In Europa en de VS zijn ze inmiddels uitgebannen, maar in Indonesië nog overal te koop: gekleurde eendagskuikens. Fotograaf Ted van der Hulst brengt de omstreden traditie in beeld.
Door Noël van Bemmel
Fotografie Ted van der Hulst
Moeilijk te negeren voor ieder Indonesisch schoolkind: die piepende, pluizige bolletjes die verkopers net buiten het schoolplein aanbieden. Schattige eendagskuikens, in alle kleuren van de regenboog, om zo mee naar huis te nemen voor slechts 5.000 rupiah (26 cent). Vraag het aan willekeurige Indonesiërs en ze hebben bijna allemaal weleens een geverfd kuiken op hun kamer gehouden. Een levend speeltje voor Pasen dat vorige eeuw ook in Europa en de VS populair was, maar inmiddels is uitgebannen.
De Nederlandse fotograaf Ted van der Hulst (42), die sinds tien jaar in Indonesië woont, besloot een serie portretten te maken van de anak ayam warni-warni (gekleurde kuikens). ‘Ik plaats ze op een voetstuk, want ieder dier verdient onze volle aandacht. Niet alleen de poes of de orang-oetan.’
De fotograaf kocht een zak met zes gekleurde kuikens op de vogelmarkt in Denpasar en lichtte ieder dier apart uit in zijn studio. Van der Hulst is gespecialiseerd in dierenportretten en maakte onder meer het staatsieportret van ’s lands eerste kater Bobby en een fotoboek over de orang-oetanwees Dennis. ‘Ik geef altijd ieder dier een naam, want ieder dier is een individu.’ Een dierenportret is pas geslaagd, vindt Van der Hulst, als iets van het unieke karakter van de geportretteerde doorschemert.
Helaas was één kuiken al na een dag dood. De rest overleefde de fotosessie, maar volgens Van der Hulst zijn kippen niet geschikt om in huis te houden. ‘Ze stinken behoorlijk en maken de hele dag lawaai.’ Hij gaat de dieren weggeven aan buurtgenoten met een tuin. ‘Ik vrees dat ze uiteindelijk in de pot belanden.’ Dierenactivisten stellen dat de verf niet goed is voor kippen: als de kuikens in een bak worden gedompeld, krijgen ze het kleurmiddel ook binnen. Volgens de verkopers op de markt is het normaal dat sommige kuikens hun eerste week niet halen, de overlevenden krijgen binnen twee weken een nieuw wit verenkleed.
Geboortes op afspraak, een keizersnede en op een moment dat het de dokter goed uitkomt: in Chili is thuisbevallen bijna ondenkbaar geworden.
Nergens in Europa is zo veel biologische landbouw als in Oostenrijk. Met serie over zes zomers op het platteland van Neder-Oostenrijk geeft fotografe Carla Kogelman een inkijkje in het dagelijks leven van een boerengezin.
De opossum is in Nieuw-Zeeland een ware plaag. Hij doet zich tegoed aan inheemse vogels en hun eieren. In een reservaat bij Wellington ziet én hoort fotograaf Robin Hammond hoe de vogels van zijn jeugd uit opossumklauwen worden gered.
Source: Volkskrant