voor fossiel aangedreven auto’s heeft Eagle Simrax met zijn afdichtingen wereldwijd zo goed als een monopolie, zegt directeur Dennis van Well van de fabriek in Kerkrade. ‘Voor de afdichtingen van waterpompen of regelventielen voor aircocompressors hebben we 99 procent van de wereldmarkt in handen.’ Hier in Kerkrade worden jaarlijks alleen al voor airconditionings dertig miljoen onderdelen gemaakt, van de tachtig- tot negentig miljoen die het concern wereldwijd distribueert, van Mexico tot Zuid-Korea.
‘We exporteren naar China, we exporteren naar Amerika. En uiteraard ook naar de Europese auto-industrie’, zegt Van Well, terwijl hij in zijn kantoor de plasticfolie van een koektrommel probeert los te peuteren, die hij eerder deze week heeft gekregen van Japans bezoek. Het bedrijf, eind jaren zestig opgericht om de werkgelegenheid in Limburg te stimuleren na het sluiten van de kolenmijnen, is sinds 2009 in Japanse handen en heeft ook de Japanse auto-industrie als belangrijke klant. Alleen al voor Toyota staan hier in Kerkrade drie productielijnen voor airco-onderdelen die naar de Verenigde Staten gaan; twaalf miljoen stuks per jaar.
Met zijn expertise en marktaandeel vormt het bedrijf een spil in het wereldwijde logistieke netwerk dat autoproducenten met elkaar verbindt. En aan precies dat fijnmazige net wordt nu gemorreld door de Amerikaanse president Donald Trump, die strooit met heffingen voor de auto-industrie, en ze even makkelijk weer intrekt of aanpast.
Wat voor effect hebben Trumps maatregelen voor de bedrijfsvoering van een concern als Eagle Simrax? Van Well kijkt veelbetekenend: ‘Geen idee. Echt geen idee. Niemand weet het.’
Hoewel de politiek van de regering-Trump een bedreiging vormt voor de mondiale auto-industrie, verandert er voor de Limburgse vestiging op korte termijn weinig. Zij blijft gewoon de prijs ontvangen voor de onderdelen zoals contractueel is vastgelegd, zegt Van Well. Maar de partij in de VS die de onderdelen importeert, moet wel tientallen procenten extra aftikken. Vaak is zo’n bedrijf aan de overkant van de oceaan ook weer onderdeel van het Japanse moederconcern, waardoor de rekening toch nog in de eigen geledingen neerdaalt. ‘Dit geldt trouwens voor alle grote bedrijven, voor alle toeleveranciers, over de hele wereld’, zegt Van Well. ‘We zijn zo hecht met elkaar verbonden dat niemand ontkomt aan de gevolgen van de heffingen.’
Een logische stap, zou je denken, is dat de fabriek wordt verplaatst naar de VS. Maar dat lijkt Van Well niet waarschijnlijk, omdat de Amerikaanse markt relatief klein is. Je kunt daar niet een vergelijkbare fabriek neerzetten met een veel kleinere productie, en dan tegen dezelfde kosten produceren, zegt hij.
En als er al verhuisd wordt, dan is een fabriek niet van vandaag op morgen te verkassen, zegt de directeur. Het duurt alleen al twee jaar voor alle betrokken partijen overtuigd zijn dat de nieuwe vestiging kan leveren tegen de gewenste kwaliteit en specificaties. Want als door een productiefout een hele reeks auto’s komt stil te staan of teruggeroepen moet worden, dan heb je zo een claim aan je broek.
Voorbeeldje, zegt Van Well: we zijn nu bezig een bepaald component een ander soort antiroestbehandeling te geven, omdat de huidige leverancier de prijzen sterk heeft verhoogd. Maar alleen al het vinden en certificeren van een andere producent vergt al een jaar. ‘En dat betreft dus een relatief onbeduidend productiefacet.’
‘En dit is slechts een intern proces’, vervolgt de directeur. ‘Als je naar een ander land verhuist, krijg je daarnaast te maken met overheidsinstanties die van alles willen.’ Onbegonnen werk, zeker op korte termijn. ‘Voordat je zo’n besluit neemt, moet een tarief wel definitief zijn’, zegt Van Well. En precies daar ligt bij de Amerikaanse president een tweede uitdaging. Want zijn beleid wisselt van dag tot dag en soms van uur tot uur. ‘Daar kun je dus helemaal niks mee.’
De onzekerheid werkt verlammend, wereldwijd, zegt Van Well. ‘Iedereen kijkt wat er gaat gebeuren.’ Niet dat de ondernemer stilzit, achter de schermen wordt koortsachtig gewerkt aan allerlei scenario’s. Zijn belangrijkste drijfveer hierbij, zegt hij, is het behoud van werkgelegenheid. Als dat betekent dat hij in de nabije toekomst de rol van zijn fabriek moet veranderen, dan zal hij dat doen. ‘Het gaat uiteindelijk om de mensen hier. Daar doe ik het voor.’
Maar het liefst ziet hij dat de machines blijven doen wat ze nu doen: in grote aantallen precisiecomponenten maken. Tsjak, tsjak, tsjak, tsjak.
Bedrijf: Eagle Simrax
Waar: Kerkrade
Sinds: 1969
Aantal werknemers: 158
Jaaromzet: 37 miljoen euro
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant