De lezersbrieven! Over nostalgische stadsplanners, ingehaald worden door de tijd, verantwoord regeren, crisisinflatie, politieke kleuren, actieve herinneringen en Brabantse gastvrijheid.
Het lijkt erop dat Max Pam zich heeft aangemeld als erelid van de vroeger-was-alles-beterbrigade. Hij beschrijft Amsterdam in zijn column als gevaarlijke stad, waar men slechts met een flinke dosis paranoia en een helm de deur nog uit zou durven.
Maar de criminaliteit is in Amsterdam op vrijwel elk vlak gedaald de afgelopen vijftien jaar. De stad is voller, diverser en levendiger, maar niet bepaald het Wilde Westen. Bijna alle wegen zijn 30 km/u en fietspaden worden bij herinrichting van straten twee keer zo breed als vroeger gemaakt.
Misschien is het niet de stad die bang maakt, maar de blik waarmee men ernaar kijkt. Pam zwierf wellicht ooit als nieuwsgierige jongen door de stad, nu doet hij dat als een man voor wie alles nét iets te snel verandert. Begrijpelijk, maar niet te verwarren met een feitelijke afname van veiligheid.
De gouden tijden die Max Pam soms lijkt te bezingen waren vast mooi. Maar nostalgie is een slechte stadsplanner.
Bram van Oosten, Amsterdam
Soms worden we ingehaald door de tijd: de Kamer vindt dat de Onderwijsinspectie weer elk jaar bij alle circa zesduizend basisscholen langs moet. Diezelfde Kamer heeft jarenlang ingestemd met het steeds efficiënter maken (lees: bezuinigen en uitkleden) van diezelfde inspectie. Eerst waren er veel regionale kantoren, later minstens in elke provincie een kantoor, nu is er nog maar één centraal kantoor te Utrecht.
Klinkt stoer, maar dit wordt weer eens een wensdenken. De school in Alkmaar waar ik tussen 2011 en 2023 directeur was, kreeg de inspectie welgeteld nul keer op bezoek.
Koert de Groote, Alkmaar
Op 15 april bracht deze krant het volgende nieuws: ‘Europa is nu bijna 2,5 graad warmer door klimaatverandering dan vóór 1900, blijkt uit het nieuwe jaaroverzicht van de Europese satellietdienst Copernicus.’ Eén dag later moest de krant over het akkoord betreffende de Voorjaarsnota melden: ‘Ook de verwachte extra kosten voor het stikstofbeleid en het klimaatbeleid komen pas in de zomer aan de orde.’ Dat terwijl het Planbureau voor de Leefomgeving op 24 oktober van het afgelopen jaar concludeerde dat het zeer onwaarschijnlijk is dat Nederland het wettelijke klimaatdoel van 2030 gaat halen. Deze regering is onverantwoord bezig.
Sikke Jellema, Wijnaldum
Weten we het nog, tijdens de coronacrisis? Toen was er sprake van een echte crisis en dat zagen we terug in de aanpak. De regering stelde een crisisteam samen, hield persconferenties, deelde maatregelen en grafieken. Experts uitten hun zorgen of verdedigden maatregelen. Het onderwerp beheerste de talkshows en het nieuws, niemand kon eromheen.
Nu kampen we met een asielcrisis, energiecrisis, stikstofcrisis, wooncrisis en, misschien wel het urgentst van allemaal, een klimaatcrisis. De crises stapelen zich op maar van een vergelijkbare aanpak is geen sprake. Geen crisisteam, geen persconferenties, geen duidelijke koers. In de media komen ze voorbij maar zelden als noodsituatie.
Deskundigen die wél de ernst van de situatie benadrukken, krijgen mondjesmaat aandacht. En als er eindelijk een groep mensen opstaat en actie voert – omdat ze voelen dat de urgentie niet doordringt – dan gaat het vooral over de vorm van hun protest. Een snelweg blokkeren of een kunstwerk bekladden is blijkbaar erger dan níéts doen. Erger dan een crisis maar gewoon negeren.
Peter Schütte, Den Haag
Op paaszaterdag trakteerden mijn man en ik ons op een vogelexcursie in de Oostvaardersplassen. Op de ontmoetingsplek kwamen we een van de andere excursieleden tegen. Binnen drie zinnen – te beginnen met de vraag: ‘waar moest je vandaan komen?’ – ontdekten we dat we hetzelfde dachten over de nieuwe voorjaarsnota en onze huidige regering.
Dit gebeurt vaker. We zien mensen van allerlei leeftijden, maar in de kring waarin wij ons (rijke?) leven leiden, komen we helaas geen andersdenkenden meer tegen. Dat was vroeger anders. Het politieke landschap was versnipperd, ja, maar dat had voordelen. Je kon heel links of heel rechts zijn, maar daar tussen zaten vele kleuren met in meer of mindere mate het gedachtegoed van links of rechts. Nu is het voor of tegen, ja of nee, links of rechts, de nuancering is verdwenen.
Als ik de politiek nu als mijn baan zou hebben, zou ik mij daar het meeste zorgen over maken. Het is in het belang van Nederland, Europa en de wereld dat we de kloof tussen verschillende groepen kleiner maken om verdere escalatie van problemen voor te zijn.
Kitty Witmond, Utrecht
Aaf Brandt Corstius schrijft de uitspraak ‘met de kennis van nu’ toe aan Mark Rutte. Maar deze werd in januari 2010 gedaan door Jan Peter Balkenende. De verwarring is begrijpelijk, gezien Ruttes gebrek aan actieve herinnering aan het verleden.
Meerten van der Laan, Meeden
ls Brabander ben ik opgegroeid met het idee dat onze provincie symbool staat voor gastvrijheid, warmte en gemeenschapszin. Maar de manier waarop veel medebewoners de afgelopen tijd reageren op de komst van asielzoekers, stemt me somber en een beetje beschaamd.
In opiniepeilingen en inspraakavonden blijkt telkens weer hoe groot de weerstand is onder inwoners tegen de opvang van mensen die op de vlucht zijn voor oorlog, vervolging of andere erbarmelijke omstandigheden. Denk aan de commotie in Best en Berlicum. Of aan de felle reacties in gemeenten als Gilze en Rijen, Halderberge en Maashorst, waar de komst van asielzoekers op forse tegenstand stuitte.
Tegelijkertijd is de situatie in Ter Apel schrijnend. Mensen slapen in een gangpad in plaats van een bed, omdat de doorstroom stokt en opvangplekken ontbreken. Toch lijkt het bewaren van de ‘eigen rust’ voor velen hier belangrijker dan onderdak bieden aan kwetsbare mensen.
Zorgen over veiligheid, druk op voorzieningen en communicatie zijn legitiem. Maar in plaats van alleen ‘nee’ te roepen, zouden we ons ook mogen afvragen wat we wél kunnen doen. Wat vraagt menselijkheid van ons in deze tijd?
De traditie van saamhorigheid waar Brabant trots op is, krijgt pas echt betekenis als we haar durven toepassen wanneer het moeilijk is. Gastvrijheid is geen marketingterm maar een houding – juist tegenover mensen die nergens anders terechtkunnen. Ik hoop dat meer Brabanders zich realiseren dat de echte trots niet zit in het afwentelen van verantwoordelijkheid, maar in het tonen van medemenselijkheid.
Marieke Tetteroo, ‘s-Hertogenbosch
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant