Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij.
Het is natuurlijk ongelooflijk stom om hele nachten door te onderhandelen, zoals de fractieleiders van de regeringspartijen afgelopen week deden – zonder slaap kun je geen goede beslissingen nemen. Op zich is slaaponthouding wel een onderhandelingstactiek: net zo lang doorpraten tot de ander alles wel wil ondertekenen, zolang hij maar niet meer hoeft te luisteren. Maar de fractieleiders gingen niet uit tactische overwegingen de hele nacht door over de Voorjaarsnota, en ook niet uit luxe – ze hebben vooral zichzelf uitgeput.
Ga je ook liegen van slaapgebrek? Want dat is toch wel wat ze deden na een etmaal onderhandelen, met pennen smijten, terugkoppelen en met ministers aan de lijn hangen, die thuis, rechtop in bed of even met de telefoon naar beneden gelopen, in pyjama met hun ontslag begonnen te dreigen, terwijl premier Dick Schoof tot het ochtendgloren op een bankje in de gang zat te wachten wat ze nu weer allemaal voor hem hadden besloten.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Als de fractieleiders eerlijk hadden willen zijn, hadden ze moeten zeggen: we hebben er een belachelijke begroting van gemaakt. We hebben zo lang met kosten en baten lopen schuiven dat geen verstandig mens nog kan zien waar alles staat. We hebben verloren. Dit is geen begroting, maar een nederlaag. En om even met mezelf te spreken, had Dilan Yeşilgöz er nog aan toe moeten voegen: ‘Nu is het tijd dat de volwassenen met elkaar gaan praten.’
In plaats daarvan hadden de fractieleiders afgesproken om te doen alsof de onderhandelingen succesvol waren verlopen – voor iedere fractieleider even geslaagd. Ze hadden keihard gestreden voor de mensen, 24 uur lang, onafgebroken. Maar het was allemaal niet voor niets geweest, want moest je nou eens kijken naar de resultaten.
Ook was afgesproken om twee dagen te wachten met toegeven hoe alles zal worden betaald. Dan was het Goede Vrijdag namelijk, was iedereen vrij en lette niemand meer op. Daarna volgde al meteen vakantie – voordat iedereen weer bij de les was, was je zo twee weken verder. Met een beetje geluk had bijvoorbeeld Rusland of Israël tegen die tijd wel weer een gruwelijke oorlogsmisdaad gepleegd, en had iedereen het alleen nog daarover.
Dankzij de nachtelijke onderhandelaars krijgt Defensie een miljard euro extra, ze hebben alleen nog niet gezegd wanneer. Sociale huren worden mooi bevroren, maar helaas wel van het geld waarvan woningcorporaties alle noodzakelijke nieuwbouwhuizen zouden gaan bouwen. Het Klimaatfonds wordt geplunderd, het tekort verdubbelt zowat en van alles wordt later betaald, maar de minister van Financiën zegt dat-ie weer gedisciplineerd binnen de begrotingsregeltjes is gebleven.
Alles wordt slechter, de lijst is eindeloos. Er hoeft minder te worden bezuinigd op onderwijs, omdat er meer wordt bezuinigd op taal- en rekenonderwijs en op aandacht voor kansarme kinderen.
Om het gedrag van politici te beschrijven, werd lange tijd het woord spinnen gebruikt. Want we hadden ze heus wel door: politici namen de werkelijkheid weliswaar als uitgangspunt, maar – hier moest je even opletten – gaven daar vervolgens een draai aan, zodat-ie ineens een stuk voordeliger voor ze uitpakte. Politici spinnen niet meer: het gedrag lijkt verdwenen, het woord zelf hoor je ook nooit meer. Ze gebruiken zo weinig van de werkelijkheid als ze je wat vertellen, dat er haast geen draai meer aan te geven valt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant