De lezersbrieven, over zingeving, krantenbezorgers, preppers die aan de Allesvrezer doen denken, hoeveel Gaza’s in Limburg passen en handgebaren in films.
In zijn column van deze week schrijft Sander Schimmelpenninck dat ‘werk nu eenmaal de belangrijkste zingever is’. Toch wensen mensen op hun sterfbed nooit dat ze harder hadden gewerkt. Ook mijn vrouw kwam in de laatste weken van haar leven tot een andere conclusie.
Liefde is alles, zei ze, en de rest is volkomen onbelangrijk. Ze had haar leven lang hard gewerkt en er ook heel veel bevrediging uit gehaald. Maar de belangrijkste zingever was toch iets anders geweest. Gelukkig had ze daar ook naar geleefd. Misschien is een kleine nuancering van deze stelling hier wel op zijn plaats. Vooral omdat het zo’n belangrijk onderwerp is. En er zoveel mensen zijn die pas heel laat beseffen waar het in het leven om gaat, juist omdat ze alleen maar aan het werk waren.
Serge Steijn, Amsterdam
Leon Gielen, krantenbezorger, schrijft onder meer dat kranten bezorgen gezonder is dan in je nest blijven liggen totdat de krantenbezorger langs is geweest.
Dan hoef ik niet lang in mijn nest te blijven liggen. Soms moet ik er nog in als de krant komt. Vaak is die er al om vier uur ’s ochtends, soms zelfs al om kwart over drie. Gebracht op een muisstille elektrische bromfiets. En het gaat vrijwel nooit fout bij mij.
Ik veronderstel dat ik, gezien het vroege tijdstip, waarschijnlijk aan het begin van de route woon, maar toch: hulde!
Johan van Knegsel, Eindhoven
Bij het lezen van het artikel over de preppers borrelden er een paar gedachten bij me op. De eerste is in hoeverre deze mensen hopen dat er een situatie ontstaat waarbij ze al hun voorbereidingen in de praktijk kunnen brengen. En is hun leven (deels) mislukt als blijkt dat hun inspanningen overbodig waren?
De andere gedachte is aan Robert van Effen (‘de Allesvrezer’). Deze creatie van Kees van Kooten verbeeldt bijvoorbeeld in de sketch over de airbag op hilarische wijze het ultieme preppen, eindigend met de woorden: ‘dat ik nooit per ongeluk doodga’.
John Tampoebolon, Kranenburg (Duitsland)
De Europese Commissie wil geld vrijmaken om Amerikaanse wetenschappers, die door het beleid van de Trump-regering werkeloos worden, een positie in Europa aan te bieden..
Een logische en toe te juichen stap, mede gezien de dringende boodschap die te lezen is in het laatste Draghi-rapport, en tevens een goede aanleiding voor het stichten van een Europese universiteit (van topniveau) waar Europese en Amerikaanse wetenschappers in volledige academische vrijheid kunnen werken.
De plaats is niet moeilijk aan te wijzen: Straatsburg. Eindelijk kunnen we het heen hen weer reizen van het Europese parlement, een doorn in het oog van alle Europeanen behalve de Franse overheid, beëindigen.
Frankrijk en Straatsburg worden dan voor het economische verlies door het verdwijnen van de zittingen van het Europese parlement ruimschoots gecompenseerd.
Julius Roos, Amsterdam
Elke dag lezen we in de krant over de oorlog in Gaza. Nu wil Israël een nog groter gebied bezetten.
Maar hoe groot is Gaza eigenlijk? Als je je realiseert dat Limburg bijna zes keer zo groot is als Gaza, dan draait je maag om. Stel je voor dat mensen, kinderen voortdurend opgejaagd worden van het noorden naar het zuiden van Limburg. Dat zo’n beetje alle plaatsen zijn plat gebombardeerd. Dat is toch onverdraaglijk?
Ik hoop dat in komende mediaberichten een kaartje wordt weergegeven dat laat zien hoe groot, of beter gezegd, hoe klein Gaza is.
Lineke van Beekhuizen, Zuilichem
Een klein handgebaar. Dat kan een film of serie legendarisch maken. Wat een leuke column dan ook van Floortje Smit over de hand flex uit Pride and Prejudice (2005) die mij ook niet was ontgaan.
Het doet me direct denken aan de film Heat (1995). Briljant (samen)spel natuurlijk van Al Pacino en Robert de Niro. Maar dat ene kleine hand-gebaar: Val Kilmer komt aan bij zijn geliefde, een grote grijns bij haar aanblik. Zij staat op het balkon en kijkt hem alleen maar aan. Binnen wacht zijn arrestatie. Enkel haar hand beweegt subtiel van rechts naar links en weer terug over de balkon railing en Val Kilmer weet het. Zijn gezicht vervalt in schrik en angst. Wegwezen!
Ik weet wat ik dit weekend ga doen; films kijken.
Brechje van Beugen, Houten
Zelfs filmacteur Ronald Reagan hield zich tijdens zijn presidentschap niet bezig met de bescherming van de Amerikaanse filmindustrie.
Jos Aarts, Nijmegen
Je moet wel heel erg tussen de regels door lezen om te ontdekken wat Theo Maassen in zijn openingsact wil zeggen, schrijft Joris Henquet in zijn recensie over Onbegonnen werk van Theo Maassen. Dat is mij dan niet gelukt. Ik heb alleen maar een absurd gewelddadig, op een vrolijke rijm gesproken gedicht gehoord waarin hij zijn vriendin ‘gehandicapt neukt’.
Echt laag was daarna het eindeloos geëmmer over de lhbti-groepen: ‘Zijn ze eindelijk uit de kast, willen ze weer in een hokje’. Veel inhoudelijker werd het niet – en het duurde maar, hij nam er ruim de tijd voor. Dat in deze tijd, waarin regeringen in democratische landen deze groepen uitsluiten. Of heb ik weer niet goed tussen de regels doorgelezen en bedoelde Theo Maassen eigenlijk dat hij voor de lhbti-gemeenschap wil opkomen, als ze zich maar niet l, h, b, t of, i noemen?
Joris Henquet zat een dag later in dezelfde zaal, met duidelijk een ander publiek – ik heb geen harde lachsalvo’s gehoord. En de bekende afwisseling door Theo Maassen van een gevoelig mannetje spelen en daarna weer hard terugkomen, werkte op 30 april in ieder geval niet zaalbreed. Theo Maassen merkte de lauwe reactie van de zaal zelf ook op, door te informeren of we het nog wel trokken.
Ik ben met 64 jaar nog net lid van dezelfde generatie X; ‘the only gay in town’, veel te laat uit de kast. Tot voor kort was ik erg hoopvol, maar nu zeer bezorgd over de ontwikkelingen in deze tijd waarin de lhbti-gemeenschap op veel plekken in de wereld de weer de kast wordt ingejaagd. En na het bezoek aan Theo Maassen ben ik er niet geruster op.
William Arink, Bilthoven
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant