De Italiaanse gezondheidszorg laat sterk te wensen over, zeker in de regio Campanië. Voor hun tweeling met autisme richtten Enzo en Antonella Abate daarom hun eigen stichting op, die nu al tachtig kinderen helpt. Fotograaf Salvatore Esposito documenteert hun leven.
Door Jarl van der Ploeg
Fotografie Salvatore Esposito
Eigenlijk wilde fotograaf Salvatore Esposito (49) een fotoserie maken over de in beslag genomen villa’s van gearresteerde Camorristi, maffiabazen die deze Zuid-Italiaanse regio Campanië zo verschrikkelijk lang in hun greep hielden. Zijn plannen veranderden toen hij in het stadje Casal di Principe voor de villa stond van Francesco Schiavone, als leider van de Casalesi-clan een van de beruchtste maffiabazen van Italië.
De villa bleek overgenomen door La Forza del Silenzio (De Kracht van de Stilte), een stichting opgericht door Enzo en Antonella Abate, twee buurtgenoten wier tweelingzonen Gennaro en Maurizio ruim twintig jaar geleden geboren werden met een zware vorm van autisme.
De Italiaanse gezondheidszorg piept en kraakt in het hele land, vertelt Esposito, maar in zuidelijke gebieden als Casal di Principe nog net even meer. Voor kinderen die erg veel begeleiding nodig hebben, was er daarom nauwelijks betaalbare hulp voorhanden.
Sterker nog: kinderen die zich anders gedragen dan de rest – bijvoorbeeld omdat ze niet of nauwelijks kunnen praten, continu ongecontroleerde bewegingen maken en soms vanuit het niets in woede ontsteken – waren lange tijd vooral een bron van schaamte in Zuid-Italië. Er werd over ze geroddeld en dus hielden ouders hen zo veel mogelijk binnen.
Het was een realiteit die het hart brak van Enzo en Antonella. Ze besloten daarom een eigen stichting op te richten, midden in de gemeenschap, die inmiddels tachtig kinderen helpt. Ook hun eigen tweeling woont er en hun leven bij de stichting wordt al vijf jaar lang gedocumenteerd door fotograaf Esposito.
Het gevolg: een serie vol scènes uit een ogenschijnlijk gelukkige jeugd. Een tiener die op een warme zomermiddag in het zwembad springt. Zijn broer die even verderop naar de paarden kijkt. Een plastic ligstoel op grasveldje in de zon. Een moeder die het haar uit het gezicht van haar zoon haalt. Ze ziet de gelijkenis met zijn vader. Het gevoel nooit alleen te zijn. Een kus.
Hij was hoogbegaafd en anders dan anderen. Ferdinand Andringa leerde pas laat in zijn leven dat wat hij had autisme heette, en maakte er alsnog zijn missie van om daar meer begrip voor te kweken.
Source: Volkskrant