Het Formule 1-opleidingstraject van Red Bull Racing is zeer succesvol gebleken, al zijn er ook andere verhalen over beschadigde coureurs of totaal mislukte carrières. Er zijn tientallen, zo niet honderden rijders via het programma door de autosport heen geloodst, de een met meer succes dan de ander. Welke coureurs zijn via het programma in de koningsklasse van de autosport terechtgekomen en hoe is het nu met ze?
Enrique Bernoldi, de eerste echte Red Bull-coureur in F1.
Foto door: Motorsport Images
Helmut Marko was aan het begin van deze eeuw er heilig van overtuigd dat Enrique Bernoldi kampioenschapsmateriaal zou zijn. Toch liet Sauber - dat destijds gesponsord werd door Red Bull - de kans liggen om de Braziliaan binnen te halen. Het koos voor ene Kimi Raikkonen, waardoor Bernoldi elders onderdak moest vinden. Het werd Arrows, waar hij met Jos Verstappen reed. Na achttien maanden zat zijn F1-loopbaan er echter alweer op. Arrows was nagenoeg failliet en het team verdween van de grid. Nadien werd hij nog even in verband gebracht met Jordan, dat team wilde Red Bull-baas Dietrich Mateschitz overnemen. De onderhandelingen liepen echter op de klippen en Bernoldi werd niet veel later uit de Red Bull-stal gezet. Drie jaar mocht hij nog testen voor BAR, waarna vooral in eigen land racete in GT's en stock cars.
Christian Klien, de enige Oostenrijkse F1-coureur in dienst van Red Bull Racing.
Foto door: Sutton Images
Het hoofdkantoor van Red Bull in Fuschl am See kon zijn geluk niet op toen Christian Klien in de opstapklassen goede indruk maakte. Een Oostenrijker die gesponsord door Red Bull in F1 terecht zou komen, dat was geweldig. In 2004 kreeg Klien bij het team van Jaguar de kans, het team wat later Red Bull Racing zou worden. Zijn debuutjaar viel tegen, hij scoorde slechts drie puntjes, maar toch kreeg hij de kans om bij Red Bull te rijden. Na een matig jaar kreeg hij wonderbaarlijk nog een jaar de kans, maar het werd niets. De RB2 was niet best en na de GP van Italië werd Klien voor een dilemma gesteld: of een stoeltje in de Champ Car betaald door Red Bull, of gaan via de achterdeur. Het werd het laatste en volgens bronnen kreeg de Oostenrijker vijftien miljoen euro mee. Robert Doornbos verving hem. Nadien was Klien veel aan het testen bij verschillende teams, waarna hij in 2011 een paar keer in mocht vallen voor het team van HRT. F1 werd daarna niet meer behaald, alleen in GT's en WEC reed hij nog een paar keer. Tegenwoordig is hij analist voor de Oostenrijkse televisie.
Patrick Friesacher is tegenwoordig weer betrokken bij Red Bull.
Foto door: Bridgestone Corporation
Nog een Oostenrijker bij Red Bull, alleen dan niet bij het F1-team van de energiedrankjesfabrikant. Sterker, vlak voor zijn debuut werd Patrick Friesacher uit het programma gehaald. In de drie jaar voor zijn debuut kwam hij uit in F3000 - de voorloper van Formule 2 - namens het team van Marko, maar dat beviel niet. In 2003 kreeg hij het bericht: of naar Formule Nippon, of weg. Hij koos het laatste, vond genoeg eigen sponsoren en vond een plek bij Minardi in 2005. Daar hield hij het elf races vol - inclusief een puntenfinish in de bizarre GP van Amerika - waarna hij door Robert Doornbos werd vervangen. Een blessure opgelopen tijdens een A1GP-test bracht een einde aan zijn carrière in de single-seaters, waarna hij in 2008 het nog eens probeerde in de American Le Mans Series. Tegenwoordig is hij een demonstratierijder voor Red Bull en werkt hij als instructeur op de Red Bull Ring.
Vitantonio Liuzzi was snel, maar slordig.
Foto door: Lorenzo Bellanca / Motorsport Images
Na een volledig dominant seizoen in F3000, waar hij met het Arden van Christian Horner reed, kreeg Liuzzi de kans om bij Williams te testen. In 2005 debuteerde hij echter bij Red Bull voor vier races, waarna hij bij het nieuw opgezette Scuderia Toro Rosso echt mocht debuteren. De Italiaan werd als een snelle coureur gezien, maar maakte ook wel vaak fouten. Critici vonden dat hij drukker was met zijn kleding dan met het racen zelf. Het geduld van Marko raakte dan ook op, waarna hij na 2007 moest vertrekken en Sebastien Bourdais zijn plek overnam. Achttien maanden later werd Liuzzi opgepikt door Force India, nadat Giancarlo Fisichella bij Ferrari de kans kreeg na de blessure van Felipe Massa en de gefaalde invalbeurt van Luca Badoer. Na 2010 was het bij Force India ook klaar, waarna hij naar Renault leek te gaan als invaller voor de zwaar geblesseerde Robert Kubica. Dat ging niet door, want de Fransen kozen voor Nick Heidfeld. Een jaar bij het dramatische HRT bracht zijn F1-loopbaan ten einde. Nadien werkte Liuzzi meermaals als F1-steward.
Scott Speed maakte nauwelijks indruk, maar vooral ruzie.
Foto door: Gareth Bumstead
Red Bull wilde graag een Amerikaan in F1 krijgen, en dan is een coureur met Speed als achternaam wel passend. Speed kwam in de Britse Formule 3 goed voor de dag, ondanks dat hij een darmziekte kreeg. Toch knokte hij zich naar de koningsklasse van de autosport, waar hij nooit echt voet aan de grond kreeg. Na de GP van Europa van 2007, waarin Speed spinde, kreeg hij het aan de stok met teambaas Franz Tost. De gemoederen liepen hoog op en enkele camera's wisten de ruzie op de gevoelige plaat vast te leggen. Nadien riep Speed tegen destijds mede-eigenaar Gerhard Berger dat als Tost hem ooit nog zou aanraken hij 'hem knock-out zou slaan'. Het was de laatste keer dat Speed namens Red Bull in de F1-paddock te zien was. Ene Sebastian Vettel verving hem vanaf de race erna. Speed mocht namens Red Bull naar NASCAR, maar ook dat liep in 2010 op de klippen. In de rallycross is de Amerikaan nog altijd actief en ook heeft hij wat gereden in de Formule E.
Sebastian Vettel is op Max Verstappen na de beste coureur uit de Red Bull-opleiding.
Foto door: Glenn Dunbar / Motorsport Images
Red Bull en Sebastian Vettel, het werd een zeer succesvolle samenwerking. De fabrikant raakte al vroeg betrokken bij de Duitser en na een paar sterke jaren in de opstapklassen werd hij opgetrommeld door BMW-Sauber, nadat Robert Kubica een race moest toekijken vanwege een blessure. Daarna ging het heel snel, want Toro Rosso gaf hem drie races daarna al een zitje. Een jaar later won Vettel zelfs nog de eerste race voor een Red Bull-team, en dan niet bij Red Bull Racing maar bij Toro Rosso. Op een nat Monza was hij de snelste. Tussen 2010 en 2013 werd hij daarna de dominante factor in F1, waarna hij in 2015 de stap zette naar Ferrari. Daar moest wereldtitel vijf komen, maar dat lukte niet. In 2020 kreeg hij het belletje dat zijn tijd bij de Scuderia erop zat en Aston Martin Racing bood hem de kans. Twee jaar later hing Vettel zelf zijn helm aan de wilgen.
Sebastien Buemi was eigenlijk niet de eerste keuze.
Foto door: James Moy
Red Bull had Michael Ammermüller in het vizier voor een F1-zitje, maar na een crash in aanloop naar het GP2-seizoen 2007 werd Buemi naar voren geschoven. Ammermüller brak namelijk zijn hand en moest lang aan de kant zitten. Buemi werd ineens de kanshebber en in 2008 werd hij de testcoureur Toro Rosso. Een jaar later verving hij bij dat team de naar Red Bull gepromoveerde Sebastian Vettel. De Zwitser debuteerde knap en versloeg met gemak zijn toenmalige teamgenoot Sebastien Bourdais. In drie jaar bij Toro Rosso kreeg hij het niet voor elkaar om Helmut Marko te overtuigen van zijn kunnen, waardoor zijn plekje op de grid verdween. Wel mocht hij blijven als reserve- en testcoureur. Naast die werkzaamheden ging hij naar Formule E waar hij nog racet, maar zijn grote successen behaalt hij in het WEC. Drie keer won hij het endurancekampioenschap en vier keer greep hij de overwinning in de belangrijkste race uit WEC: de 24 uur van Le Mans.
Jaime Alguersuari heeft nare herinneringen aan zijn tijd in F1.
Foto door: James Moy
Na een succesvol jaar in de Britse Formule 3 in 2008 kreeg Alguersuari de kans in de Formule Renault 3.5. Daarin imponeerde hij weer, terwijl bij Toro Rosso Bourdais niet aan de verwachtingen voldeed. Tijdens de GP van Hongarije was het onvermijdelijke zover: exit Bourdais, enter Alguersuari. Hij scoorde geen punten, het jaar erna vijf, waarna hij in 2011 tot 26 kwam. Het was niet genoeg, Marko was onverbiddelijk en Alguersuari moest vertrekken. De Spanjaard koos daarna voor een terugkeer in de karting en reed wat races in Formule E, waarna hij uit het niets in 2015 besloot volledig te stoppen met racen. Hij ging vol over op de muziek, waar hij als DJ Squire aardig aan de weg timmerde. In 2021 begon het toch weer te kriebelen en reed Alguersuari weer wat in de karts en vertelde hij bij El Confidencial wat voor gigantische impact de pijnlijke aftocht bij Toro Rosso op hem had. "Ik werd soms huilend waker van een droom. Ik reed een goede ronde en zag daarna het boze gezicht van meneer Marko", aldus Alguersuari. De Spaanse rijder moest in therapie en is daar nu wel uit, al is volgens eigen zeggen de mentale impact nog altijd aanwezig.
Daniel Ricciardo moest de opvolger van Vettel worden, maar dat lukte niet.
Foto door: Zak Mauger / Motorsport Images
Daniel Ricciardo moest na Sebastian Vettel the next big thing worden. In 2008 werd de Australiër opgepikt en drie jaar later maakte hij zijn debuut in F1. Niet bij Toro Rosso of Red Bull, maar bij HRT. Daar werd hij ingekocht door de fabrikant en Narain Karthikeyan moest bij de Spanjaarden vertrekken. Een jaar later mocht Ricciardo het proberen bij Toro Rosso. Daar ging het niet direct allemaal soepel, men vroeg zich af of hij niet te veel af liet leiden door alles langs de baan, maar toch kreeg de rijder in 2014 de promotie naar Red Bull. Daar verving hij landgenoot Mark Webber. De verwachtingen werden ruimschoots overtroffen. De RB10 was niet op niveau, maar Ricciardo wist er drie overwinningen uit te persen en hij versloeg Vettel regelmatig. Ook Daniil Kvyat werd om de oren gereden, waarna Max Verstappen hem wel wist te verslaan. In 2019 trok hij daarom naar Renault, waarna een mislukt avontuur bij McLaren volgde. Red Bull bood hem een uitweg en via AlphaTauri en Racing Bulls kwam zijn loopbaan na afgelopen seizoen ten einde.
Jean-Eric Vergne in F1, dat wilde eigenlijk nooit echt vlotten.
Foto door: Motorsport Images
In 2012 kwam de Fransman Vergne door bij Toro Rosso. De rijder had indruk gemaakt in het Britse F3- en het Formule Renault-kampioenschap, waarna hij de kans kreeg bij het juniorteam van de Oostenrijkers. De 2012 Toro Rosso-bolide was echter dramatisch en dat kostte Vergne zijn motivatie. "Als je de baan op gaat en je rijdt achteraan, zelfs als je goed rijdt kom je tekort, dan is dat natuurlijk lastig voor mij", verklaarde hij. Wel hield Vergne het drie jaar vol bij Toro Rosso. Marko vond hem echter te licht en hij moest plaatsmaken. Ferrari gaf hem een rol als test- en simulatiecoureur, maar in de Formule E kwam de rijder pas echt tot bloei. Twee keer won hij de elektrische klasse.
Daniil Kvyat had een turbulente tijd binnen de Red Bull-stal.
Foto door: Andrew Hone / Motorsport Images
Daniil Kvyat was een van de tieners die deze eeuw doorbrak. In 2014 debuteerde hij bij Toro Rosso, waar hij voldoende indruk maakte om een jaar later al naar Red Bull overgeheveld te worden. Daar ging niet altijd alles goed en na veel crashes kreeg hij de 'eretitel' Torpedo opgeplakt. Na de dubbele crash met Vettel in Rusland 2016 werd hij teruggestuurd naar Toro Rosso en kreeg Max Verstappen zijn plekje. "De crash in Sochi kwam door interne druk. Die heeft hij zelf opgebouwd, dat kwam niet door ons", stelde Marko na de crashes. Kvyat herstelde eigenlijk nooit van de gebeurtenissen en werd in 2017 eruit geknikkerd door Red Bull. Invalbeurten in 2019 en 2020 waren ook weinig indrukwekkend. Nu rijdt hij met Lamborghini in het IMSA-kampioenschap.
Max Verstappen is de succesvolste F1-coureur uit de Red Bull-stal ooit.
Foto door: Glenn Dunbar / Motorsport Images
Na een opmerkelijke biedingsstrijd tussen Mercedes en Red Bull koos Max Verstappen voor laatstgenoemde. Wat hielp is dat de Oostenrijkse fabrikant hem een zitje bij Toro Rosso kon beloven en dat kon Toto Wolff van Mercedes niet. Het is daarna heel, heel rap gegaan met de Nederlander. In zijn debuutjaar en in zijn eerste jaar bij Red Bull maakte hij wat fouten, maar ondertussen ontwikkelde Verstappen zich tot een van de beste coureurs ter wereld. Verstappen staat bekend als een harde, maar goede coureur en de ene na de andere teamgenoot sneuvelde naast hem. En als je echt onder een steen hebt geleefd, hij is ondertussen vier keer wereldkampioen en heeft zich genesteld in de geschiedenisboeken tussen de groten uit de sport.
Carlos Sainz paste niet bij Red Bull, maar heeft zijn plek in F1 veiliggesteld.
Foto door: Mark Sutton / Motorsport Images
In 2010 werd Carlos Sainz al vastgelegd door Red Bull, waarna hij na de winst in de Formule Renault 3.5 in 2015 naar Toro Rosso werd gehaald. Het boterde daar totaal niet met teamgenoot Max Verstappen en nadat de Nederlander ook nog eens promotie kreeg naar Red Bull plofte het bijna. Midden in 2017 besloot Sainz daarom ook naar Renault over te stappen. Bij de Fransen kon hij nauwelijks echt zijn draai vinden en hij hervond zijn vorm bij McLaren. De afgelopen vier jaar reed hij bij Ferrari en werd daar meervoudig racewinnaar, maar moest na afgelopen seizoen plaatsmaken voor Lewis Hamilton. Afgelopen weekend debuteerde hij voor Williams. Bij Red Bull was het niet veel, maar buiten de stal werd het een groot succes.
Brendon Hartley en ReD Bull, een bijzondere samenwerking.
Foto door: Zak Mauger / Motorsport Images
De Red Bull-Brendon Hartley samenwerking is een verhaal an sich. Op vijftienjarige leeftijd werd hij opgepikt na een succesvolle reeks in de Toyota Racing Series, waanra hij het best aardig deed in de juniorklassen. In 2010 werd de Nieuw-Zeelander er weer uitgewipt vanwege tegenvallende resultaten in de Formule Renault en de Europese Formule 3. In de endurance vond hij zijn vorm, met overwinningen in Le Mans met Porsche als grootste cucces. In 2017 kreeg Hartley echter telefoon van Marko dat voor hem bij Toro Rosso plek was. Dat kwam vooral omdat Sainz vertrok, maar en passant wist Hartley dat hij in 2018 mocht rijden. De rijder werd continu verslagen door teamgenoot Pierre Gasly, waardoor het daarna klaar was. Hartley ging daarna weer naar het WEC en daar pakte hij nog eens drie overwinningen met Toyota. Dit jaar is hij namens Wayne Taylor met Cadillac actief in IMSA.
Pierre Gasly kon het niet voor elkaar krijgen bij Red Bull, maar is een vaste waarde in F1 geworden.
Foto door: Sutton Images
In 2017 kreeg Pierre Gasly ineens de kans in F1. De Fransman had in 2016 de GP2-titel opgeëist en reed een jaar later nog in de Super Formula, waarna hij ineens telefoon kreeg van Marko. Kvyat werd gedumpt en Gasly kreeg de kans. Na het vertrek van Ricciardo werd het in 2019 nog mooier, want Gasly kon naar het grote Red Bull. Voor het einde van het jaar was het al klaar en werd hij teruggestuurd naar Toro Rosso. Een jaar later won Gasly verrassend genoeg de Gand Prix van Italië, maar het werd steeds duidelijker dat Red Bull hem nooit meer naar het topteam zou brengen. Alpine werd de nieuwe werkgever, waar hij sinds 2023 actief is.
Alexander Albon is nog altijd gelieerd aan Red Bull.
Foto door: Zak Mauger / Motorsport Images
Alexander Albon heeft ook een bijzondere relatie gehad met Red Bull. In 2012 werd hij opgepikt door Marko, om zes jaar later eruit gemikt te worden door dezelfde adviseur. In 2018 reed de Thai zich echter weer in de kijker met een derde plek in de Formule 2, achter George Russell en Lando Norris. Toro Rosso had toch iemand nodig en kwam bij Albon terecht. De coureur stapte gelijk in en verscheurde het Formule E-contract dat hij nét ondertekend had. In F1 ging het best voortvarend, want na een half jaar werd hij naar Red Bull overgeheveld. Het werd niet een succes, want aan Verstappen tippen kon hij niet. In 2021 kreeg hij een stoel in DTM, waarna aan het einde van dat jaar met Red Bull overeenkwam dat hij naar Williams mocht gaan om daar te rijden. Red Bull is nog altijd bij Albon betrokken, maar de precieze details zijn niet uit de doeken gedaan.
Yuki Tsunoda is nog altijd bij het Red Bull 'B-team' te vinden, maar voor hoe lang nog?
Foto door: Steven Tee / Motorsport Images
Met de komst van Honda was de kans groot dat er een Japanner zou komen binnen de Red Bull-stal. Yuki Tsunoda zat al in de gelederen en werd opgetrommeld. Via de Formule 3 en F2 kreeg de rijder een kans in de Formule 1, al was Tsunoda in F2 niet helemaal tevreden. Hij werd slechts derde. Marko scheen enorme fan te zijn, al is dat de laatste jaren wel bekoeld. De rijder uit Sagamihara heeft ambities om naar Red Bull te gaan en na het vertrek van Sergio Pérez had hij goede hoop, maar Liam Lawson kreeg de kans. Honda vertrekt aan het einde van dit jaar, waardoor de kans bestaat dat volgend jaar Tsunoda ook weg moet. De rijder is er alles aan gelegen om zich goed te laten zien, anders kan zijn F1-carrière als een nachtkaars uitgaan.
Source: Motorsport