is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Huisjesmelkers zijn de meest gehate kapitalisten. Dat is de babyboomgeneratie van jongs af ingeprent: van mijnheer Humdrum in de jarenzestigserie Mik en Mak tot B.B. Boordevol in Ja Zuster, Nee Zuster.
Zij ontzeggen mensen het grondrecht op betaalbare huisvesting. Zij lopen binnen ten koste van de arme huurders, waardoor ze nog meer panden kunnen kopen. In Nederland kwam prins Bernhard van Oranje-Nassau, Van Vollenhoven in opspraak omdat hij met mede-investeerders 590 panden, waarvan 379 in Amsterdam, zou hebben gekocht.
Om te voorkomen dat huurders worden uitgebuit door extreme verhogingen, bemoeit de overheid zich daarom met het huurbeleid. In Nederland vallen 2,5 miljoen woningen, merendeel sociale huurwoningen, onder de huurprijsbescherming. Voormalig minister Hugo de Jonge van Volkshuisvesting probeerde met de Wet betaalbare huur de huurstijging van nog eens 300 duizend woningen in de vrije sector te beperken. Het gevolg was dat veel pandjesbazen hun woningen op de markt gooiden, omdat hun rendement met 20 tot 30 procent afnam. Het was lucratiever om met de opbrengsten op de aandelenmarkt te speculeren.
Gevolg was dat het aanbod van huurwoningen nog verder afnam. Nu probeert De Jonges opvolger Mona Keijzer de scherpste kantjes er weer af te halen. Woensdag besloot de coalitie de huurprijzen voor sociale woningen voor twee jaar te bevriezen. De woningbouwcorporaties staan op hun achterste benen. Liesbeth Spies, voormalig minister van Binnenlandse Zaken en tegenwoordig baas van brancheorganisatie Aedes, mocht moord en brand schreeuwen in de journaals: ‘Ik ben zelden zo boos en verdrietig geweest.’
Zonder huurprijsverhoging zouden de corporaties 175 duizend woningen minder gaan bouwen. En dat is nogal wat op het totaal van 1 miljoen dat Nederland nodig heeft om de woningnood te lenigen.
En zo lijkt iedere keer het paard achter de wagen te worden gespannen. Dat is geen Nederlands probleem. The Economist concludeerde op grond van onderzoek van de Oeso dat in alle rijke landen het beperken van de huurstijgingen tot ongewenste effecten leidt. In Duitsland werd in 2015 de Mietpreisbremse ingevoerd, waarbij de netto huur niet hoger mag zijn dan 10 procent boven de regionale huurindex. De Britse regering heeft de verhuurders extra belastingen opgelegd. In Ierland mogen de huren niet meer stijgen dan de inflatie van 2 procent.
Ook Spanje en Australië hebben de verhuur van woningen onaantrekkelijker gemaakt. De gevolgen zijn merkbaar. In Barcelona is het aantal nieuwe woningen voor permanente huur met 75 procent gedaald. In Ierland is het aantal huurwoningen sinds 2016 met 22 procent verminderd ondanks een toename van de bevolking van 9 procent. ‘Alle beleidsmaatregelen om de druk op de huurmarkt in westerse landen te verlichten, hebben de problemen alleen maar erger gemaakt’, aldus het Britse tijdschrift. Renovatie van huurwoningen wordt door verhuurders uitgesteld, omdat ze probleemloos nieuwe huurders kunnen krijgen vanwege het enorme aanbod. In Barcelona is er voor iedere huurwoning inmiddels een wachtlijst van 65 families.
Misschien moeten huisjesmelkers worden gekoesterd, fiscaal in de watten worden gelegd en zelfs een heldenstatus krijgen. Een standbeeld van prins Bernhard van Oranje-Nassau, Van Vollenhoven in het Westerpark – daar waar hij in de omgeving nogal wat pandjes heeft – zou wonderen kunnen verrichten.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant