Elke week vertelt een onbekende Nederlander over het opvallendste bericht van de week, en waar ze het zagen, hoorden of lazen.
Lisa Bouyeure schrijft voor de Volkskrant over internetcultuur en mode.
Nieuws van dit moment: De bezetting van het Maagdenhuis door pro-Palestijnse studenten van de UvA en VU op 14 april.
Geconsumeerd: Via de Instagramaccounts @vuforpalestine, @amsterdam.encampment en @uva.intifada.
Favoriete media: Middle East Eye op Instagram, Telepolis, Substack en YouTube om Amerikaanse denkers als John Mearsheimer en Norman Finkelstein te volgen.
In een smaakvol ingerichte jarentwintigvilla in Heemstede, vol met boeken, kunst, kleurrijke tapijten en designmeubelen, vertelt Esther Schnerr (64) hoe ze vorig jaar tussen de pro-Palestijnse demonstranten stond toen de Oudemanhuispoort in Amsterdam werd ontruimd, samen met haar man Jan (78). ‘Er werd niet zachtzinnig met mij omgegaan. We waren een van de oudsten, maar ik houd van die ontregelende manier van protesteren. Ik vind het prachtig als ze in Engeland bij Allianz de hele zaak rood spuiten, naar zo’n actie kan ik echt verlangen.’
De serre waar Schnerr jasmijnthee inschenkt, kijkt uit over een diepe achtertuin met vijver en zwembad. In de voortuin staat een tekoopbord. ‘Ik zit natuurlijk in een enorme bubbel van witte, hoogopgeleide mensen. Het is makkelijk om hier langzaam in slaap te sukkelen.’
Als Schnerr eerder had gehoord dat vorige week maandag het Maagdenhuis zou worden bezet, was ze weer naar de hoofdstad afgereisd. Via Instagramaccounts als @vuforpalestine en @amsterdam.encampment volgde ze het nieuws over de studentenprotesten op de voet. Onder een post van @uva.intifada, waarin de UvA werd opgeroepen om alle banden met Israël te verbreken, vergezeld van een foto van vijf demonstranten die een deur blokkeren, reageerde ze: ‘Lang leve gerechtigheid en empathie.’
Op haar 60ste studeerde Schnerr af aan de Klassieke Academie in Groningen. Na jaren van interim-directiefuncties in de zorg is ze nu beeldend kunstenaar. Met Israël is ze bezig zolang ze zich kan herinneren. ‘Ik kom uit een fundamentalistisch christelijk gezin. Dat zijn van die heel blije gelovigen, met zang en opgeheven handen. Voor ons was Israël het beloofde land. Mijn moeder heeft bijna haar hele erfenis aan Israëlische organisaties gedoneerd. Toen ik op mijn 21ste wegging bij de kerk, begon ik allerlei dingen op te vangen die niet strookten met wat ik had geleerd.’
‘Uiteindelijk heb ik een geweldig boek gekocht: Palestine and the Arab-Israeli Conflict van Charles Smith. Dat is een standaardwerk geworden, om de zoveel jaar wordt er een nieuwe versie uitgebracht. Ik vind het ontzettend belangrijk om goede boeken te lezen. Met alleen de krant en het dagelijkse nieuws kom je er niet. Samen met Jan ben ik me helemaal in het onderwerp gaan verdiepen.’
‘Op Instagram volg ik een stuk of acht goede accounts over Palestina, Middle East Eye is de beste. Ik moet wel opletten dat ik mentaal gezond blijf, dus ik kijk niet meer naar die gruwelijke foto’s. Instagram geeft gelukkig een waarschuwing.’
‘Via Substack en YouTube volg ik een hele trits intellectuelen uit de Verenigde Staten, zoals de econoom Jeffrey Sachs en de politicoloog John Mearsheimer. Ik heb net nog een interview met Norman Finkelstein gekeken. Hij is een kind van Holocaustoverlevers en al dertig jaar enorm betrokken bij de Palestijnen, zijn kennis is fenomenaal. Het zijn denkers die vanwege hun controversiële publicaties door veel media worden geweerd. Daarom lees ik ook graag Telepolis, dat is een onafhankelijke onlinekrant uit Duitsland.’
Vorig jaar zegden Schnerr en haar man hun abonnement op de Frankfurter Allgemeine op, een krant die ze al achttien jaar lazen. ‘Wij verdiepen ons zeer in Europa, we vinden het een groot goed, en Duitsland is wat dat betreft een gidsland. De Frankfurter Allgemeine was altijd al wat voorzichtig met kritiek op Israël. Dat kon ik nog wel begrijpen, in Duitsland is het een moeilijk en beladen onderwerp. Maar na 7 oktober is die krant echt een drama geworden, alles werd gebagatelliseerd. We hebben toen geaarzeld tussen Le Monde en de Süddeutsche Zeitung en uiteindelijk die tweede gekozen omdat we Duits toch wat vloeiender lezen.’
Schnerr is sceptisch over de gevestigde media, vanwege de toenemende privatisering en commercialisering. ‘En we hebben het nu wel over Jeff Bezos die The Washington Post opkoopt en er zijn stempel op drukt, maar ken je Manufacturing Consent van Noam Chomsky en Edward Herman? In dat boek beschrijven ze de haast onzichtbare filters waar informatie doorheen gaat voordat het in de media terechtkomt, en de mechanismen die het lastig maken om kritisch te zijn op de eigen maatschappij. Het is uit 1988, maar als je het nu leest, herken je alles.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant