is tv-recensent van de Volkskrant.
De artiest, gekleed in pyjamapak, zingt bij opkomst de als bakvissen gillende volwassen vrouwen in het publiek toe met ‘Girls of a certain age’. Relativeert: ‘Geeft niks, ben zelf van jullie leeftijd.’ Schuift aan bij presentator Eva Jinek en verzucht: ‘Wauw, wat een introductie! Jammer dat ik je niet kon verstaan.’
Vertel de Engelse zanger Robbie Williams (51) niet hoe hij zijn fans moet inpakken. Dat heeft hij in zijn carrière zo vaak gedaan, in talloze stadions, voor honderdduizenden op het festivalterrein Knebworth. Eens een idool (als ventje in boyband Take That), altijd een idool, al taant de roem.
Als een duveltje uit een doosje duikt hij dinsdag op bij Eva, de megaster die zijn roem recentelijk minder te danken heeft aan artistieke prestaties dan aan de documentaire uit 2023 over zijn turbulente en getroebleerde leven. Hij vertelt daarin, openhartig en aandoenlijk, over zijn drugs- en drankverslaving, zijn ADHD en depressies.
Bij Jinek wil Williams zijn relaas best dunnetjes overdoen, over de reden doet hij niet moeilijk: ‘De Arena was voor mijn concert van 22 juni snel uitverkocht, maar de 23ste gaat nog niet goed. Dus, kóm.’ Hij heeft maar één zetje nodig om obstakels op zijn levenspad op te sommen: dyscalculie, dyslexie, slapeloosheid en ‘een kleinere penis dan gemiddeld’. Giechelig ongeloof in de studio is zijn deel. Wat hij maar wil zeggen: let me entertain you, ‘het is het enige dat ik kan’.
Later op de avond, in Avrotros’ cultuurprogramma Close Up, gaat het ook over het mannelijk geslachtsdeel, bij de heel andersoortige girl of a certain age, de ontzagwekkende beeldhouwer Louise Bourgeois (1911 -2010). De Amerikaanse van Franse komaf bereikte op latere leeftijd de status van wereldster, onder (veel) meer beroemd door haar metershoge spinnen in de openbare ruimte, en even griezelige als onverschrokken sculpturen.
Niet makkelijk te volgen, de wat hoogdravende film van de Belgische Marie-Ève de Grave. Maar die spinnen – een ode aan mijn maman, volgens Bourgeois – en die penissen blijven me bij. De kunstenaar poseert op een reeks foto’s met een geslachtsdeel van een meter alsof ze het wiegt. ‘De fallus is kwetsbaar en verdient bescherming,’ legt ze uit, ‘wat niet betekent dat ik er niet bang voor ben.’ Intussen zien we beelden uit een galerie waar een enorme penis bestervend bungelt aan een draad – slachthuishorror.
Haar leven lang sublimeerde Bourgeois haar emoties tot grootse en enge kunst, terwijl ze, net als Robbie Williams, putte uit dezelfde duistere diepten van depressies, slapeloosheid en zelfdestructie. Als ze haar levenseinde voelt naderen, neemt ze in de docu afscheid met aangrijpende woorden: ‘Ik heb niets nodig. Ik kan wachten. Ik ben niet bang. Ik ben volwassen. Er ontbreekt niets.’ De eeuwig naar erkenning hunkerende popster heeft hopelijk nog even om dat onthechte stadium ook te bereiken.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns