Nergens in Europa is zo veel biologische landbouw als in Oostenrijk. Met een serie over zes zomers op het platteland van Neder-Oostenrijk geeft fotografe Carla Kogelman een inkijkje in het dagelijks leven van een boerengezin.
Door Olaf Tempelman
Fotografie Carla Kogelman
Volgens de Europese richtlijnen moet een kwart van de landbouw in de EU in 2030 biologisch zijn. In Nederland was dat in 2021 slechts 3,8 procent, en de opkomst van de BBB heeft de ‘biologisering van de landbouw’ sindsdien niet bespoedigd. In veel andere EU-landen is er minder verzet vanuit de agro-industrie en kreeg het proces wel vaart.
Het land met procentueel de meeste biologische landbouw van Europa is Oostenrijk. Dat voldeed in 2021 met een 26 procent al aan de richtlijn voor 2030. De Nederlandse fotografe Carla Kogelman (1961), bekend van haar bijzondere zwartwitportretteringen van ogenschijnlijk gewoon dagelijks leven, kent het Oostenrijkse platteland als weinig anderen. Voor haar serie Ich Bin Waldviertel, over het opgroeien van twee zusjes in een dorpje in het Waldviertel in Neder-Oostenrijk, won zij in 2014 de eerste prijs in de categorie ‘Observed Portrait’ van World Press Photo.
Tijdens het maken van die serie leerde zij de jonge Oostenrijkse vrouw Martina kennen. Later trouwde Martina met Siegfried en ging met hem biologisch boeren in het Weinviertel, het noordoostelijke stuk van Neder-Oostenrijk. Carla Kogelman werd bij hen in de zomers kind aan huis. Haar fotoserie die voortvloeide uit zes zomers op het platteland van Neder-Oostenrijk, die van 2019 tot en met die van 2024, vernoemde Kogelman naar de twee kinderen die Martina en Siegfried kregen: Fanny en Arthur.
Met de serie wil zij zowel de biologische landbouw een gezicht geven alsmede een beeld geven van het dagelijks leven van een Oostenrijks boerengezin uit onze tijd. Arthur is de jongste van de twee kinderen. Bij hem werd een paar jaar terug een neurodermitische allergie vastgesteld. Zijn huid is ruw en hij mag veel dingen niet hebben. Maar hij is, observeerde Kogelman die hem zomers lang zag opgroeien, nu al een boer in hart en nieren.
Omdat het zo moeilijk is om in woorden te vangen wat depressie is, probeert fotograaf Dana Stirling dat met haar beelden te zeggen. Dat betekent echter niet dat die zwartgallig zijn.
De opossum is in Nieuw-Zeeland een ware plaag. Hij doet zich tegoed aan inheemse vogels en hun eieren. In een reservaat bij Wellington ziet én hoort fotograaf Robin Hammond hoe de vogels van zijn jeugd uit opossumklauwen worden gered.
Geboortes op afspraak, een keizersnede en op een moment dat het de dokter goed uitkomt: in Chili is thuisbevallen bijna ondenkbaar geworden.
Source: Volkskrant