Carlos Alcaraz (21) wil een van de beste tennissers ooit worden. Maar niet ten koste van alles, zo blijkt uit Carlos Alcaraz: A mi manera, een nieuwe documentaireserie over de Spanjaard. Daarin stelt hij zich opvallend kwetsbaar op.
schrijft voor de Volkskrant over Amerikaanse sporten.
Als Carlos Alcaraz wordt gevraagd naar zijn grootste angst, hoeft hij niet lang na te denken. ‘Tennis als een verplichting gaan zien’, zegt de Spaanse nummer drie van de wereldranglijst en viervoudig grandslamwinnaar. ‘Er zijn toernooien waar het zo voelt.’
Het woord ‘plezier’ valt keer op keer in de driedelige documentaireserie Carlos Alcaraz: A mi manera, waarvoor Alcaraz in 2024 een seizoen lang werd gevolgd. ‘Als ik geen plezier heb, kan ik net zo goed stoppen’, zegt hij. En: ‘Het belangrijkste is dat ik plezier heb.’
Hij wil de beste speler ter wereld zijn en op termijn aansluiten bij de Grote Drie uit het mannentennis: Novak Djokovic en de gepensioneerde Roger Federer en Rafael Nadal. Maar tegelijk wil hij er niet alles voor opofferen. ‘Ik zal het op mijn eigen manier doen’, klinkt hij vastberaden. Wat dat inhoudt: een goede balans tussen zijn werk, tennis, en het genieten van al het andere moois in het leven. Of dat kan, is de centrale vraag in Carlos Alcaraz: A mi manera.
Net als andere tennissers klaagde Alcaraz al eerder over de overvolle speelkalender van het ATP-circuit. Door het grote aantal toernooien zouden spelers fysiek en mentaal opgebrand raken en makkelijker blessures oplopen. Alcaraz zou vooral meer tijd met zijn familie en vrienden willen doorbrengen.
Hij komt uit een bijzonder hecht gezin, zo is te zien in de documentaire. De camera’s mogen aanschuiven bij een familiediner. ‘Ik blijf hier tot mijn 50ste’, zegt Alcaraz als hij een hap neemt van een door zijn moeder bereide maaltijd. ‘Beter dan dit bestaat niet.’ Daar, bij zijn ouders in El Palmar, een voorstad van Murcia, woont hij nog altijd.
In zijn kleine slaapkamer neemt een kast met zijn sneakercollectie een hele wand in beslag. Krachttraining doet hij op het balkon; de buren kunnen meekijken. Zijn coaches komen meestal naar hem toe. Op een baan in de wijk zien kinderen van achter een hek hoe hij zijn machtige forehand aanscherpt.
‘Ik ben een gewone jongen’, beweert Alcaraz, maar in werkelijkheid is hij een wereldster geworden, of hij nou wil of niet. Stormachtig was zijn opkomst in het proftennis. Hij debuteerde als tiener en werd in 2022 na het winnen van de US Open de jongste nummer 1 van de ATP-ranking, de wereldranglijst. Tweemaal won hij Wimbledon, eenmaal Roland Garros.
Door zijn avontuurlijke tennis kostte het Alcaraz weinig moeite de harten van tennisliefhebbers te veroveren. Zijn dynamische spel staat bol van de dropshots, lobs en zogeheten tweeners, ballen die hij achterwaarts door zijn benen slaat.
Zijn kinderlijke glimlach is ontwapenend. Zelfs als hij een mooi punt verlíést, lijkt Alcaraz te genieten. ‘Het plezier straalt ervan af’, klinkt het vaak tijdens zijn partijen. Maar achter zijn vrolijke voorkomen schuilen ook donkere kanten, zo blijkt.
In Carlos Alcaraz: A mi manera mag iedereen ze van hem zien. Hij worstelt met blessures die hem vaak mentale blokkades opleveren. Sponsorverplichtingen en de verwachtingen van de buitenwereld worden hem soms te veel. Nee, hij wil niet de nieuwe Nadal zijn, zoals velen hem bestempelen.
De pas 21-jarige tennisser vraagt zich hardop af in welke mate hij kan leven voor zijn sport. ‘Wil ik hiermee doorgaan?’, zegt hij op een kwetsbaar moment. Onder anderen Nadal en Federer komen aan het woord over de uitdagingen van het leven als tennisprof.
Soms zit Alcaraz niet op één lijn met zijn team, dat het beste met hem voorheeft. Zijn coaches willen niet dat hij kort voor een belangrijke partij naar een Formule 1-race gaat, maar Alcaraz doet het toch. Als hij mentaal vastloopt, vlucht hij met vrienden naar feesteiland Ibiza. Hij heeft het nodig, zegt Alcaraz, maar als hij terugkeert voor het grastoernooi van Queens is hij slecht voorbereid.
Hij geeft toe: ‘Ik besteed veel tijd aan het genieten van het leven, meer dan ik zou moeten doen.’ Zijn coach Juan Carlos Ferrero, zelf voormalig grandslamwinnaar, vraagt zich af of het zijn pupil op zal opbreken. ‘Hij benadert opofferen op een andere manier’, zegt de Spanjaard. ‘Daarom twijfel ik soms of hij de beste van de wereld kan worden.’
Het jaar waarin Alcaraz wordt gevolgd, 2024, kent hoge pieken en diepe dalen. Hij wint Roland Garros en Wimbledon, maar tijdens de staart van het seizoen is hij een burn-out nabij. Zijn verlies op de Olympische Spelen, in de dubbel met zijn idool Nadal, doet hem zichtbaar pijn.
En elders blikt hij in tranen terug op een partij in Cincinnati, in de VS, waarin de stoppen doorslaan en hij zijn racket kapot slaat. Alcaraz: ‘In mijn hoofd zit soms een puzzel die ik niet kan oplossen.’
Maar uiteindelijk is daar weer de glimlach. Alcaraz besluit het seizoen met winst op Jannik Sinner in de finale van de China Open. Met coach Ferrero bereikt hij een compromis: genoeg vrij nemen, zolang het niet ten koste gaat van trainingsarbeid.
Zijn zaakwaarnemer, uit het goede hout gesneden, besluit vaderlijk: ‘Ik heb liever dat hij faalt dan dat hij alles wint en na zijn carrière zegt dat hij al die tijd niet gelukkig is geweest.’
Carlos Alcaraz: A mi manera is te zien op Netflix.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant