De zesdelige serie Il gattopardo is niet alleen gebaseerd op een klassieke Siciliaanse roman, maar moet ook rekening houden met de eerste verfilming ervan, Luchino Visconti’s meesterwerk uit 1963. Hoe brengen de Britse filmmakers en de Italiaanse acteurs het ervan af?
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
Bij de Brits-Italiaanse verfilming van de roman Il gattopardo (vertaald als De tijgerkat) van Giuseppe Tomasi di Lampedusa als zesdelige serie moeten de makers met een aantal dingen rekening houden. Ten eerste met de status die het boek vooral in Italië heeft als een moderne klassieker over de Italiaanse ziel, met de bekende quote: ‘Als we willen dat alles hetzelfde blijft, dan moeten we alles veranderen.’
Ten tweede met de status van de verfilming van de roman uit 1963 van Visconti, met de hoofdrollen voor Burt Lancaster, Alain Delon en Claudia Cardinale, een meesterwerk, tenminste in de 186 minuten durende versie die de regisseur zelf voor ogen had.
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
En ten slotte met het wereldwijde publiek dat boek noch film kent, en bij aanvang wellicht weinig belangstelling heeft voor 19de-eeuws Sicilië in de tijd van de Italiaans eenwording. Bovendien is het publiek gewend aan de Bridgerton-benadering van het kostuumdrama: geheel modern opgepept met vlotte dialogen en een poppy soundtrack.
Gezien deze achtergrond is de serie (met Britse scenaristen en producenten, maar Italiaanse acteurs en Siciliaanse locaties) al met al een wonder van evenwichtigheid. Die schitterende locaties in dat wonderbaarlijke Siciliaanse licht (de 19de eeuw is in Sicilië nog ruim voorhanden) zijn in eerste instantie al aanbeveling genoeg om deze wereld te betreden.
De ‘tijgerkat’ uit de titel is de bijnaam van Don Fabrizio Corbera (Kim Rossi Stuart), de prins van Salina, stamhouder van een Siciliaans adelijk geslacht, in een tijd dat er een door generaal Garibaldi aangevoerde revolutie door Italië raast. De strijd markeert het begin van de Italiaanse eenwording en het einde van de rol van de aristocratie, zelfs op Sicilië, waar alle machthebbers er baat bij hebben om de tijd tot stilstand te brengen.
Boek en film (geschreven en geregisseerd door twee mannen die zelf adelijke titels droegen) waren allereerst tragedies over een man die merkt dat hij zelf de laatste landbezitter van het oude stempel zal zijn. En hoewel de serie trouw aan de oertekst blijft, inclusief de grote balscene aan het slot, die bij Visconti 45 minuten in beslag nam, is de focus opgeschoven richting het lot van de vrouwen in het familieverhaal.
Don Fabrizio ontzegt zijn dochter Concetta (de uitstekende Benedetta Porcaroli) een huwelijk met haar geliefde neef Tancredi (Saul Nanni), omdat het hem beter uitkomt dat ze trouwt met de sluwe burgemeestersdochter Angelica (Deva Cassel, de dochter van acteurs Monica Bellucci en Vincent Cassel). Van lage komaf wellicht, maar het koppelt zijn reputatie en grond aan het bezit van de corrupte en steenrijke burgemeester. Liefde wordt hier opgeofferd voor opportunistische politiek en overlevingsdrang.
Het kan zijn dat u denkt: kunnen die Italiaanse acteurs misschien ietsje minder mooi zijn? Is die eerste binnenkomst van Angelica, waarbij iedereen naar adem snakt, niet een beetje te nadrukkelijk? Bedenk dan wel dat het centrale koppel in 1963 werd gespeeld door Alain Delon en Claudia Cardinale, twee van de mooiste mensen die ooit voor een camera hebben gestaan.
★★★★☆
Drama
Zesdelige serie gebaseerd op de roman van Giuseppe Tomasi di Lampedusa (1958)
Met Kim Rossi Stuart, Deva Cassel, Saul Nanni, Benedetta Porcaroli
Te zien op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant