Ik wil graag pleiten voor een nieuw format. Een tv-recensent ligt op de bank, onderuitgezakt tv te kijken. Naast die bank zit een ex-militair op zijn hurken, die me voortdurend influistert hoe goed ik bezig ben. Ik ben bezig om niets uit mezelf te halen, ga geen moment tot het uiterste, en zoek geen enkele grens op. Juist dat maakt me een held. Een strijder, zo u wilt.
Ridicuul format, zegt u? Eens, maar stop dan in vredesnaam ook een keer met het andere uiterste: formats waarin mensen voortdurend ‘alles moeten geven’. Programma’s waarin de ex-militair optreedt als moderne beul, altijd op zoek naar de ultieme inspanning. Altijd maar tot het uiterste gaan, altijd maar dat opzoeken van die grenzen.
Oké, eens in de zoveel tijd kan zo’n afbeulprogramma best leuk zijn, maar na recente programma’s als No Way Back, Alone, Kamp van Koningsbrugge, Special Forces vips, The Summit en Hunted into the wild vips weten we het nu toch wel? Ja ja, de deelnemers gaan ‘fysiek en mentaal tot het uiterste’, en ja ja, ze staan voor de ‘uitdaging van hun leven’. Geef die mensen een lolly!
Maar nee, het is nog steeds niet genoeg, want we hebben nu wéér een nieuw drillprogramma: Strijders, waarin Kamp van Koningsbrugge-alumni en ex-commando’s Dai Carter en Ray Klaassens ieder een team van deelnemers coachen waarbij ‘alleen de sterksten overblijven’. Presentatie is opnieuw in handen van Jeroen van Koningsbrugge, de ex-Lama die inmiddels een soort wandelende dienstplichtpropagandist lijkt geworden.
Ook hier wachten de deelnemers weer ‘loodzware opdrachten’ en ‘ultieme uitdagingen’, ergens op een verlaten vliegveld in Oost-Europa. Ze moeten zelf een kamp inrichten, touwtrekken, zware spullen over ijskoud water loodsen, en door een mijnenveld lopen. Een beetje beulprogramma draait om zoveel mogelijk ‘challenges’, het liefst in barre omstandigheden.
De professionele tv-kijker moet het allemaal maar slikken, en luisteren naar uitspraken als ‘ik heb bloed aan mijn handen’ of ‘de brandplekken stonden op mijn knieën’. Heerlijk voor zelfhulpmiltairen als Klaassens, de man achter boeken als Groeipijn (ondertitel: ‘Achter je liggen de lessen, en voor je de kansen’) en Je bent wat je doet (ondertitel: ‘De situatie is een gegeven. Hoe je ermee omgaat is je karakter’) en Carter, bekend van Mentale kracht (ondertitel: ‘De wereld vraagt erom’).
Het wordt hoog tijd voor verandering, voor programma’s waarin mensen een keer voor helemaal niets gaan. Een programma waarin de tocht van bank naar aanrecht een beproeving is, en de zak chips net te hoog ligt, waarna je de strijd maar gewoon opgeeft. Programma’s die draaien om het fysieke en mentale niets, en die niet per se een verkapte reclamespot voor defensie willen zijn.
Al moet ik er voor opstaan vanaf de luie recensentenbank: alles om ervoor te zorgen dat de professionele tv-kijker eindelijk weer ongestoord op de bank kan liggen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant