Het wordt steeds duidelijker dat een rechtvaardige vrede in Oekraïne nooit de inzet is geweest van de onderhandelingen tussen de VS en Rusland.
Terwijl de Amerikaanse president Donald Trump over zijn vrede praatte, liet zijn Russische ambtgenoot Vladimir Poetin zijn gezicht nog eens zien met een aanval op Kyiv, waarbij acht doden vielen. Niettemin dreigen de onderhandelingen over de oorlog in Oekraïne uit te lopen op een beschamende capitulatie voor de agressor, het Rusland van Poetin. Trump wil de Russische annexatie van de Krim erkennen, als onderdeel van een deal die Rusland veel en Oekraïne weinig te bieden heeft.
De Russische annexatie van de Krim is een grove schending van het internationaal recht. Na twee wereldoorlogen werd in het Handvest van de Verenigde Naties overeengekomen dat landen elkaars grenzen respecteren. Territoriale integriteit is de basis van de naoorlogse internationale veiligheidsorde.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Natuurlijk is er weinig zicht op een herovering of teruggave van de Krim, die al in 2014 door Rusland werd bezet. Oekraïne en Europa hebben zich erbij neergelegd dat de Krim de facto door Rusland wordt bestuurd. Dat is echter iets anders dan de Russische annexatie de jure erkennen. Een formele erkenning beloont de schending van het internationaal recht en schept een gevaarlijk precedent. Terecht is zo’n stap onaanvaardbaar voor Oekraïne en Europa.
Trumps voorstel zou op korte termijn wellicht tot een wapenstilstand leiden, maar laat Poetin zien dat hij ongestraft een (deel van een) buurland kan annexeren. Dat zal hem alleen maar aanmoedigen tot nieuwe agressie, bijvoorbeeld in de rest van Oekraïne, Georgië, Moldavië of de Baltische staten.
Ook andere leiders met agressieve plannen worden erdoor aangemoedigd. De toenmalige Amerikaanse senator Marco Rubio bracht dit drie jaar geleden uitstekend onder woorden. ‘De Verenigde Staten kunnen de claims van Poetin niet erkennen. Dan riskeren we een gevaarlijk precedent voor andere autoritaire regimes, zoals de Chinese communistische partij’, aldus Rubio, verwijzend naar Taiwan. Inmiddels is Rubio minister van Buitenlandse Zaken en staat hij vierkant achter Trump. Het bevestigt nog eens dat het opportunisme en de lafheid van de Republikeinen geen grenzen kent.
Trump heeft gezegd dat hij peace through strength wilde brengen. In Gaza en Oekraïne zou hij vrede stichten door de strijdende partijen onder druk te zetten met de economische en militaire macht van Amerika. Het is een farce gebleken. De VS kiest partij voor de sterkste en laat de zwakkere – Oekraïne en de Palestijnen – aan hun lot over. De nu voorliggende ‘vredesdeal’ lijkt een opzetje tussen Washington en Moskou. Formuleer een eis die onaanvaardbaar is voor Zelensky, zodat Oekraïne de schuld krijgt van het mislukte vredesoverleg en de VS hun handen van de oorlog kunnen aftrekken.
Steeds duidelijker wordt dat een rechtvaardige vrede in Oekraïne nooit de inzet is geweest van de onderhandelingen tussen de VS en Rusland. Trump streeft primair naar goede betrekkingen met autoritaire leiders als Poetin. Daarvoor lijkt hij bereid Oekraïne op te offeren en schoffeert hij zijn Europese bondgenoten.
Op 30 april zit hij honderd dagen in het Witte Huis. Te vrezen valt dat hij erin zal slagen om binnen honderd dagen tachtig jaar internationale rechtsorde te verkwanselen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant