Geboortes op afspraak, vaak met een keizersnede en op een moment dat het de dokter goed uitkomt: in Chili is thuisbevallen bijna ondenkbaar geworden. Fotograaf Sanne De Wilde onderzoekt wat het betekent als een bevallende vrouw vooral wordt behandeld als patiënt, naar wie nauwelijks wordt geluisterd.
Door Ellen de Visser
Fotografie Sanne De Wilde
Toen de Belgische Zjos Vlaminck in een Zuid-Amerikaans ziekenhuis op natuurlijke wijze van haar derde kind wilde bevallen, werd ze door de verloskundigen met argwaan behandeld. Bijna alle vrouwen bevielen er met een geplande keizersnede of kregen een ruggenprik; dat Vlaminck ervoor koos om pijn te lijden, vonden ze in het ziekenhuis zo primitief dat ze het dan ook maar zelf moest uitzoeken.
Zjos Vlaminck bij de bevalling van haar vierde kind, thuis in Cobquecura. Ze werd bijgestaan door twee vroedvrouwen.
Haar vierde kind kreeg ze thuis in Chili, in haar huis in de bergen, onder begeleiding van twee vroedvrouwen en met hulp van haar vriendin, fotograaf Sanne De Wilde, die de bevalling in beeld bracht. Zo ontstond een gezamenlijk project, een zoektocht naar de bevalcultuur in een aantal landen, met elke keer de vraag: wat wil de barende vrouw zelf, wordt er met haar wensen genoeg rekening gehouden?
Tamara Merino beviel thuis in Santiago, met hulp van twee vroedvrouwen.
Ze begonnen in Chili, waar De Wilde vrouwen fotografeerde met hun kind en hun bevallingsverhalen aanhoorde. Rode draad: thuisbevallen is bijna ondenkbaar. Artsen duwen aanstaande moeders de richting op van een keizersnede, die heel vaak zonder medische reden wordt uitgevoerd. Over andere mogelijkheden krijgen ze nauwelijks informatie. De wens van de vrouw is zoekgeraakt, zegt De Wilde: ‘Wie in een ziekenhuis op natuurlijke wijze wil bevallen, moet zelf op zoek naar een kliniek die daarvoor openstaat.’
Natalia Pino's kind kwam via een keizersnede ter wereld, in een kliniek in Concepcion.
Geboortes op afspraak, bevallen volgens de agenda van de dokter, meestal een man. Zet daar Nederland tegenover, het land met het hoogste aantal thuisbevallingen van Europa (14 procent). In het fotoproject van Vlaminck en De Wilde fungeert Chili als een spiegel: de bevallende vrouw is daar een patiënt geworden, kennis over de natuurlijke bevalling dreigt te verdwijnen. Dát gebeurt er als vrouwen de regie wordt ontnomen.
Ook Ingrid Silva beviel thuis in Cobquecura, met hulp van twee vroedvrouwen.
En als die regie ontbreekt, is de kans veel groter dat jonge moeders met een slecht gevoel terugkijken op wat het mooiste moment van hun leven had kunnen zijn. Daar soms zelfs een trauma aan overhouden. Niet dat een natuurlijke bevalling altijd het beste is, weet ook De Wilde. De veiligheid van een kind vraagt soms om ingrijpen. Ook dat kan een mooie ervaring zijn. Als de stem van de moeder maar is gehoord.
Dit project kwam tot stand met steun van het Fonds Pascal Decroos.
De opossum is in Nieuw-Zeeland een ware plaag. Hij doet zich tegoed aan inheemse vogels en hun eieren. In een reservaat bij Wellington ziet én hoort fotograaf Robin Hammond hoe de vogels van zijn jeugd uit opossumklauwen worden gered.
Massale deportaties van illegaal in de Verenigde Staten verblijvende migranten, en het afbouwen van een ‘mooie muur’ langs de zuidgrens met Mexico. Het zijn de ronkende verkiezingsbeloften van Donald Trump. Maar als zo vaak is de werkelijkheid weerbarstiger.
De dierenrechtenactivisten in Colombia hebben het eindelijk voor elkaar: vanaf 2027 is stierenvechten er verboden. In een handvol landen (Ecuador, Frankrijk, Peru, Portugal, Spanje en Venezuela) is het nog wel toegestaan. Zo woonde de Spaanse koning Felipe VI vorige week in Valencia de opening van het stierenvechtseizoen bij. Maar ook dat land is tot op het bot verdeeld, weet fotoredacteur Frank Schallmaier. In Mexico-Stad bestaat sinds een week een tussenoplossing: stierengevechten mogen nog wel, maar de stier mag niet meer worden verwond of gedood.
Source: Volkskrant