Vrijwel iedere idioot kan een zaadje in de grond stoppen. Toch kan ik weinig bedenken dat meer revolutionair is. Want willen we op termijn een duurzame deuk in het extractieve pakje boter slaan, moeten we leren hoe de dingen werken en niet bang zijn daarbij vieze handen te krijgen. Tuinieren biedt uitkomst!
Over de auteur
Zairah Khan is is stadsvernieuwer. In de maand april is zij gastcolumnist op volkskrant.nl/opinie.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier meer over ons beleid. Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
IVN heeft april tot de maand van de vergroening uitgeroepen. Ook al weet de echte tuinier dat je in januari al de tuinbonen in de halfbevroren grond kan stoppen, is het zeker een goede maand om naar buiten te gaan en de duurzaamheidsmoeheid af te schudden. Duurzaamheidsmoeheid is namelijk de nieuwe winterdip, aangezien de winters wegens klimaatverandering ook niet meer zijn wat ze ooit waren. Ik lijd er persoonlijk chronisch aan.
Het is het soort vermoeidheid dat doet denken aan de griep, je krijgt het meestal als je je al te lang te druk gemaakt hebt. Maar hoe kan het ook anders? De energietransitie vertraagt. Recorddroge april. Warmste jaar ooit. Nog steeds is de internationale trein duurder dan het vliegtuig. En betaalt een vervuilende multinational een lager belastingtarief dan ik.
Waar ik in toenemende mate ook moe van wordt is het nijpend gebrek aan praktische vaardigheden onder de doorgaans hoogopgeleide links intellectuele mens die zich inzet voor duurzaamheid. Dat zorgt ervoor dat er voor elke vierkante meter die verduurzaamd moet worden een heel team van mensen klaarstaat om het proces te managen, te monitoren en over de successen en geleerde lessen te communiceren en één die het werk doet. Logisch dat die persoon binnen no time overspannen is of naar een hutje in het bos verhuist.
En dan hebben we natuurlijk ook nog… Trump.
Op al deze euvels, en meer, geeft tuinieren een antwoord. Guerrillatuinier en rapper Ron Finley uit Los Angeles verkondigt dat tuinieren gelijk staat aan geld drukken. Ik zou nog een stapje verder gaan: tuinieren stelt ons hele geldsysteem ter discussie. Dat kan ik uitleggen aan de hand van een tomaat. Ik beleef er zelf enorm plezier aan om met mijn natuureducatieklasje de zaadjes uit een tomaat te peuteren en die op te kweken tot volwaardige planten met elk weer een stuk of twintig tomaten. Het is de meest praktische manier waarop ik hun kan leren dat de natuur met een beperkt aantal elementen oneindig veel rijkdom produceert.
Daarin verschilt ze nogal van de economie, want die produceert met een oneindige hoeveelheid geld, schaarste. En dat schaarse geld is ook nog eens verrot slecht verdeeld. Nu dat de beurzen dankzij Trump onrustig op en neer dansen, biedt een simpele tomaat wat perspectief. En kan ik als duurzame doener en denker in mijn tuin even vergeten dat mijn (eveneens duurzame) aandelen behoorlijk gekelderd zijn. Neem ik daarbij het rendement per tomaat in ogenschouw, investeer ik dit jaar beter wat meer in mijn moestuin dan op de beurs.
Daarbij steek ik en passant ook even een denkbeeldige vinger op naar de Albert Hein. Want deze week werd door onderzoek van Profundo in opdracht van milieudefensie bevestigt wat veel van ons al langer vermoedden: dat de prijs van biologische groenten kunstmatig hoog wordt gehouden en dat de buitensporige winst volledig naar de aandeelhouders gaat. De bewuste consument betaalt al jaren te veel en goede intenties verdwijnen in diepe zakken.
Ik zou er bijna moe van worden maar in plaats daarvan wrijf ik vergenoegend in mijn vieze handen. Want mijn eigen tomaten zijn niet alleen biologisch, maar ook verdwijnt die winst voor 100 procent in mijn eigen mond en die van mijn familie. Doe ik er gratis en voor niets nog een paar mini moestuintjes bij voor de kids. En ik noem mezelf voortaan ook maar tuinaandeelhouder.
Maar in tegenstelling tot de Albert Hein, doe ik wél aan delen – zoals het woord aan-deel-houder suggereert. Ik laat namelijk genoeg over voor de insecten, de vogels en de wormen. Want zij zijn mijn aandeelhouders in een duurzame toekomst. Als ik dat al zou vergeten, heb ik altijd nog mijn tuin die me eraan herinnert. Wat zonder al die kleine beestjes komt er werkelijk niets terecht van mijn oogst.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant