Het buitenfestivalseizoen is geopend: op het zonovergoten Paaspop werd alvast duidelijk welke acts deze zomer de moeite waard zijn.
is popredacteur van de Volkskrant.
Dit zonnige Paasweekend lieten tienduizenden mensen de ontbijttafel of de tuin met verstopte paaseitjes achter voor het vrolijk overprikkelende festival Paaspop. Het festival in Schijndel is traditioneel de aftrap van het buitenfestivalseizoen, en hopt ruim een maand op de andere grote zomerpopfestivals vooruit.
Het lekkere weer (dat is niet vanzelfsprekend op Paaspop) en de collectieve verheuging over het aanstaande festivalweekend zorgen voor een uitgelaten sfeer. Een vergelijking met koeien die na een lange winter op stal eindelijk weer de wei in mogen dringt zich op.
Op het gloednieuwe hoofdpodium, de grootste festivaltent ter wereld, spelen grote acts als UB40 en The Kooks. Maar de kracht van de Paaspopprogrammering zit juist in de kleinere festivaltenten, bij de namen die lager op het affiche staan. Voorgaande jaren wist Paaspop opvallend veelbelovende hiphopartiesten te boeken. Deze editie zijn de leukste kleinere acts veelal gitaarbands.
Wij deden een rondje langs de velden (en tenten), en tippen de beste acts om in de gaten te houden voor komend seizoen.
De Vlaamse band Maria Iskariot speelt op Paaspop punk zoals punk al jaren gespeeld wordt: onordelijk, hoekig en woedend. De teksten die zangeres Helena Cazaerk in de microfoon spuugt zijn een slag poëtischer en minder rechtdoorzee dan je bij het gitaargeweld zou verwachten – Cazaerk studeerde af in de filosofie. Dat punk (door vrouwen) ook nu nog broodnodig is, blijkt wel uit het feit dat mannen van middelbare leeftijd in het publiek Cazaerks lichaam tijdens de show luidruchtig staan te vergelijken met dat van Pamela Anderson.
Te zien: onder andere op Dauwpop, Best Kept Secret en Wilde Weide
Het ging al vaker over Hiqpy in deze krant, maar ook op Paaspop is hun show simpelweg te goed om niet in dit rijtje op te nemen. Er komen geluiden uit de gitaren waarvoor je drie keer moet kijken voor je snapt waar ze vandaan komen. Regelmatig ontaardt een nummer in een minutenlange gitaarjam die je opslokt en waarbij je je ogen uitkijkt: hoe dóen ze dat? De zang van Abir Hamam snijdt als een glasscherf door het grungy gitaargeluid heen en eist zo op haar koele, vanzelfsprekende manier een plek op in de liedjes. En dan Tom Radsma op bas, ongekend virtuoos zonder de hoofdrol op te eisen. Dat doet trouwens niemand: het viertal is perfect in balans. Er staat nog steeds maar één single op Spotify, pas live leer je Hiqpy echt kennen.
Te zien: onder andere op Dauwpop, Pinkpop en Zwarte Cross
De Brit Antony Szmierek praatrapt over dansbare, maar minimale elektronische beats. Een live bespeelde gitaar en een bas geven de muziek nog wat extra jeu, maar dat alles is slechts een bedje voor de teksten van Szmierek. Hij begon als dichter en spokenwordartiest en draagt in deze muzikalere vorm nog steeds zijn teksten voor, maar dan op de aanstekelijkste manier denkbaar. Hij danst, grapt, is charmant en bescheiden en heeft duidelijk de tijd van zijn leven. De teksten gaan over zijn leven in Manchester en weten op hun best de pijnlijke melancholiek van na een feest te vangen.
Te zien: op Reading en Leeds Festival (VK) en hopelijk snel weer in Nederland
Wie op dag drie van een festival bij het optreden van Zep komt aanlopen, moet wel even slikken. Hier gebeurt heel veel, en het ietwat vermoeide brein moet het maar allemaal verwerken. De Nederlandse multi-instrumentalist loopt van zijn microfoonstandaard naar het drumstel rechts op het podium, drumt daar een tijdje staand, loopt dan langs zijn enorme synthesizer om de vrij harde track die daarop speelt wat aan te passen, loopt vervolgens door naar het tweede drumstel op het podium, gaat daar wel even zitten, en ramt erop alsof ‘ie zo snel mogelijk het hele ding kapot wil slaan. Metal, breakcore, drum-n-bass en house komen allemaal voorbij in een agressieve mix. Zep is een eenmanspercussierave, die de vermoeide festivalganger gegarandeerd met hernieuwde energie weer uitspuugt.
Te zien: Bevrijdingsfestivals Zwolle en Groningen, Lentekabinet
De Turks-Nederlandse Min Taka maakte op Noorderslag al indruk met haar slimme indiepopliedjes, op Paaspop bevestigt ze haar kunnen nog maar eens. Haar stem glijdt brutaal op en neer naar de falset en weer terug, of ze gooit een effect over haar microfoon waardoor ze een duet met zichzelf lijkt te zingen. Uithalen klinken daardoor magisch engelachtig, maar breekbaar of kaal wordt het niet. Een protestlied tegen de minachting van de Turkse regering voor gelijke rechten klinkt bijvoorbeeld gewoon funky, met haar stem die de melodie van de bas volgt. Dansen tegen ongelijkheid dan maar.
Te zien: onder andere op Dauwpop, Oerol en in Paradiso
Op zondagavond sloopt de Nederlandse rap/rave/punkact Bug het bravige Heineken Studio-podium, een container waar het bier in glas in plaats van in plastic wordt geschonken. Met de explosieve energie van The Prodigy en de doordringende intensiteit van Death Grips zorgt de band (de bandleden dragen hun haar in extreme stekels of hebben hun hoofd rood geverfd) vanaf de eerste minuut voor absolute chaos. De keurige glazen lampen aan het plafond worden aan de lopende band geraakt door rondzwaaiende armen. Vroeg in de show moet frontman Matin Sultani het publiek vragen om te stoppen met tegelijkertijd springen: de container dreigt in te storten op de merchandise-stand die eronder staat. De moshpit blijft uiteraard wel geopend, net zolang tot iedereen doorweekt (van het zweet of van het bier) de container weer uitdruipt.
Te zien: Sniester Festival
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant