Een vriendin van mijn moeder vroeg haar de laatste weken van haar leven vrijwel iedere dag hoe het ging. Omdat mijn moeder op sterven lag, vond ze dit een stompzinnige vraag. Op een gegeven moment beet ze van zich af. ‘Hoe gaat het,’ typte ze via Whatsapp, ‘is een vraag voor jonge moeders.’ Ik vond dit een geweldig antwoord dat bovendien mijn belangstelling wekte voor het gemoed van jonge moeders.
Binnen mijn omgeving zijn die er vooralsnog weinig. Wel heb ik steeds meer vrienden die besluiten kinderen te nemen. Het leuke van omgeven te worden door queer en trans personen is dat een jaar na dit besluit niemand kinderen heeft, maar iedereen zich nog altijd met een glas wijn in de hand afvraagt hoe ze dit in hemelsnaam gaan doen. Mijn vermoeden is dat dit het vrolijkste gedeelte van het proces zal blijken te zijn: drinken, roken, twijfelen.
Over de auteur
Tobi Lakmaker is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit.
Om eerlijk te zijn vind ik drinken, roken en twijfelen ook een normalere manier om kinderen te krijgen dan seks. Het heeft mij altijd verbaasd dat je dankzij seks kinderen kunt krijgen, wat in mijn optiek iets wegheeft van je vliegbrevet behalen na een vreugdesprong.
De klassieke vorm van kinderen krijgen kent een zekere frictie: de langdurigheid van het gevolg staat haaks op de plotsheid van de oorzaak. Die spanning bestaat minder bij mensen die het op een andere manier doen, waar de aanloop lang is en soms zelfs oneindig lijkt. Er wordt traag toegewerkt naar iets dat er hopelijk voorgoed zal zijn. Ergens geloof ik dat die traagheid te waarderen valt; dat het een betere reflectie vormt van wat er zal volgen, zoals gehannes, voortdurende afstemming en oprispingen van grondige onzekerheid.
Traag toewerken naar kinderen betekent ook dat je heel lang kunt anticiperen op het moment dat je je vrienden uit het oog verliest. Soms zit ik tegenover een peinzende vriend of vriendin en vraag ik me af hoe we precies ten onder zullen gaan; of we alleen nog stilzwijgend Eredivisiewedstrijden zullen kijken of elkaar uitsluitend opbellen als er een nieuw, inmiddels abstract geworden mijlpaal in het leven is bereikt.
Nu zal ik ophouden hierover te spreken, want ik heb geen kinderen en mensen worden vaak woedend wanneer je je dan toch over dit onderwerp uitlaat. Laat ik me beperken tot iets dat ik zeker weet: het is erg leuk om ‘Lesbische Lat’ te spelen. Lesbische Lat is een spel dat ik zelf heb bedacht en komt neer op de vraag of een cis-heterostel hun kind ook zou hebben gekregen als ze daar de inspanningen voor hadden moeten leveren waar het gemiddelde lesbische stel zich mee geconfronteerd ziet. Lesbische Lat is vermakelijk op het terras en minder geschikt voor verjaardagen.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant columns