is columnist voor de Volkskrant.
Bij het bidden tegen abortus is alleen een rozenkrans niet genoeg. De activisten dragen mutsen, sjaals en stevige wandelschoenen. Drie uur bidden, daar moet je ‘conditie’ voor opbouwen, zegt Maru.
Met z’n vieren staan ze op het koudste en winderigste plekje van Heemstede, in de schaduw aan een drukke N-weg. Een kleedje met een beeltenis van Jezus waait op. Aan de overkant, verscholen achter een heg, ligt abortuskliniek Bloemenhove.
Graag zou Maru de straat oversteken en bij de ingang van de kliniek gaan staan. Maar dat mag niet. Bij Bloemenhove zien ze daar streng op toe. Maru vindt het ‘pijnlijk’. Ze wil juist met vrouwen in gesprek, hun een perspectief bieden waarin ze hun baby kunnen houden. ‘We zouden zo graag alles geven.’
Wat wel kan, is bidden. Ze staan hier ‘totaal niet om te oordelen’. ‘We bidden voor de baby’s, voor de zielen die stop worden gezet, voor de moeders die deze beslissing nemen, voor de vaders, voor het personeel.’
Maru organiseert de gebedsactie namens ‘40 Days for Life’, een internationale antiabortusbeweging, nu ook in Nederland actief. De activisten staan hier veertig dagen, van Aswoensdag tot Palmzondag, elke dag van zeven tot zeven, in ‘shifts’ van drie uur. Maria, zo is het idee, stond ook drie uur in de volle overtuiging van het geloof bij het kruis.
Steeds weer lukt het om de planning rond te krijgen. Dat vindt Maru ‘een wonder, want mensen moeten ook werken’. Aanhangers van 40 Days for Life komen van Groningen tot Rotterdam, enkelen uit België. Meestal zijn ze katholiek, soms ook protestant.
Een meisje met een hoofddoek verlaat de kliniek. Maru en haar medestanders knielen op de stoep. Tijd voor het Onze Vader. Een tienerjongen loopt naar buiten, sigaret in de mond. ‘Breng alle zielen naar de hemel.’ Een jong stel arriveert bij de kliniek. ‘Heilige Maria, bid voor ons zondaars, nu en in het uur van onze dood.’
Maru is onvermoeibaar. Vallen de anderen stil, dan pakt ze er een gebedsboek bij. Een litanie biedt uitkomst. Ze komt uit Mexico, trouwde met een Nederlander. Zwanger worden lukte jarenlang niet. Ze kreeg een miskraam, dat was ‘zo erg, zo pijnlijk’, sindsdien houdt abortus haar bezig.
Ze formuleert behoedzaam. Ze begrijpt een beetje, zegt ze, hoe ‘moeilijk’ het moet zijn voor vrouwen die kiezen voor abortus. ‘We voelen die pijn.’ Komt een journalist van de Volkskrant ineens langs, dan maakt ze tijd voor vragen en bidt ze: ‘We danken U voor de aanwezigheid van Ana die hier bij ons is vanmiddag.’
Bidden op de stoep is onschuldig, dachten ze aanvankelijk bij de Bloemenhovekliniek. ‘Als buitenstaander zie je het probleem niet gelijk’, zegt directeur Femke van Straaten aan de telefoon. Tot ze merkte: vrouwen die komen voor abortus, gaan eronder gebukt. ‘Die maken zich zorgen of ze zo’n groepje religieuze activisten tegenkomen op een van de moeilijkste dagen van hun leven.’
En dus doet Van Straaten haar ‘stinkende best’ om de antiabortusactivisten op afstand te houden, in elk geval ‘aan de overkant van de straat’, weg van de ingang. Dit voorjaar is de Bloemenhovekliniek daarom betrokken bij maar liefst zeven rechtszaken tegen antiabortusorganisaties.
De antiabortusbeweging is ‘steeds beter georganiseerd’, zegt Van Straaten. 40 Days for Life, één van vele initiatieven, gebruikt ‘tactieken uit Amerika’. De actievoerders nieuwe stijl, gematigd van toon, salonfähig religieus, zijn in haar ogen ‘misschien wel gevaarlijker dan mensen met vreselijke borden’.
Langs de N-weg breekt de zon door. Politiek zit het de bidgroep mee. Onlangs laaide in Den Haag op voorspraak van SGP en BBB de discussie over abortus op. De Tweede Kamer nam twee moties aan om de abortuswet eerder dan gepland tegen het licht te houden.
Maru bespeurt verandering in Nederland. Voorbijgangers maken vaker een praatje. Ze willen weten wat ze kunnen doen aan ‘preventie’ van abortus. ‘Mensen beginnen zich vragen te stellen.’
a.vanes@volkskrant.nl
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns