Via een datingapp leert Ruben Victor kennen, iemand met wie hij zich heel snel diep verbonden voelt. Maar hij blijkt een man met twee gezichten, die Rubens liefde niet kan beantwoorden. Jaren later neemt Victor toch weer contact op.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Ruben (53): ‘Dit verhaal begint bij een simpele match op een datingapp. Omdat ik in Amsterdam zo langzamerhand alle mannengezichten kende, wilde ik eens op zoek in Stockholm. Die stad kende ik een beetje, ik had daar een vriend wonen. En zo ontmoette ik Victor, iemand die me raakte met zijn woorden over zijn diepe twijfels en verlangens, die me uitnodigde zelf ook te praten over alles wat ik lastig vond. Al snel voelde ik me verbonden met hem op een manier die ik nooit eerder met een onbekende had meegemaakt. We appten een paar dagen heen en weer en nog geen tien dagen later al boekte ik, in de week na kerst, als in een romcom een ticket naar Stockholm.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘Hij bleek heel bedachtzaam, een man die me het ene moment stralend aankeek en die het volgende moment zijn hoofd afwezig opzijdraaide en met een melancholieke blik door het raam naar buiten keek. Het was een beetje alsof hij onder dat rossige haar en die baard twee gezichten had, die van de pijn en van de vreugde. Hij kookte voor me, ik bleef slapen, we hebben die week zelfs een bezoek aan zijn ouders gebracht – de eerste keer dat hij een vriendje meenam. Daarna zijn we gaan skiën. Hij skiede gracieus en met een flinke vaart van de steilste hellingen. Mijn gebrek aan skivaardigheid leek hem teleur te stellen, het maakte hem stil en teruggetrokken; een kort, vluchtig moment. Of is dat mijn interpretatie en was het weer die melancholie die telkens op de meest onverwachte momenten door al zijn stemmingen brak?
‘Toen we later op de middag een café hadden gevonden dat open was en ik hem een kus wilde geven, weerde hij me af. Maar diezelfde avond, tegen elkaar aan in bed, was hij weer een en al liefde. Steeds bewoog hij heen en weer. Met oud en nieuw stelde hij me hartelijk voor aan zijn vrienden, maar toen ik 3 januari terugvloog en vroeg: zullen we een weekend in Berlijn afspreken of kom je een keer naar mij?, gaf hij geen antwoord.
‘Een paar weken later zaten we toch in een Amsterdams museumcafé. We hadden over de grachten gelopen en de tentoonstelling gezien en nu raakte hij niet uitgepraat over welke indruk dit alles op hem had gemaakt. Ik zei dat ik hem niet begreep. Die ochtend had hij plots en mat gezegd: ik kan niet voelen wat jij voelt, het spijt me, en nu deed hij of er niets aan de hand was. Zijn mededeling had me geraakt. Daar gaan we weer, dacht ik. Het lijkt wel alsof ik altijd val op mannen die er niet echt voor me zijn. Het gesprek verstomde, hij wist zich geen raad met mijn verontwaardiging en die avond, toen zijn vlucht door de storm werd geannuleerd en we ineens een extra nacht samen hadden, begon ik vreselijk te huilen. Hij reageerde met onbeholpenheid. Ik vroeg: ben je eenzaam? Het precieze antwoord herinner ik me niet meer, maar het kwam erop neer dat hij niets voelde en dan ineens weer te veel en alles tegelijk.
‘In de dagen na zijn vertrek kreeg ik een mail: lief dat je zoveel over jezelf hebt verteld, nu is het mijn beurt. Tot in de levendigste details beschreef hij zijn suïcidale gedachten, zó beeldend en aangrijpend dat het was alsof ik die zelf meemaakte. Hij beschreef de zware witte deken die hij ook nu weer op zich voelde drukken, dat hij moeite had met intimiteit, met zijn homoseksualiteit, dat die deken hem smoorde, dat hij mij wel wilde voelen maar het niet kon en dat dit de eerste keer was dat hij iemand hierover iets vertelde. Ineens begreep ik zijn aantrekkingskracht. Mijn moeder kampte ook met depressies, onbewust was Victor bekend terrein. Ik wist ook dat ik moest oppassen: deze relatie was niet gezond voor mij.
‘De coronapandemie kwam, ik verhuisde voor mijn werk naar Midden-Europa, leerde daar iemand kennen met wie ik een relatie kreeg. Maar iedere dag dacht ik ook aan Victor, ik bleef vaag hopen dat we op een dag weer samen zouden komen. Een paar weken voordat hij 50 werd, schreef hij opnieuw. De toon was opgewekt. Hij miste me, werd het niet eens tijd dat we eindelijk voor elkaar kozen? Life is short, eindigde hij. Dit was waarop ik had gehoopt en wat ik stilletjes had verwacht. Ik schreef terug dat ik hem ook miste, maar dat ik een relatie had en hem dat niet had durven zeggen uit vrees dat zou blijken dat hij ook een relatie had, iets wat ik liever niet hoorde. Een kromme gedachte, ik wist het, maar zo werkt het liefdesbrein. De hele zomer appten we regelmatig, hij begreep me, zei hij, en het speet hem dat hij zo’n geweldige man had laten lopen.
‘En toen werd ik tegen de herfst gebeld door mijn vriend uit Stockholm. Had ik Facebook gezien? Victor was dood. En hij was nog niet uitgesproken of ik wist: dit moet suïcide zijn. Zijn familie, vrienden, iedereen was in verwarring, niemand had dit zien aankomen, en ik, die Victor maar vier keer had gezien, wist als enige van zijn depressie. Op de begrafenis in Zweden heb ik achter in de kerk alleen maar gehuild. Iemand zei dat Victor in juli – de maand dat ik hem had laten weten dat ik een relatie had – slecht nieuws te verwerken had gekregen.
‘Rationeel weet ik dat ik geen schuld heb aan zijn dood, maar er is ook een emotionele kant. Ik heb spijt dat ik hem niet meteen heb gebeld na die laatste brief. Dan had ik zijn stem kunnen horen en hadden we nog wat kunnen praten. Maar ik belde niet, ik had immers een relatie. Daarnaast wilde ik mezelf beschermen. Zijn brief over de witte deken heb ik na lang twijfelen – want was het aan mij als buitenstaander om zijn familie over zoiets pijnlijks te informeren? – laten lezen aan zijn familie. Het bleek een goede beslissing, want nu tasten ze niet langer alleen maar in het duister. Ik heb veel verdriet om hem. Nog steeds. Soms overvalt het me zomaar ineens. Ik heb voor mezelf gekozen, maar hij is nu dood. Dat knaagt aan me. Ik rouw om hem en om wat we niet hebben gehad.’
Praten over gedachten aan zelfdoding kan bij 113 Zelfmoordpreventie. Bel 0800-0113 of 113 voor een gesprek. U kunt ook chatten op www.113.nl.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Ruben gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Natuurlijk zijn we voor deze zomer weer op zoek naar lezers die ons willen vertellen over hun vakantieliefde van ooit – alles tussen een flirt, een fling en een grote liefde – van lang of korter geleden, met een Nederlander op het strand of een vlam uit een ver land. We willen ook de lovers in kwestie aan het woord laten; zo nodig gaan we samen op zoek.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant