Door de loop die het leven soms neemt, bevond ik me aan het begin van de meivakantie in een escaperoom. Ik was één keer eerder in een escaperoom geweest, die overigens meestal bestaat uit meerdere kamertjes, maar dat was tien jaar geleden, toen het fenomeen net bestond.
Ik herinnerde me van toen vooral de intense doodsangst die wij als deelnemers voelden voor de bewaker, gespeeld door de medewerker die ook de kaartjes verkocht, die ons af en toe kwam zoeken en dan woest met een zaklantaarn door de kamer scheen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
In de escaperoom waarin ik me dit keer bevond, moesten we een man die alleen nog uit zijn hersens op sterk water bestond, al zijn zintuigen teruggeven.
Je moet niet al te veel vragen stellen bij een escaperoom. De man die alleen nog uit hersens bestond zat in kamer 2 en die kamer werd voorafgegaan door een tijdmachine, een krappe, liftachtige ruimte waar je, als je niet alles meteen goed deed, toch best een claustrofobisch aantal minuten in vast stond.
De inhoud van de rest van de kamers zal ik niet navertellen, want dat vind ik zielig voor de escaperoom zelf. Mijn gedachten waren, behalve bij de man zonder zintuigen en het oplossen van een duizelingwekkend aantal puzzels, namelijk ook vaak bij de medewerkers van de escaperoom.
Wie richt deze kamers in? Wie verzint ze? Wie bedenkt er bijvoorbeeld dat er altijd kristallen in moeten, een flikkerende lamp, en een erlenmeyer met paarse vloeistof?
Ik dacht veel aan de vriendelijke vrouw van de organisatie, die ons in de tijdmachine had achtergelaten en nu, dat had ik gezien toen ik langs haar kantoortje liep, op allerlei tv-schermen onze gangen in de gaten hield.
Daar zag ze mensen die op zich compos mentis heen en weer aan het rennen waren met buizen, batterijen en natuurlijk kristallen, zoekend naar een oplossing van een raadsel dat je weer naar het volgende raadsel bracht, en naar het volgende raadsel.
Ik vroeg me af of zij, na talloze keren te hebben toegekeken, precies kon voorspellen welke domme fout iedereen maakte, welke mensen het traject succesvol zouden doorlopen en welke ze sowieso vijf minuten extra speeltijd cadeau moest gaan doen.
Of zou ze gewoon de hele avond Netflix kijken, om na anderhalf uur op de stopknop te drukken en te komen mededelen dat het helaas niet gelukt was?
Hoe zou zij zich voelen over de eindeloze stroom bezoekers die allemaal door dezelfde hoepels sprongen, allemaal op hun eigen volgorde en met eigen hersencapaciteit, sommige iets succesvoller dan andere, maar uiteindelijk allemaal min of meer hetzelfde?
Een beetje als God, denk ik, want heel veel ontlopen de onzinnigheid van de escaperoom en het leven elkaar niet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant