is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Marc van Oeteren komt uit Haelen, het Limburgse geboortedorp van de ex-wielerprof Roy Curvers en van de fietsende neven Frans Maassen en Bart Brentjens: we moeten hem dus serieus nemen als hij een misstand in het wielrennen aan de kaak stelt. In zijn ‘ingezonden brief’ – zo heten die dingen nog altijd – in de Volkskrant kaartte hij donderdag het morele gehalte van de wielersport aan. Niet met gespeculeer over doping, gelukkig. Van Oeteren vindt dat de wielerwereld de discussie moet aangaan over ‘de grenzen van acceptabele sponsoring’.
Aanleiding is de sterkste wielerformatie ter wereld, Team UAE van Tadej Pogacar, die wordt gefinancierd door de Verenigde Arabische Emiraten. De Emiraten worden ervan beschuldigd behalve wielrenners ook de terreurzaaiende rebellen van de RSF in Soedan te sponsoren. Die worden mede-verantwoordelijk gehouden voor de duizenden slachtoffers van de wrede burgeroorlog in dat land – de Emiraten ontkennen overigens hardnekkig elke betrokkenheid bij die humanitaire ramp.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Dat maakt de oproep van Van Oeteren niet overbodig. Het klopt dat in het wielrennen zelden vragen worden gesteld bij de herkomst van het sponsorgeld – de enige grote bron van inkomsten die de sport kent. Geïnteresseerde partijen zijn schaars, het wielrennen kan daarom niet al te kieskeurig zijn en de zak met geld eerst even langs de morele meetlat leggen. In Nederland dankte bordeel Sauna Diana zijn bekendheid aan een wielerploeg. Zelfs drugsbaas Pablo Escobar sponsorde op een gegeven moment zijn eigen wielerteam.
Niet dat andere sporten veel kritischer zijn. Sport laat zich steeds gemakkelijker voor het karretje van geldschieters spannen die wel wat positieve publiciteit kunnen gebruiken. Met het WK voetbal van 2034 in Saoedi-Arabië als voorlopig dieptepunt.
In Trouw had Thomas Sijtsma donderdag een verhaal over het WK wielrennen op de weg, dat in september zal worden verreden in Rwanda. Vermoedelijk wordt dat evenement het meest krasse staaltje sportswashing dat het wielrennen tot dusver heeft meegemaakt, of het moest het WK van 1995 in Colombia zijn.
Het WK past in het streven van de Rwandese dictator Paul Kagame om van zijn land de parel van Afrika te maken. Daartoe huurde hij eerder Louis van Gaal en Max Verstappen in, die de Grote Leider de hemel in prezen. Volgens rapporten van Human Rights Watch, Amnesty International en de VN worden in Rwanda op grote schaal mensenrechten geschonden. Tegenstanders van Kagame verdwijnen spoorloos van de aardbodem en er wordt gemarteld en gemoord. Bovendien rooft het land kostbare grondstoffen uit het buurland Congo.
De oplossing volgens de marketingexperts die Kagame ongetwijfeld heeft ingeschakeld: wielrennen, op termijn een GP Formule I en – Kagames droom – wedstrijden in de Amerikaanse basketbalcompetitie NBA. Sport als de grote verhuller. Het voetbal is al bezig het Rwandese imago op te fleuren, het land staat op de mouw van Arsenal, Paris Saint-Germain, Bayern München en Atlético Madrid: Visit Rwanda!
Sport is nu eenmaal nogal hoerig aangelegd. Voor geld gaat elke moraal in de uitverkoop. Bestuurders schudden enthousiast de hand van dictators en verklaren dat het allemaal heel goed is voor de mondialisering van hun sport als er ook eens in Afrika wordt gefietst. Sporters zijn sowieso niet geïnteresseerd in waar ze hun beroep uitoefenen, als er moet worden gespurt op de killing fields, dan spurten ze op de killing fields.
De conclusies van deze week:
Marc van Oeteren heeft weer eens gelijk.
Het sportpubliek is even amoreel als de sport zelf.
De Giro is begonnen (hoera!)
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns