is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Is het heiligschennis om te zeggen dat Messi God is, vraagt de verslaggever met een uitdagende lach aan paus Franciscus. D10S, was de benaming voor Messi, en ook voor diens voorganger Maradona trouwens. Nummer 10, ingeklemd tussen de letters die Dios vormen. God. De paus kijkt enigszins verbaasd, misschien zelfs een tikkeltje ontdaan. Dan ontspant zijn gezicht. Je kunt Messi bewonderen, maar nee, hij is geen God. Werkelijke aanbidding is bestemd voor God.
De zondag overleden paus Franciscus had Messi overigens nooit zien voetballen, al was het maar omdat hij sinds 1990 geen televisie meer keek, al ver voordat hij paus was. Toen Messi in 2013 op bezoek was in het Vaticaan, in de aanloop naar een interland tussen Argentinië en Italië, sprak de leider van de katholieke kerk al die voetballers in hun driedelig pak toe, van kunstenaars tot schoffelaars. Hij wees op hun verantwoordelijkheid, op en buiten het veld. Hij doceerde over de beoogde schoonheid, vrijgevigheid en kameraadschap op het veld, als cruciale elementen van het spel. Als een van die drie aspecten ontbrak, was het geen evenwichtige en mooie wedstrijd meer.
Over de auteur
Willem Vissers is voetbalverslaggever van de Volkskrant en schrijft elke week een sportcolumn. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Natuurlijk kun je zeggen: wat weet de paus daar nu van, als niet-tv-kijker? Je kunt ook denken: daar heeft hij een punt, de vroegere supporter van San Lorenzo uit Buenos Aires. Toen Celtic, de katholieke topclub van Glasgow, op audiëntie mocht, kort voor een duel met Lazio in Rome, benadrukte Franciscus dat de commercialisering van het voetbal de sport bedreigde. Hij hoopte dat in het topvoetbal juist iets meer van de mentaliteit en de liefde van amateurs behouden zou blijven. Niet dat hij de verloedering persoonlijk aanschouwde, maar ze praatten hem in het Vaticaan geregeld bij, volgens de overlevering soms via briefjes op zijn bureau.
Na zijn dood gaat het vooral over zijn deugden. Franciscus hield van sober leven en hij kwam op voor de zwakkeren. Dat zijn uitgerekend twee aspecten die verdwenen zijn uit het topvoetbal. Soberheid? Waar is die dan? De zwakkeren? Nee, het is vaak wij, wij, ik, ik. Het geld gaat vooral naar de sterksten, want anders verliezen ze hun status. Solidariteit staat voortdurend onder druk, net als puur en ongefilterd genot, de mentaliteit van amateurs.
Stadions zijn hedendaagse tempels, supporters aanbidden hun spelers alsof ze goden zijn. Relativeren in een wereld van klatergoud en immense belangen is lastig. Trainer Paul Simonis van Go Ahead Eagles zei in de aanloop naar de bekerfinale tegen AZ hoe moeilijk het is om te genieten van het succes. Er is zo veel te doen, te regelen, zo veel om over na te denken. Ja, hij ging het proberen, met dat genieten. Hij snapte dat het belangrijk is om het nu te doen en niet volgend jaar, of na zijn pensioen.
Het was wel treffend voor deze paasmaandag dat Go Ahead in de finale stond. Relatief kleine club. Jarenlang een zwakke broeder, door bijna niemand aanbeden. Hard gewerkt in soberheid. Een club naar de aard van de paus.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns