Toine Heijmans is rondreizend columnist van de Volkskrant. Daarnaast is hij romanschrijver.
Dit zijn de woorden die afgelopen dinsdag open en bloot werden uitgesproken in de plenaire zaal van de Tweede Kamer door de leider van de grootste Nederlandse politieke partij, Geert Wilders. Het was goed voorbereid: elk woord had een kapitaal en nadat hij was uitgesproken volgde geroffel uit de bankjes van zijn fractie.
‘Voorzitter, Rotterdam leek op eerste paasdag wel een stad in een of ander islamitisch land. Op eerste paasdag zagen we in Rotterdam, of moet ik zeggen Mekka aan de Maas, het resultaat van veertig jaar massa-immigratie en totaal mislukte inburgering. Grote menigten mensen met Palestijnse vlaggen, gillende imams en slogans die oproepen tot genocide.
‘Voorzitter, we zijn zo ongeveer vreemden in ons eigen land geworden. Op nota bene onze christelijke feestdag Pasen wordt er een anti-Israëldemonstratie gehouden in de straten van Rotterdam. Die demonstratie was natuurlijk ook een pure provocatie, waarvoor natuurlijk nooit op die dag, Pasen, toestemming had mogen worden gegeven. Is de minister dat met me eens?
‘Voorzitter, ik zag beelden van mannen met baarden in witte jurken, wat later imams bleken te zijn, die ook nog eens in het Arabisch de opgetrommelde menigte toespraken. Eén imam riep luidkeels: ‘We staan hier omdat onze profeet roept.’ Einde citaat. In de straten van Rotterdam. Op klaarlichte dag. Onze stad, Rotterdam, overgenomen door islamitisch machtsvertoon.
‘En voorzitter, daar bleef het niet bij. Niet alleen werd er herhaaldelijk ‘allahoe akbar’ over de Coolsingel geroepen, maar liepen mensen ook, zo zagen we in meerdere video’s, met Al Qaida-vlaggen in verschillende kleuren en maten, die ook door de Taliban worden gebruikt. En er werden ook opnieuw verschillende slogans geroepen zoals de beruchte tekst ‘from the river to the sea’.
‘En voorzitter, we weten inmiddels allemaal: dat is een keiharde oproep tot genocide op het Joodse volk en de vernietiging van de staat Israël. En ik vraag de minister: waarom is hier door het bevoegd gezag, de burgemeester in dit geval, niet tegen opgetreden. Voorzitter, dit was een pure provocatie tegen de Nederlandse bevolking. Ik vond het zelfs intimiderend.
‘Deelt de minister mijn mening dat er nu eindelijk moet worden opgetreden tegen het scanderen van ‘from the river to the sea’. En waarom laat hij toe dat er met terroristische vlaggen mag worden gewapperd in de straten van Rotterdam. Dat er door imams in het Arabisch mag worden geschreeuwd. We leven hier in Nederland, toch? Dit is toch nog steeds Nederland en geen Arabisch land?
‘Waarom kunnen demonstraties in Duitsland wel worden verboden en ontbonden, als deelnemers slogans in het Arabisch roepen, en in Nederland niet? Waarom staan we het publiekelijk eigenlijk nog toe, dat islamitische strijdkreten als ‘allahoe akbar’ worden geuit tijdens demonstraties, terwijl we weten dat dit soort uitingen door iedere terrorist voor zijn terreurdaad wordt gescandeerd. Dat die ook hier in onze straten van Rotterdam op Paaszondag tijdens haatdemonstraties mogen worden gebruikt.’
Het waren geen gewone woorden. Ze vormden een wolk van woede tegen mensen met een bepaalde afkomst, een bepaalde religie en een bepaalde overtuiging. Met een retoriek van herhaling en overdrijving werden zij tot terrorist gemaakt.
In zijn antwoord hield de minister van Justitie zich op de vlakte, ten dienste van iedereen, wat Geert Wilders de kans gaf zijn boodschap te valideren. Twee Kamerleden gingen ertegenin, maar de bijval was groter, ook van partijen die de Grondwet doorgaans hoog hebben.
Woorden als deze vallen nauwelijks meer op, zelfs niet in de plenaire vergaderzaal van de Tweede Kamer. Ze werken bij gebrek aan tegenstand. De voorzitter van de Tweede Kamer, de premier, de ministers en staatssecretarissen: iedereen die de coalitie ondersteunt en woorden als deze laat gaan, maakt ze sterker.
Ook zij dragen op die manier bij aan het groeperen van mensen met een bepaalde afkomst, een bepaalde religie en een bepaalde overtuiging. Wat in de Tweede Kamer mag gezegd, mag ook op straat gezegd. De woede komt niet zomaar aanwaaien.
Na zo’n uitval van Geert Wilders lijken woorden als deze even te verdwijnen. Daarna komen ze groter terug. Dat is een reden ze toch maar uit te schrijven.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant