DEN HAAG - Anouk, Kane, DI-RECT. Het zijn grote namen die er voor hebben gezorgd dat De Paap misschien wel het bekendste muziekcafé van Nederland is. Die reputatie heeft het Haagse café in de Paapstraat vooral te danken aan Plackband. Als de Haagse progrock-band hier niet in 1978 had opgetreden, dan was er misschien wel nooit een muziekcafé geweest. Zaterdagavond keren ze 47 jaar later terug op de planken van wat toen nog een jazzcafé was.
Gitarist Ronald Brautigam herinnert zich het als de dag van gisteren. De in 1977 opgerichte Plackband heeft een paar succesvolle optredens erop zitten, als ze een jaar later in stamcafé De Bok plannen maken voor de toekomst. Gert, de eigenaar van het café, denkt mee en stelt voor om een concert bij de buren te organiseren.
Dat café heet dan nog de Haagse Jazzclub. Gert regelt een gesprek met toenmalig eigenaar Hans Franken. Al snel wordt duidelijk dat er een probleem is. Brautigam: 'Hans wilde het helemaal niet, want hij hield helemaal niet van rockmuziek. Maar wij zeiden: als wij komen, dan is tent wel helemaal vol. Gegarandeerde bieromzet.'
Een volle tent spreekt hem wel aan, dus Franken gaat overstag, hij wil het wel een keer proberen. Het blijkt een daverend succes volgens Brautigam: 'De tent zat vol. Hoe we het voor elkaar hebben gekregen, weet ik niet, want er was nog geen social media. Het podium stond nog aan de andere kant. Er waren allemaal mensen die het geweldig vonden.'
Allemaal blije gezichten, want Franken had nog nooit zo'n volle tent gehad, dus ze mochten terugkomen: 'Daarna heeft hij bedacht: als die jongens dat kunnen, dan kan ik ook wel andere bandjes uitnodigen. De Haagse jazzclub werd het Haags Muziekcafé, vrij snel daarna werd het De Paap. Maar je kan zeggen: wij zijn de allereerste rockband in De Paap.'
Hoewel het bijna een halve eeuw geleden is, hangt er nog steeds een vergeelde foto van dat eerste optreden boven de bar. Die foto hangt er al net zo lang als de levensgrote foto van een jazzbassist. Toetsenist Michel van Wassem: 'Dat is toch leuk. De een is nog uit de jazztijd, die van ons is uit de rocktijd.'
Brautigam kan er wel om lachen: 'Grappig dat ze die foto nooit hebben weggehaald. Als ik hier wel eens kom, dan vraag ik wel eens: hebben jullie enig besef wie die band is?'
Hoofdschuddend: 'Ze hebben geen idee. Ik heb hier overigens ook mijn vrouw leren kennen. Dus mijn kinderen komen hier nog steeds. Die zeggen: dankzij De Paap ben ik er.'
Zaterdag treden de heren opnieuw op in het oude honk. Op de agendaposter van De Paap prijkt dan ook hun naam, naast die van andere bands. Achter iedere band wordt uitgelegd wat voor soort muziek bezoekers kunnen verwachten.
Maar de muziek van Plackband wordt wel heel bijzonder omschreven: 'niet uit te leggen'. Van Wassem kan er wel om lachen: 'Ja, dat vind ik een fantastische kreet.'
Gaan we toch een poging wagen: Plackband wordt tot ergernis van de toetsenist eind jaren 70 de Haagse Genesis genoemd.
'Dat vonden we toen niet zo leuk, want we maakten eigen muziek, maar we werden wel geïnspireerd door Genesis en Yes. Nu vinden we het wel leuk dat we zo worden genoemd en kunnen we het gebruiken. Maar het is symfonische rock, dus een beetje terug in de tijd.'
De Haagse progrock-band bestaat nu al weer bijna een halve eeuw, maar is door de jaren heen meerdere keren van samenstelling veranderd. 'De eerste periode was van 1977 tot en met 1982.'
'We hebben wel wat langer doorgespeeld met verschillende zangers, maar dat was niet echt een succes. Achteraf heb ik wel spijt dat we gestopt zijn. Iedereen ging z'n eigen weg, werken, kinderen krijgen.'
In 1999 is er een succesvolle reünie en wordt de draad weer opgepakt. In 2009 gaan ze verder onder de naam PB2, maar daar komt noodgedwongen een einde aan als de coronacrisis uitbreekt.
Maar het bloed kruipt volgens de gitarist waar het niet gaan kan: 'We hadden nog een ander hobbybandje The Rebel of '69, hartstikke leuk, maar uiteindelijk zit onze liefde toch in de allereerste band.'
Source: Omroep West Den Haag