De lezersbrieven, over protesten tegen de komst van asielzoekerscentra, chaos in de VS en Nederland, droogte, waarom niet alle slachtoffers van seksueel geweld gebaat zijn bij een aangifte, en de moeilijke ‘bevrijding’ van Whatsapp en Facebook.
Na stemmen met je portemonnee en stemmen met je voeten, heb je in Nederland nu ook stemmen met stenen en eieren, persoonlijke bedreigingen en illegaal vuurwerk. Terwijl geweld gebruiken loont (boerenprotesten, azc-protesten) proberen rechtse politici geweldloze acties van onder andere Extinction Rebellion verboden te krijgen. We lopen wat achter op de Verenigde Staten, maar we bewegen in dezelfde richting.
Marcus van Engelen, Leiden
Bij het opslaan van de krant van vrijdag word ik begroet door een foto van een uitzinnige groep mensen. Wat zouden ze te vieren hebben? O, dat de gemeenteraad tegen een azc stemt. Allemaal weldoorvoede, zo te zien welvarende mensen, die verrukt zijn dat ze geen last krijgen van die levensgevaarlijke asielzoekers. Ik zou mij de ogen uit de kop schamen als ik zo in de krant stond. Maar deze mensen zijn de schaamte en de medemenselijkheid voorbij.
Eveline Brunklaus, Amstelveen
Laten we wel een juiste duiding houden. De ‘nee tegen een azc’ is geen nee tegen een azc, maar een dikke nee tegen hoe gemeenten hun burgers er bij betrekken, of liever gezegd ze er niet bij betrekken. Democratie is elkaar horen voordat er een besluit genomen wordt.
Lisette Niemeijer-Denisse, Schijndel
In de landen om ons heen worden de bakens ingrijpend verzet om antwoorden te vinden op de bedreigingen uit zowel het Oosten als het Westen. Dat vereist bezinning en serieus debat. Aan politiek Den Haag is dat niet besteed.
Daar bekvecht men liever over de weigering van een blunderende minister om vijf keer een paraaf te zetten onder een formaliteit. Bewust uitgelekte informatie, bedoeld om de politieke agenda opnieuw te laten domineren door asielzoekers en vluchtelingen. Een kwestie die al lang geregeld had kunnen zijn als de politiek dat had gewild.
Waarom dat niet gebeurt is voer voor analisten met bijzondere interesse voor narcisten. Die zijn immers gebaat bij chaos. Zie de Verenigde Staten. Wanneer ontdekt ook Nederland dat wij kijken naar een cynisch schimmenspel. Het is electoraal opportunisme pur sang.
Armand Leenaers, Heerlen
Geen idee hoe het komt, maar het idee dat we in ons eigen kabinet net zulke malloten hebben als in de Verenigde Staten geeft mij rust. Alsof we er toch niet helemaal alleen voor staan.
Wijnand Broer, Heemstede
77 jaar, mijn kanker voorlopig overwonnen, ik kan nog een poosje mee. En al vond ik het erg hoe het met de wereld de verkeerde kant op gaat, het was wel boeiend dit allemaal mee te maken. Maar inmiddels vind ik het alleen nog maar verschrikkelijk. Heel erg verschrikkelijk!
Mensenrechten, wat stelt het nog voor? De Verenigde Naties, wie luistert er nog? Opkomende autocratieën, genocide, verwoesting van het klimaat. Verwoesting van de verbondenheid. Verwoesting van de empathie. Toch nog hoop? Toch nog optimisme? Vertrouwen dat het uiteindelijk goed komt? Wanneer is uiteindelijk?
Floris van Mens, De Bilt
Geen straf voor veroordeelde jongeren, maar een stage bij VDL, Defensie, de Gasunie of enige andere maakindustrie. suggereert lezer Gerard Werumeus Buning. Blijkbaar ziet hij handenarbeid als straf. Gaan we op die manier de maakindustrie opwaarderen? Of zitten er in kantoorwerk nu al teveel criminelen?
Jef Van Staeyen, Antwerpen (België)
Het drama van het begaafde kind. Dit boek van Alice Miller kwam bij mij boven na het lezen van het stuk ‘Authentieke ervaringen zullen uitsterven’ in de krant. Het kind dat met wenselijk gedrag voldoet aan het beeld waarmee het denkt te voldoen aan de verwachtingen van de ouders. Daarmee raakt het steeds meer vervreemd van zichzelf.
Ditzelfde beeld maar dan nog dramatischer zie ik om mij heen gebeuren. Met avatars en naar perfectie strevende subpersoonlijkheden die op de sociale media zichzelf laten zien. Het drama nu is dat dit met jongvolwassenen gebeurt en steeds meer om zich heen grijpt. Het echte contact, waardoor wij mens zijn, verdwijnt steeds meer.
Ik maak me hier echt zorgen over en juich dan ook het interview met historicus Christine Rosen van harte toe. Van mens tot mens en gelezen in de papieren krant.
Brigitta Wemekamp Koopman, Ommen
2023 was het natste jaar sinds het begin van de metingen (1906) en ook 2024 was kleddernat, volgens cijfers van het KNMI. We hebben dus een aardige waterbuffer opgebouwd, zou je denken. Maar nee, na twee droge maanden klinkt er al alarm: Nederland is rap aan het verdrogen.
Hoe kan dat nou? Hoe staat het met al die plannen om het water beter vast te kunnen houden? Is er al iets opgestart en zo ja, wanneer kunnen we dan resultaten verwachten? Zo nee: wat houdt ons tegen? Die analyse zou ik er graag bij krijgen. Dan zou ik ook iets meer van het zonnetje kunnen genieten
Bertie van der Linden, Amsterdam
De documentaire Blauwe Ballen van Sunny Bergman maakt pijnlijk zichtbaar hoe verkrachtingsmythes en victim blaming elkaar in de hand werken, en hoeveel (onbedoelde) schade ermee kan worden aangericht door mensen zoals u en ik. En bijna niemand zal zomaar toegeven weleens over de grenzen van een ander te zijn gegaan.
Maar de huisgenoten van Bergman doen ons inzien dat we erachter kunnen komen dat een sekspartner toch iets heeft ondergaan wat die niet wilde – ook als dat nooit onze intentie was of we ons er niet bewust van waren. Deze onderwerpen verdienen de aandacht die deze vorige week op tv uitgezonden documentaire eraan geeft.
Naast lof voel ik de noodzaak om een kritische kanttekening te plaatsen en het perspectief op recht en herstel na seksueel geweld te verbreden.
Doordat de documentaire over verkrachtingsmythen een eenzijdig beeld schetst van vrouwen als slachtoffer en mannen als pleger, wordt de mythe dat mannen geen slachtoffer zijn en vrouwen geen dader ten onrechte bevestigd. Want de cijfers laten een ander beeld zien. 5 procent van de mannen heeft ooit fysiek seksueel geweld meegemaakt (Rutgers, 2023) en bij mannen is de pleger vaker vrouw dan man (CBS, 2024).
Daarnaast wekt Blauwe Ballen, door de sterke focus op aangifte doen, de indruk dat een strafproces dé weg is naar gerechtigheid. Maar de behoeften van slachtoffers zijn divers. Ook als je gedurende het strafproces altijd correct bejegend zou worden, als de capaciteitsproblemen in de strafrechtketen zouden zijn opgelost en als de bewijslast voor seksuele misdrijven minder complex zou zijn, is het doen van aangifte vanuit het perspectief van het slachtoffer niet altijd het hoogste goed.
Voor sommige slachtoffers is aangifte geen optie, omdat trauma hen belemmert om te spreken over wat er is gebeurd. Soms is iemand die seksueel misbruik meemaakt ook gesteld op de pleger (die vaak een bekende van het slachtoffer is), en wil diegene wel dat het misbruik stopt, maar niet dat de pleger straf krijgt. Sommige slachtoffers wensen nooit meer geconfronteerd te worden met de pleger.
Gelukkig is aangifte doen niet de enige mogelijkheid voor het vinden van recht en herstel, zoals ook Judith Herman betoogt in haar recent verschenen boek Waarheid, eerherstel en gerechtigheid. Sommige slachtoffers zoeken medische of psychologische hulp om weer te kunnen slapen, werken, relaties aan te gaan of te genieten van seks. Anderen doen via herstelbemiddeling een verzoek om in contact te komen met de pleger, om uit te kunnen leggen wat het misbruik met hen heeft gedaan of erachter te komen wat er in het hoofd van de pleger omging. Voor anderen kan steun van lotgenoten of een ervaringsdeskundige het proces zoveel minder alleen doen voelen.
Wat de situatie of behoefte van een slachtoffer ook is, het is belangrijk te informeren over welke opties – naast of in plaats van aangifte doen – kunnen aansluiten bij wat iemand wil of nodig heeft. Opties die hoop en herstel kunnen brengen en je door de mist heen kunnen loodsen.
Wellicht inspiratie voor een volgende documentaire?
Jiska Dijk, Slachtofferhulp Nederland, Utrecht
Bijna twee maanden geleden heb ik mijn contacten bericht dat ik ging stoppen met Whatsapp en Facebook. Dat was natuurlijk een soort chantage, maar het hielp wel (in mijn hoogopgeleide linkse bubbel); de twee familie-apps, de bijenhouders in de omgeving (6 deelnemers), het koortje (12) en zelfs een groep waarin praktische informatie over het leven uitgewisseld wordt (180) , zijn helemaal over. En ik van Whatsapp af.
Dat bood een mooie kans om die bij elkaar ruim 200 Signalgebruikers eens te vragen of ze, net als ik, Whatsapp verwijderd hadden. En het resultaat valt mij niet mee. ‘Ik ben nog niet zo ver.’ ‘Ik ben gewoon lui, denk ik.’ En: ‘Op mijn werk willen een paar alpha-mannetjes niet.’
Een maand geleden was er ‘momentum’ maar dat lijkt nu wat weggeëbd. Misschien, dat ben ik nu aan het peilen, is het nodig om een nationale dag te prikken waarop we ons collectief van big tech bevrijden. 5 mei wellicht?
Niek van Dijk, Amsterdam
In het Stedelijk Museum Schiedam zagen we een groot bord met briefjes waarop kinderen het ene woord hadden mogen opschrijven dat volgens hen overbleef als alle andere woorden verdwenen waren. Op het bord stonden woorden als ‘snoep’ – en heel schattig – ‘mama’ en ‘opa’. Het was leuk om te zien. Het zette mij aan het denken over mijn eigen laatst overgebleven woord, en kwam tot de conclusie na het lezen van de krant: ‘bescheidenheid’.
Het woord wordt nauwelijks nog gebezigd, noch het woord noch de deugd zijn erg in de mode. Maar als de wereld aan íets behoefte heeft, lijkt het mij dat: bescheidenheid.
Dick Kortekaas, Haarlem
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant