Verleden week dinsdag was ik in de St. Janskerk in Gouda om met hoogleraar systematische theologie Arnold Huijgen over de verlokking van het kwaad te spreken, waarbij we ook aan de hel zouden raken.
Van tevoren had ik in restaurant L’Angelo Divino pasta gegeten, ik had goede herinneringen aan dat restaurant, in 2023 had ik ook in Gouda moeten zijn, toen om met de achternicht van Heinrich Himmler te spreken.
Nu at ik vongole en ik had mijn bord amper leeggegeten toen ik ziek werd. Ik geef het restaurant niet de schuld. Ik neem de verantwoordelijkheid voor al mijn ziektes op me, in dit geval was het geloof ik een mysterieuze allergische reactie, die mij vaker overmeestert. Soms beklimt de stress mij als een ruiter zijn paard. In dit geval was het niet meer dan logisch, als je in de Gouda over de hel gaat spreken moet de stress je wel beklimmen.
Een halfuur sloot ik mij op in de wc van L’Angelo Divino en veel onverteerde schelpdieren kwamen naar boven, maar daarna was ik weer fris en fruitig en sprak ik over de hel alsof ik daarvoor op de wereld was gezet.
Nog geen 24 uur later probeerde mijn zoon mij op de mond te kussen en ik zei tegen hem: ‘We moeten hiermee stoppen. Kus me op de wang.’
Toen ik dit aan zijn moeder vertelde maakte verontwaardiging zich van haar meester.
‘Wat is dat voor Amerikaanse waanzin?’ vroeg ze. ‘Een peutertje heeft het recht zijn ouders op de mond te kussen. Ik vind het zielig als hij dat niet meer mag.’
‘Maar hij beperkt zich niet tot zijn ouders en ik heb er klachten over gekregen. Ik ben bang voor die klachten.’
Even dacht ik aan de hel en Harvey Weinstein maar dat zei ik uiteraard niet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns