De lezersbrieven, over het geweten, Trump en Harvard, biologisch voedsel, springen en huppelen, de horeca en een nieuwe benaming voor asielzoekers.
Nederland geniet weer van The Passion en de Matthäus-Passion en staat stil bij de lijdensweg van Jezus. Op Goede Vrijdag gaat het niet meer zozeer om het bijbelse verhaal van toen, maar om het heden. Veel meer om de vraag hoe jijzelf met lijden dichtbij en ver weg omgaat. Die vraag is heel actueel. Want steeds meer mensen worden nieuwsmijders. Ze sluiten zich voor het lijden in Gaza, Oekraïne en Soedan af.
Ook voor lijden dichtbij lijkt men immuun te worden. Een begrijpelijke, maar gevaarlijke ontwikkeling. Als wereldburgers dragen wij niet alleen een gezamenlijke verantwoordelijkheid voor het milieu, maar ook voor het lijden van medemensen. Het is een misvatting dat wij machteloos staan. Op allerlei manieren kan je jouw solidariteit tot uiting laten komen.
Bezin je hierop, juist op Goede Vrijdag!
Ignace Schretlen, Rosmalen
Schrijver en oud-directeur van het Joods Historisch Museum Judith Belinfante is een van de Joodse initiatiefnemers en ondertekenaars van de petitie die de Nederlandse regering oproept ‘om alles te doen wat in haar macht ligt’ om de oorlog in Gaza te stoppen.
Dit is een betekenisvol signaal. Of het helpt en Netanyahu zich hier iets van aantrekt, wordt haar gevraagd in het interview in de krant. Volgens Bellinfante ‘komt er een moment dat je eigen geweten gaat opspelen’. Was het maar zo eenduidig.
Het is een naïeve gedachte die vooronderstelt dat er überhaupt een functionerend geweten, waaraan men kan appelleren, aanwezig is. Immers, pas dan kan een geweten gaan opspelen. Is het probleem niet juist dat er bij de Netanyahu’s, de Poetins, de Assads, de Orbáns, de Trumps en andere dictatoriale machthebbers op deze wereld sprake is van forse lacunes in dat geweten, of zelfs van letterlijke gewetenloosheid? Ik vrees het.
Bovendien worden oorlogen niet beëindigd dankzij knagende gewetens, maar met winnaars en verliezers, en via onderhandelingen.
‘Geweten, Had ik het maar, Geweten. Dan had ik het wel, Geweten.
Maar ik heb het niet, Geweten…’ (vrij naar Freek de Jonge).
Ruud Joppen, Nijmegen
De Amerikaanse president Donald Trump stapelt eisen op eisen ten aanzien van inzet, inhoud en organisatie van Amerikaanse universiteiten, zoals Havard University. Trump houdt twee miljard dollar in als Havard niet luistert. Maar, en dit getuigt van grote standvastigheid , Harvard says no!
De decreten van Trump ondermijnen fundamentele academische vrijheden, de vrijheid van meningsuiting en het bedrijven van (kritische) kunst. Dit zijn onweerlegbaar tekenen van fascisme (zie Umberto Eco, Hoe herken ik een fascist).
Hiertegen dient de hele academische wereld fel en daadkrachtig te protesteren door Havard te ondersteunen. En dat is echt meer dan onderzoeksdata veiligstellen en het naar ons land halen van asielzoekend wetenschappelijk toptalent.
Luc Meuwese, Den Haag
Roel Millenaar stelt dat biologische landbouw niet in staat is de wereldbevolking te voeden, omdat de productie 30 procent lager is dan die van de gangbare landbouw.
De meeste mensen die honger lijden hebben wel toegang tot voedsel, maar hebben niet genoeg inkomen om het te betalen. Daar ligt het probleem.
Freddy Braaksma, Deventer
Zaterdag stond in het Magazine het advies: spring tegen een slecht humeur. Lezeres Josée Nan schreef later in deze week dat huppelen pas echt een aanrader is om je neerslachtige gedachten te verdrijven.
Ik ben het met beide adviezen wel eens. Maar; spring en huppel als volwassene niet uit het niets. Dat is denk ik alleen kinderen gegeven. Jaren geleden begon ik eens met huppelen na twee uur stil zitten. Het gevolg: na één huppelsprong scheurde mijn kuitspier (zweepslag) en heb ik nog maanden pijnlijk gestrompeld. Daar werd ik pas echt neerslachtig van.
Mijn advies: spring en huppel, maar wel met opgewarmde spieren.
Elsbeth Aartse, Houten
In zijn column van 16 april klaagt Max Pam over de Amsterdamse horeca. Personeel dat van toeten noch blazen weet, koks die weinig in de keuken klaarspelen en het is allemaal veel te duur. No value for money tiert er welig, aldus Max. Het is natuurlijk geen troost, maar in Den Haag is het niet anders. Al jaren roep ik: de horeca bedient, maar vooral zichzelf.
Leon Rodenburg, Scheveningen
Het lijkt mij nou zo fijn als we in plaats van over asielzoekers in het vervolg gaan praten over mensen die asiel zoeken. Dit heeft in het verleden ook emancipatoir uitgepakt voor mensen met een handicap.
Ellen König, Amersfoort
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant