is columnist voor de Volkskrant.
In een Haagse koffiezaak tegenover het ministerie van Buitenlandse Zaken proeft Munir Nuseibah aan het woord ‘zorgen’. Minister Veldkamp van Buitenlandse Zaken besprak met de Israëlische ambassadeur zijn ‘zorgen’ over de blokkade op hulpgoederen in Gaza en de Israëlische aanval op een hulpkonvooi (vijftien doden).
Zorgen. Concerns. ‘Zeggen dat je je zorgen maakt, is niet genoeg’, aldus Munir. Voor de mensen ter plaatse betekent dat niets. Wat betekent dat, je zorgen uiten, wat ga je doen?’ Dat valt hem op in Nederland. Telkens als hij vraagt: ‘Maar wat doen jullie dan?’, valt het gesprek stil, want eigenlijk doet Nederland niets.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Munir is mensenrechtenjurist aan de Palestijnse Al Quds-universiteit, vlak buiten Jeruzalem. Hij is deze week in Den Haag, op uitnodiging van vredesorganisatie Pax en mensenrechtenorganisatie Amnesty, om te praten met ambtenaren van Buitenlandse Zaken en Tweede Kamerleden van regeringspartijen VVD en NSC.
Familie van Munir vluchtte vorig jaar vanuit Gaza naar Egypte. Niemand van hen heeft nu nog een huis in Gaza, ‘althans geen huis dat overeind staat’. Als Munir achterblijvers in Gaza vraagt hoe het gaat, dan krijgt hij als antwoord: ‘We leven.’
Met zijn studenten bespreekt hij de tussenuitspraken die het Internationaal Gerechtshof vorig jaar deed. Zuid-Afrika spande een zaak aan tegen Israël vanwege veronderstelde ‘genocide’, deze procedure loopt nog. Inmiddels liggen er vier tussenvonnissen, allemaal bindend.
Israël moest alles ondernemen om daden te voorkomen die als genocide kunnen worden uitgelegd. Israël moest een militair offensief bij Rafah staken – de stad in Gaza waar onlangs de vijftien hulpverleners werden gedood. En Israël moest ervoor zorgen dat hulpgoederen, elektriciteit en water Gaza kunnen bereiken.
Ja, je zou het bijna vergeten, maar dat was een stevig verhaal van het Internationaal Gerechtshof. En dan is er ook nog het arrestatiebevel van het Internationale Strafhof tegen Netanyahu. Alleen: de uitvoering is in handen van de VN-lidstaten. En die doen weinig, of eigenlijk niets, als het gaat om handhaving.
Daar moet je beginnen, vindt Munir: niet alleen zeggen dat er iets moet gebeuren, maar ervoor zorgen dat bestaande rechterlijke uitspraken worden nageleefd. ‘Wat gebeurt er na deze uitspraken? Ik kan mijn studenten niet vertellen dat het internationale recht nu werkt.’
In Nederland acht de regering de Israëlische blokkade van hulpgoederen in Gaza in strijd met het internationale recht, Veldkamp benadrukte dat woensdag nog eens. ‘Maar wat doet Nederland om die blokkade op te heffen?’ vraagt Munir. ‘Wij veroordelen de bouw van illegale nederzettingen’, hoorde hij ook veel. Dus wat doen jullie daaraan? Nou, niets.
Dit viel Munir op in de gesprekken met de Tweede Kamerleden: ze herhalen argumenten die afkomstig lijken van de Israëlische overheid, die je ‘ook zou kunnen horen van de Israelische ambassadeur’. Bijvoorbeeld het argument ‘wij verdedigen onszelf’. Terwijl dat niet het hele verhaal is.
Wat Nederland in elk geval moet doen, vindt hij, ‘en dat is echt het minste’, is stoppen met wapenhandel met Israël. Daar komt nu weliswaar een strenger vergunningstelsel voor – ‘een kleine stap’ – maar dat is niet genoeg. ‘Als je aan hen wapens verkoopt, dan draag je bij aan deze ramp.’
Zijn Nederlandse gesprekspartners omschrijven Israël onverkort als ‘democratie’. Israël is inderdaad een democratie, maar dan toch vooral ‘voor Joodse Israëliërs’. Palestijnen met een Israëlisch paspoort worden in hun burgerrechten beperkt. Palestijnen zonder zo’n paspoort hebben niets te vertellen. Dat Europeanen vanuit hun eigen ervaring met democratie dit verschil niet zien, noemt hij ‘schokkend’.
Op de universiteit waar hij werkt, protesteerden deze week studenten tegen het geweld in Gaza. ‘Een serieus protest kon je het niet noemen. Ze wilden op een plein een bord omhooghouden.’ De Israëlische politie arresteerde hen en gebruikte traangas. Hij weet niet wat hij straks in de collegezaal gaat vertellen over zijn bezoek aan Nederland. ‘Ik wil mijn studenten niet verder ontmoedigen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns