In plaats van jongeren te leren schieten, moeten we ze leren zaaien. Leren repareren. Leren leven zónder afhankelijk te zijn van de systemen die steeds vaker haperen.
Iedereen heeft er al wat van gevonden: de dienstplicht. Het lijkt hét politieke modewoord van 2025. Van links tot rechts – en alles daartussen – spuien alle ‘deskundigen’ met een microfoon of Instagram-account hun mening over wel-of-niet-en-waarom. Maar wat ik in al dat gebral mis? Het hoe.
Over één ding lijkt Nederland het eens: niemand wil oorlog. Maar toch willen we er massaal over praten. Zelfs Arjen Lubach wijdde een aflevering aan de tekorten bij defensie en riep op tot meer geld voor het leger. Intussen wordt met open hand naar rechts gebedeld en met het vingertje naar links gewezen – alsof het niet onder de talloze kabinetten-Rutte was dat ons leger (en zo’n beetje elke publieke dienst) werd uitgekleed.
Over de auteur
Alyssa Guerrouche is journalist en afgestudeerd in internationale betrekkingen aan de Universiteit Leiden. Ze schrijft over jongerencultuur, politiek en maatschappelijke veranderingen, met bijzondere aandacht voor de stem van generatie Z.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
En nu? Miljarden voor Defensie en ineens is de dienstplicht weer populair. Althans: onder ouderen. Ja, ik zei alleen ouderen. Want veel gen Z’ers zien het totaal niet zitten om in het Nederlandse leger te vechten als het erop aankomt. Dienstplicht? Geen sprake van. De een is pacifist, de ander vindt dat ‘anderen dat beter kunnen’.
Verwacht dus geen stormloop aan vrijwilligers, behalve misschien de idealistische Oekraïnesupporters van midden-links, of de Andrew Tate-manosphere-jongens van rechts.
Maar in plaats van jongeren te veroordelen, stel ik iets voor waar zowel links als rechts wél wat mee kunnen: een plicht tot zelfredzaamheid. Geen dienstplicht met een geweer, maar een overlevingsplicht.
Het gemiddelde stadskind weet niet eens in welk seizoen aardbeien van nature rijp zijn. We zijn zo gewend aan instant oplossingen, dat we amper weten wat we moeten doen bij een echte calamiteit: wat doe je als de kraan geen water meer geeft? Hoe kom je aan voedsel als de gemeente niet helpt? Hoe blijf je op de hoogte als de stroom uitvalt – en hoe kom je hier allemaal achter als je het niet even kunt googelen?
Zelf had ik mazzel: mijn opa had een moestuin. Daardoor weet ik hoe je druiven moet krenten en erwten moet doppen. Een Westlander lacht me vast uit, maar zó bijzonder is dat blijkbaar geworden.
Zelfredzaamheid is geen nostalgisch geitenwollensokkenideaal. Het is bittere noodzaak in een wereld die wankelt. Generaties voor ons wisten nog hoe ze eten moesten verbouwen, regenwater konden gebruiken en spullen konden repareren in plaats van weggooien. Wij zijn die kennis kwijt.
Misschien moeten we minder praten over klimaatverandering en meer leren hoe we er daadwerkelijk mee omgaan. In plaats van jongeren te leren schieten, moeten we ze leren zaaien. Leren repareren. Leren leven zónder afhankelijk te zijn van de systemen die steeds vaker haperen.
Geef jongeren geen wapen. Geef ze een schop. Niet de militaire, maar de tuinvariant. Dán zijn we voorbereid op de echte crises.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant