Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Er is iets geks met de foto’s uit het boek Why Am I Sad van Dana Stirling, waarvan er woensdag enkele in de krant stonden. De beelden symboliseren Stirlings depressie. Op die foto’s: een witte kermisteddybeer langs de weg, een smiley op een blauw bord in een woestijn, een plastic bekertje koffie en een Bauhaus-achtige hotdog op een dienblad naast een roodlederen bestuurdersstoel, roze ballonnen in een erker, een rood bord met de tekst ‘If you don’t know’ in een onafzienbaar korenveld. Op haar site tref ik nog: een kindertiara op een regenpijp, een opblaasflamingo op een meer, en vijf dode wespen op een rij.
Droefgeestigheid is mij niet vreemd, maar van een smiley in de woestijn knap ik enorm op. Laat staan van een Bauhaus-hotdog. Zo zie je: je ziet hetzelfde, maar je ziet iets anders.
Zelf kom ik af en toe een fotograaf tegen, meestal als er een foto moet worden gemaakt. Ik neem plaats op een stoel en onmiddellijk begint het afdrukken. Ik doe nog niks, maar ben toch al ‘mooimooimooimooimooiheeeeelmooi’. Meestal moet ik daarna mijn hand ‘zo natuurlijk mogelijk’ overdwars over mijn schedel leggen en het eindigt altijd met een voorstel voor een echt vreemde pose, hangend aan een boomtak of zo, wat ik dan toch maar doe, vooruit maar, omdat ik te onzeker bent om ‘nee, dat niet, dat nooit’ te zeggen. Dat is de foto die uiteindelijk wordt geplaatst. Op papier, in kleur. En dan zie je plots wat anderen zullen zien: ‘Vooruit maar, ik ga op de foto, maar alleen hangend aan een tak, want ik ben uitzonderlijk en onuitstaanbaar zelfverzekerd.’
Waar kijk je naar? Kijk je naar een getikte president die precies weet wat hij doet, zoals mensen die het kunnen weten zeggen, of kijk je naar een getikte president die geen flauw idee heeft wat hij doet, zoals mensen die het kunnen weten zeggen. Kijk je naar een omroep die door de VVD wordt gespaard, of kijk je naar een omroep waarvan de VVD zegt: nee nee, niet het broodmes, met de kaasschaaf lukt het ook. Die prachtige programma’s, die snijd je niet bruusk weg, die schaaf je plakje voor plakje op het droge brood van tekorten elders.
Staar naar een uitgestorven winterhemel en zie honderden gespaarde ogen en handen en hulpverleners, óf zie een handelaar die grienend zijn laatste lawinepijlen als XL-satéprikkers in de uitverkoopt gooit.
Bij de dokter met de dochter. Ze huilt veel. Ze huilt anders nooit. De dokter zegt: het is dit. Dag later: zelfde klachten. Nog eens bellen. Andere dokter. Nee, niet dit, hoe komen we daar nu bij. Dát, dat moet het zijn. Enzovoort, tot het vanzelf overgaat.
Nog elke dag trekken hordes journalisten en schrijvers en types in tv-programma’s door het dorp om te waarschuwen voor ‘woke’, dat bezig is alles kapot te maken. Onderwijl gaat alles kapot, en niet door ‘woke’. Ook die mensen lezen en kijken het nieuws. Joost mag weten wat zij zien. Een gat in de markt misschien.
Bij die tiara op die regenpijp zag ik eerst degene die hem op straat vond en met enig gevoel voor esthetiek veiligstelde, en het kind dat het genoegen ervaart van iets terugvinden wat verloren leek. Later zag ik een kind dat niet terugkeert, gebombardeerd of gewoon vergeetachtig, en een vreemde, die het ding meeneemt en langzaam maar zeker vergeet dat het niet van hem is.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant