Paulien Cornelisse is schrijver, cabaretier en columnist voor de Volkskrant.
In de vroege ochtend van de 16de april, ik was nog maar half wakker, diende ze zich aan: de eerste mug van het seizoen. Zij opereerde alleen. Het was tijd om eitjes te leggen en daarvoor was mijn bloed nodig. Ze wist wat ze deed en focuste uitsluitend op mijn oor.
Zelf was ze nog maar een of twee dagen geleden geboren, of preciezer: uit haar pop gekropen. Eerder in haar bestaan was ze een larve geweest, en daarvoor een ei. Haar moeder had dat ei waarschijnlijk in een naburige vijver gelegd. Die moeder was nu vermoedelijk alweer dood. De mug bij mijn oor zou hoogstens nog een paar weken hebben. Gelukkig wist zij dit allemaal niet.
Instinctmatig wuifde ik steeds langs mijn oor als ze te dichtbij kwam. Ze wachtte dan even en viel opnieuw aan. Het was voor iedereen makkelijker geweest als ik haar mijn oor had geleend.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.