The Last Showgirl is door een dun scenario vol soapachtige conflicten lang niet zo sterk als de film had kunnen zijn.
Die vervloekte deurklink. Wanneer danseres Shelly vanuit de kleedkamer naar de bühne rent, vergeet ze dat de deur bovenaan de trap onlangs is vervangen. De klink zit nu lager: rats, alweer zit er een flinke scheur in de vleugels van Shelly’s glitterkostuum. Daar gaat haar optreden.
De symboliek van de geknakte vleugels is veelzeggend in het Amerikaanse drama The Last Showgirl. Wat moet Shelly (Pamela Anderson) zonder de show waar ze al decennia in meedanst? Binnenkort stopt Le Razzle Dazzle, het enige klassieke topless-showballet van Las Vegas. Na 38 jaar komen nauwelijks nog bezoekers. Een anachronisme is het, een dinosaurus van een voorstelling.
Dat is niet hoe Shelly (57) het ziet. Zij beschrijft Le Razzle Dazzle als pure glamour, herinnerend aan chic Parijs. Terwijl haar wereld afbrokkelt en niemand op een danseres van haar leeftijd zit te wachten, blijft Shelly zichzelf een carrière van betekenis toekennen.
Met het ongepolijst in beeld gebrachte, sfeerrijke The Last Showgirl presenteert cineast Gia Coppola haar heldin als een vrouw die verdwaald is in haar dromen. Shelly heeft alles opgeofferd en haar dochter Hannah (Billie Lourd) verwaarloosd om in de schijnwerpers te staan. Dat moet toch een hoger doel hebben gediend?
Interessant dat Coppola (nicht van Sofia Coppola, kleindochter van Francis Ford) en scenarist Kate Gersten de show lange tijd buiten beeld laten: uit empathie met Shelly, misschien ook om dicht bij haar perspectief te blijven.
Die focus is bovendien het sterkste aspect van Pamela Andersons op het lijf geschreven comeback-optreden. Het geeft haar de gelegenheid om in haar eentje een vervlogen showbizzwereld op te roepen, puur met haar persoonlijkheid, gezichtsexpressie en fragiele stem. Anderson heeft duidelijk haar ziel en zaligheid in de rol gelegd.
Wie weet welk niveau ze had kunnen bereiken met een sterkere plot en regie. Coppola ambieert wat Darren Aronofsky en Mickey Rourke in The Wrestler (2008) deden en Coralie Fargeat en Demi Moore in The Substance (2024), zonder die ultieme comebackfilms te evenaren. Het repetitieve scenario strandt vaak in oppervlakkige typeringen en soapachtige conflicten. Actiefilmster Dave Bautista, opmerkelijk gevoelig als manager Eddie; Jamie Lee Curtis, indrukwekkend ongezouten als bejaarde cocktailserveerster Annette – er had absoluut méér in gezeten.
Dat de film soms toch de rauwe esprit heeft die Coppola zo opzichtig nastreeft, is evenwel vooral aan dit acteursensemble te danken, Anderson voorop. ‘Ik heb geen spijt, nergens van’, zegt Shelly; een van de momenten uit The Last Showgirl waarop je haar én Anderson een luid applaudisserend publiek toewenst.
Drama
★★★☆☆
Regie Gia Coppola
Met Pamela Anderson, Jamie Lee Curtis, Dave Bautista, Billie Lourd
88 min., in 62 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant