Suzanne Schulting (27), Nederlands beste shorttrackster ooit, kiest voor de start van het olympisch seizoen voor de schaatsdiscipline waarin ze minder kansrijk lijkt: de langebaan. Een verrassing voor velen, een aderlating voor de shorttrackploeg.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Schulting kiest voor langebaan, maar haar kans op goud is toch veel groter bij shorttrack?
Op basis van haar resultaten uit het verleden: absoluut. Sinds Schulting in 2018 bij de Winterspelen van Pyeongchang verraste met goud op de 1.000 meter – het eerste Nederlandse olympische shorttrackgoud uit de geschiedenis – ontwikkelde ze zich tot grote favoriete op diverse afstanden in de internationale shorttracktop.
Ze is nog steeds het boegbeeld van de shorttracksport, en is inmiddels tienvoudig wereldkampioen shorttrack. In Beijing veroverde Schulting vier jaar na haar olympische debuut nog twee keer olympisch goud (1.000 meter en aflossing), naast zilver en brons (respectievelijk op de 500 en 1.500 meter).
Daar staat op de langebaan één wereldtitel tegenover. Afgelopen seizoen won ze samen met Angel Daleman en Jutta Leerdam de teamsprint. Een niet-olympisch onderdeel. De concurrentie in Nederland op de langebaan is groot, het aantal beschikbare tickets voor de Winterspelen gering. Met haar resultaten van het afgelopen seizoen zou Schulting zich niet hebben gekwalificeerd voor het olympische langebaanprogramma in Milaan.
Waarom dan toch langebaan?
Ze wil het onmogelijke mogelijk maken, stelt ze. Als shorttrackster heeft Schulting grote prestaties achter haar naam, mocht ze in februari in Milaan naar langebaangoud rijden dan is ze de eerste ooit die in beide disciplines een olympische titel wint. Al is het bemachtigen van olympisch brons of zilver al een grote uitdaging.
Maar voor wie zich bij het inschatten van Schultings kansen alleen op haar langebaanresultaten van het afgelopen jaar baseert: er zijn verzachtende omstandigheden. Nog maar een jaar geleden brak ze haar rechterenkel tijdens de WK shorttrack. Ze werd geopereerd, moest revalideren, en miste daardoor een deel van haar seizoen dat normaal gesproken in april begint.
Bovendien is haar langebaancarrière eigenlijk nog pril. Tijdens haar jeugd combineerde ze beide schaatsdisciplines, vroeger zag ze langebaansucces als haar ‘droom’, maar als tiener lag haar prioriteit al bij de shorttrack. Daar blonk ze al vroeg in uit. De afgelopen jaren maakte Schulting af en toe een uitstapje naar langebaanwedstrijden. Ze trainde soms op de 400-meterbaan, omdat dit haar een betere shorttracker zou maken. Maar nog nooit richtte ze zich een vol seizoen op de andere discipline.
Haar doel was toch altijd: bij één Winterspelen beide disciplines combineren?
Dat klopt. Al was tot dit jaar de langebaan een bijnummer. Afgelopen oktober veranderde haar prioriteit, noodgedwongen. Ze had haar koffers gepakt voor een reis overzee naar de World Tour, maar trok zich na overleg met het medische team terug. In de harde shorttrackschoen en op de krappere ijsbaan werd de druk op haar enkelgewricht groter. Op klapschaatsen had ze nauwelijks last. Ze besloot als afleiding en trainingsprikkel zich een periode op de langebaan te richten.
Bijkomend voordeel: ze was al verbonden aan de formatie van langebaantrainer Jac Orie. De huidige Essent-ploeg was een jaar geleden na het vertrek van kopvrouw Jutta Leerdam en andere kampioenen op zoek naar een nieuw boegbeeld, en kwam uit bij drievoudig olympisch kampioen Schulting. Ze zou voornamelijk shorttracken, maar af en toe in het magenta-schaatspak van Team Essent langebaanwedstrijden schaatsen.
Tegen haar eigen verwachting in plaatste ze zich echter voor wereldbekerwedstrijden op de 500 en 1.000 meter in de langebaan. Ze schaatste vervolgens zelfs naar het podium, en besloot uiteindelijk door haar enkelproblemen het seizoen op de langebaan af te maken.
Nu stelt ze behoefte te hebben aan rust. ‘Ik wilde me aanvankelijk op beide disciplines proberen te kwalificeren voor Milaan, maar dat gaat qua periodiseren, pieken en de verschillende wedstrijden in de aanloop simpelweg niet samen’, liet ze weten via de schaatsbond KNSB.
Is dat een aderlating voor de Nederlandse shorttrackploeg?
Met de ervaren Schulting in het team is de kans op shorttracksucces groter, zowel individueel als met de aflossingsploeg. Zonder de Friezin binnen de gelederen waren de resultaten van het nationaal team bij de recente WK shorttrack grotendeels teleurstellend.
De ploeg van bondscoach Niels Kerstholt kampte met pech door valpartijen en blessures. Jens van ’t Wout had op meer gehoopt dan zijn brons op de 500 meter. De winst op de 500 meter door Xandra Velzeboer maakte wat goed, maar de aflossingsvrouwen, tot de WK de regerend olympisch- en wereldkampioenen, moesten het een jaar voor de Spelen doen met brons.
Waar Schulting vorig seizoen inging met de gedachte: ik train af en toe op de langebaan om een betere shorttracker te worden, is dat nu andersom. Ze neemt geen afscheid van shorttrack, haakt soms aan voor trainingen, maar om haar langebaanprestaties te verbeteren.
Wat haar keuze vergemakkelijkte: Schulting heeft een betere klik met Orie dan met shorttrackbondscoach Niels Kerstholt, die drie jaar geleden werd aangesteld toen de toenmalige shorttrackbondscoach en Schultings vertrouwenspersoon Jeroen Otter een sabbatical nam.
Schaatsbond KNSB leek er veel aan gelegen om Schulting voor de shorttracksport te behouden. Maar een terugkeer van Otter bleek niet mogelijk. Wel schakelden ze een ‘onafhankelijke autoriteit’ in, om als ’neutraal klankbord’ te fungeren: sportbestuurder Charles van Commenée. Hij sprak met Schulting, Orie, Kerstholt en Otter. Er werd gekeken naar een oplossing, maar uiteindelijk maakte Schulting, zo schrijft de schaatsbond, haar keuze ‘op basis van haar droom’.
En als ze zich nou niet plaatst voor de Winterspelen op de langebaan?
Het olympisch kwalificatietoernooi (OKT) voor de langebaan wordt eind december in Heerenveen verreden. Het selectiedocument voor shorttrack heeft de KNSB nog niet beschikbaar gesteld. Als het selectiemoment voor shorttrack later is, zou Schulting in theorie alsnog haar doel kunnen verleggen.
Schulting stelt daarnaast af en toe mee te blijven trainen om ‘feeling’ met het shorttrackteam te houden. Het doet denken aan Jorien ter Mors, de meervoudig olympisch kampioene op de langebaan, die begon als shorttrackster en aangespoord door coach Otter besloot het op de langebaan te proberen.
Haar doel, goud in beide disciplines, lukte niet. Wel schaatste Ter Mors in 2018 naar langebaangoud op de 1.000 meter in Pyeongchang en shorttrackbrons op de aflossing – dat laatste deed ze samen met Schulting.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant