Omdat het zo moeilijk is om in woorden te vangen wat depressie is, probeert fotograaf Dana Stirling dat met haar beelden te zeggen. Dat betekent echter niet dat die zwartgallig zijn.
Door Arno Haijtema
Fotografie Dana Stirling
Het gegeven dat fotograaf Dana Stirling (Jeruzalem, 1989) lijdt aan depressies, betekent niet dat haar werk deprimerend zou moeten zijn. Kijk maar naar haar boek, dat ze dan wel Why Am I Sad heeft genoemd, maar waarin foto’s prijken die beslist niet van humor zijn gespeend en verheven schoonheid weerspiegelen.
Neem die smiley, die emoticon avant la lettre, die je geel als de zon tegemoet straalt op een paaltje in het veld, bij een brievenbus langs de weg, op een boom in het bos. Het oogt als een lach-of-ik-schietbevel.
Maar je kunt ook denken: vriendelijk dat een anonymus de moeite nam mijn bezwaard gemoed, of dat van een andere voorbijganger, even op te tillen.
De immigrant Stirling, woonachtig in Queens, New York, reisde met haar camera langs, vooral, de wegen in het uitgestrekte rurale Amerika, op zoek naar beelden die haar depressiviteit weerspiegelen. Omdat het zo moeilijk is om in woorden te vangen wat depressie is, probeert ze dat met haar beelden te zeggen.
Ze dompelt hierbij de toeschouwer niet onder in zwartgalligheid, maar stimuleert die wel bij zichzelf te rade te gaan. Waarom is, op een zonnige dag, het afgeragde uithangbord van het Bluewater Motel langs de weg in New Mexico zo triest? En waarom stemt het schuurtje op de begraafplaats waar verwelkte bloemen en boeketten hun laatste bestemming vinden nóg melancholischer dan de aanblik van al die zerken?
De roze ballonnen in de erker van een houten huis (zou er een meisje zijn geboren?) hebben de lucht waarmee ze zijn opgeblazen voor een deel verloren, ze zijn flubberig geworden.
De roze wolk is verdreven, de realiteit van gebroken nachten, een krijsend kind met krampjes of erger, de eeuwige zorgen van het ouderschap dienen zich aan.
Stel je niet aan, zegt de zonnige geest, na regen komt zonneschijn. Maar in een depressieve stemming helpt zo’n aanmoediging niet.
Dana Stirling: Why Am I Sad, Kehrer Verlag, € 44.
De opossum is in Nieuw-Zeeland een ware plaag. Hij doet zich tegoed aan inheemse vogels en hun eieren. In een reservaat bij Wellington ziet én hoort fotograaf Robin Hammond hoe de vogels van zijn jeugd uit opossumklauwen worden gered.
Geboortes op afspraak, vaak met een keizersnede en op een moment dat het de dokter goed uitkomt: in Chili is thuisbevallen bijna ondenkbaar geworden. Fotograaf Sanne De Wilde onderzoekt wat het betekent als een bevallende vrouw vooral wordt behandeld als patiënt, naar wie nauwelijks wordt geluisterd.
Ghanese fantasiedoodskisten, in de vorm van bijvoorbeeld een bijbel of een schip, zijn populairder dan ooit. In het buitenland worden de kisten zelfs als kunstobjecten in galeries en musea tentoongesteld. Maar Ghanese jongeren lopen niet warm voor een beroep als doodskistenmaker.
Temidden van het geweld dat zich de laatste jaren over de Sahel heeft verspreid, slaagt Mauritanië erin het jihadisme aan de grens tegen te houden. Met dank aan een speciale legereenheid van ‘mannen uit de woestijn’.
Source: Volkskrant