DEN HAAG - Als Woody Brunings komt aangelopen bij café de Zwarte Ruiter in Den Haag zou je denken dat een man van amper zeventig voor je staat. Woody staat fier rechtop, met een bos grijze krullen en een vrolijke lach. Woody stond in het café echter al in 1959 op het podium te rocken op de 'nieuwste' rock-'n-roll muziek. Dit jaar bestaat zijn band The Crazy Rockers zestig jaar.
'We rolden over de vloer, we maakten er een show van hier op de Grote Markt. Het heette toen niet de Zwarte Ruiter, maar La Gaité. Ik speelde op een Hufner gitaar, een basversterker bestond nog niet.'
Van dat eerste optreden weet Woody niet alles meer. 'Hoe we hebben gespeeld, weet ik echt niet. We hadden maar twee versterkers en met vier man eroverheen.'
Maar hoe Woody naar het café ging, weet hij nog wel. Hij zat achterop de fiets bij zijn gitarist Eddie Chatelin, nog steeds zijn vaste partner op het podium. 'Eddy was toen zestien jaar, ik zat achterop de fiets bij hem met een gitaar. De versterker voorop de fiets.'
The Crazy Rockers, een Haagse band opgericht in 1959, bracht een unieke rock-'n-roll sound geïnspireerd door de VS. In de jaren vijftig en zestig werd rock-'n-roll populair onder jongeren, terwijl oudere generaties het als shockerend zagen.
Veel Indische en Molukse muzikanten in Nederland speelden deze kenmerkende stijl, waardoor een eigen scene ontstond.
Eenmaal binnen komen de herinneringen terug als Woody de ruimte tegenover de bar ziet. 'Hier sprongen we van het podium af, dat was rock-'n-roll wat we net hadden ontdekt. We hadden misschien maar drie of vier nummers.'
Ondanks de respectabele leeftijd van 87 jaar voelt Woody zich niet oud. 'Het enige is dat ik niet meer zo hoog spring als vroeger als ik Chuck Berry wil nadoen. Maar het ziet er wel goed uit.'
Toen de Crazy Rocks doorbraken begin jaren zestig, werden ze geboekt om in Duitsland te gaan spelen, veelal voor de Amerikaanse soldaten die daar waren gevestigd. Dat was geen glitter en glamour. 'We moesten werken van 20.00 tot 3.00 uur, elke dag. En dan spelen, spelen, spelen.'
Door de aanwezigheid van de Amerikaanse soldaten was de rock-'n-roll-sound van The Crazy Rockers populair in Duitsland en dat trok ook andere muzikanten. Zoals een groepje jongens die net een band waren gestart, genaamd The Beatles.
'Ja, ze stonden bij ons in het publiek. Tony Sheridan deed met ons mee. We gingen 's avonds na het spelen een biertje drinken. Mensen zeggen dat ze ons als voorbeeld zagen, maar daar geloof ik niet in. Ze noemden onze muziek 'clicky-clacky music', dat vonden ze maar niks.'
Als muzikant op leeftijd is ook zijn publiek veranderd. Zo speelt Woody soms ook in verzorgingstehuizen voor ouderen. 'Ik speel soms liever voor tien man, dan voor vijfhonderd mensen. Voor oudjes spelen bijvoorbeeld. Voor oudere mensen, meestal jonger dan ik.'
Naast een leven als muzikant heeft Woody ook een carrière achter de rug als leraar Duits. Woody staat niet meer voor de klas, maar als muzikant gaat hij nooit met pensioen.
'Het blijft heerlijk op het podium, ik leef me uit. Ik heb plezier als er muziek is, als we de nummers uitzoeken, dat is een soort therapie. Dus ik voel me bijzonder jong, moet ik zeggen. Ik wil het bijna niet zeggen, maar ik voel me op het podium weer een snotneus.'
Source: Omroep West Den Haag